ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 4

เหมียวเหมี่ยวเปิดประตูรถด้วยความเบิกบานใจ กำลังจะนั่งที่ตำแหน่งคนขับก็ถูกฟางไหลหยางดึงตัวไว้จากด้านหลัง “ให้ผมขับเองนะ”

“หา?” เหมียวเหมี่ยวร้องด้วยความตกใจ “ไม่ได้สิคะ ตอนขามาคุณก็เป็นคนขับนี่คะ!”

ฟางไหลหยางเลิกคิ้ว “เมื่อกี้นี้ผมกินบาร์บีคิวไปเป็นกอง ตอนนี้คลื่นเหียนมากเลยล่ะ”

ความหมายก็คือ…ถ้าให้เธอเป็นคนขับอีกเขาก็คงจะอาเจียนออกมาน่ะสิ

เหมียวเหมี่ยวยกมุมปากขึ้น ถอยเท้าขวาที่ยื่นเข้าไปในรถออกมาอย่างประดักประเดิด อ้อมไปขึ้นฝั่งคนนั่งเงียบๆ

ฟางไหลหยางหัวเราะออกมาในมุมที่เหมียวเหมี่ยวไม่สามารถมองเห็นได้

ฟางไหลหยางขับรถนิ่มมากๆ เหมียวเหมี่ยวกินมื้อกลางวันไปก็เคลิ้มจะหลับอีกครั้ง พูดคุยไม่ทันถึงสองประโยคก็ผล็อยหลับไป เมื่อฟางไหลหยางเห็นว่าเหมียวเหมี่ยวเกียจคร้านเหมือนกับแมวตัวหนึ่งก็พลันถอนใจ เพิ่มอุณหภูมิในรถขึ้นอีกสององศา

พอได้หลับเหมียวเหมี่ยวก็หลับไปจนเข้าเมือง เข้าใกล้ละแวกบ้านของเธอแล้ว เหมียวเหมี่ยวรู้สึกว่าตัวเองบกพร่องในหน้าที่สุดกู่ ขอโทษเขารัวเป็นชุด “ขอโทษนะคะ ฉันหลับอีกแล้ว ให้คุณขับมาคนเดียวตลอดทางเลย ฉันนี่มันจริงๆ เลย…ต่อไปจะขับรถอะไรอีกล่ะ ตายซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” ฟางไหลหยางส่ายหน้า

เหมียวเหมี่ยวเอาศีรษะชนกับหน้าต่างรถ ถอนหายใจด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ฟางไหลหยางปรายตามองเธอ คลับคล้ายว่าจะเห็นเหมียวเหมี่ยวสำรอกวิญญาณสีน้ำเงินออกมาจากปาก

“ได้โปรดให้ฉันได้ขับในเส้นทางเมืองให้ดีด้วยเถอะนะคะ” เหมียวเหมี่ยวร้องขอฟางไหลหยางด้วยคำสัตย์ที่น่าเชื่อถือ

ฟางไหลหยางจอดรถข้างทาง หันไปมองสายตาของเหมียวเหมี่ยวที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หัวเราะพลางส่ายศีรษะ “เอาสิ คุณมาขับได้เลย”

เหมียวเหมี่ยวร้องไชโย วิ่งแจ้นไปเปลี่ยนที่นั่งกับฟางไหลหยาง แล้วเริ่มควบคุมพวงมาลัยอีกครั้ง

ฟางไหลหยางดีใจมากที่ตอนนี้ย่อยอาหารมาได้สักพักแล้ว แค่อดทนสักสิบนาทีทุกอย่างก็จะจบลง แม้ฝีมือการขับรถของเหมียวเหมี่ยวจะพัฒนาขึ้นมาบ้าง แต่แรงกระชากตอนเบรกก็ยังทำให้ฟางไหลหยางที่เดิมทีมึนหัวอยู่บ้างสั่นคลอนจนรู้สึกคลื่นไส้

รถจอดลงที่หน้าประตูใหญ่ของเคหาสน์เฟิ่งเฉิง อีกทั้งเหมียวเหมี่ยวยังกระตือรือร้นวิ่งไปที่ประตูหลังเพื่อช่วยฟางไหลหยางหยิบกระเป๋าอีกด้วย

ฟางไหลหยางลงจากรถ หยิบมือถือขึ้นมาถามเหมียวเหมี่ยว “คุณใช้บัญชีอาลีเพย์เบอร์อะไรครับ”

“คะ?” เหมียวเหมี่ยวหยิบกระเป๋าออกมาแล้วปิดประตูรถ มองเขาด้วยความสงสัย

“ค่ารถไงครับ” ฟางไหลหยางเปิดแอพฯ ขึ้นมาแล้ว รอที่จะกรอกบัญชีของเหมียวเหมี่ยวลงไป

เหมียวเหมี่ยวตกใจจนถอยออกมาสองก้าว รีบร้อนโบกไม้โบกมือ “ฉันไม่มีหน้ารับเงินจากคุณหรอกค่ะ!”

“งั้นผมส่งในวีแชตให้คุณก็ได้” ฟางไหลหยางไม่ได้สนใจคำพูดของเหมียวเหมี่ยวเลยแม้แต่น้อย

เหมียวเหมี่ยวรู้สึกได้ว่าฟางไหลหยางเป็นประเภทที่ตัดสินใจแล้วก็ยากจะถูกสิ่งแวดล้อมอื่นเปลี่ยนแปลงได้ อึกอักอยู่นานสองนาน ก็เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “ฉันรู้สึกผิดจริงๆ นะคะ…”

“เราคุยเรื่องนี้กันไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว ทำธุรกิจก็ต้องทำตามสัญญาสิครับ” ฟางไหลหยางฉวยไม้ความซื่อสัตย์ของธุรกิจขึ้นมาเล่น

เหมียวเหมี่ยวถูกสยบเอาไว้ทันที เธออ้ำๆ อึ้งๆ “ถ้างั้นก็…ลดราคาหน่อยนะคะ…ห้าร้อย…”

“หนึ่งพัน”

“โธ่เอ๊ย ทำไมถึงได้มีผู้โดยสารที่อยากจ่ายเงินเกินอย่างคุณคะเนี่ย?!” เหมียวเหมี่ยวตบต้นขาด้วยความเหลืออด ตะโกนด้วยความไม่ได้ดั่งใจ