ทดลองอ่าน แมวบ้านข้าเป็นท่านอ๋อง

ค่าเล่าเรียนของซย่าจื้อที่นางกลัดกลุ้ม สุดท้ายก็ทำได้แค่ขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรมาขายเท่านั้น

นางไม่รู้จริงๆ ว่าค่าเล่าเรียนตามสำนักวิชาจะแพงเหลือใจ แพงกว่าค่ากินใช้หนึ่งหรือสองเดือนของบ้านนางทั้งบ้านเสียอีก แต่ซย่าจื้อเรียนหนังสือมาหลายปีแล้ว ผลการเรียนก็ดี ซ้ำตัวเขาเองก็อยากเรียน นางจึงยอมกัดฟันส่งเขาเรียนต่อไปไม่ว่าจะลำบากเพียงใด ที่พูดจาใหญ่โตว่าจะให้เขาสอบจ้วงหยวน นางไม่ดีแต่พูดหรอก

ทว่า…ขุดสมุนไพรขายได้เงินเท่าไรขึ้นอยู่กับดวง ซย่าหมิ่นขึ้นเขาไปขุดอยู่นานก็ยังไม่เคยเจอสมุนไพรสูงค่า ดังนั้นตอนแรกนางถึงตั้งใจจะไปขอยืมเงินซย่าซื่อ แต่ตอนนี้นางได้แต่ภาวนาขอให้ตนเองดวงขึ้นเท่านั้น

ขึ้นเขารอบนี้ซย่าจื้อกับซย่าเจวี้ยนตามมาเป็นลูกมือด้วย ความจริงซย่าหมิ่นไม่อยากให้น้องชายตามมา เพราะประสงค์ให้เขาทบทวนตำราเรียนอยู่กับบ้านมากกว่า แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการหาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนของเขา เขาจึงยืนกรานจะมาด้วยให้ได้

วันนี้ซย่าหมิ่นคลำทางลุกลงจากเตียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง มาเตรียมข้าวปั้นง่ายๆ ไว้เป็นอาหารกลางวัน แล้วออกจากบ้านพร้อมน้องชายน้องสาวและมีมี ส่วนป้าอิ๋นฮวาอยู่บ้านเพื่อดูแลเด็กๆ

เหตุใดถึงพามีมีไปด้วยน่ะหรือ เรื่องเป็นเช่นนี้…

เมื่อคืนจอมซนทั้งสองได้ยินว่านางจะขึ้นเขาไปหาสมุนไพรก็ร่ำร้องว่าจะตามมา

‘ท่านอาใหญ่ ข้าก็จะขึ้นเขาไปหาสมุนไพรด้วย’

‘ข้าก็จะไปด้วย ข้ากับพี่ชายช่วยท่านอาใหญ่หาสมุนไพรได้’

ช่วยหรือ อยากไปเที่ยวล่ะไม่ว่า! ‘ไม่ได้ ท่านอาใหญ่ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะ’

‘ไม่รู้ล่ะ ข้าจะไปๆๆๆ’

‘ข้าก็จะไปๆๆๆ’

ซย่าหมิ่นฟังเสียจนเจ็บหู ‘บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ท่านอาใหญ่ไม่ได้ไปเที่ยว แต่ไปหาค่าเล่าเรียนมาให้อารองของเจ้า พวกเจ้าสองคนต้องอยู่เฝ้าบ้านกับป้าอิ๋นฮวา’

เห็นหลานทั้งคู่เงียบไปยังนึกว่าพูดกันรู้เรื่องแล้ว ปรากฏว่าเด็กน้อยกลับโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย…

‘ถ้าอย่างนั้นให้มีมีไปแทนพวกเราก็ได้’

‘ดี มีมีตามท่านอาใหญ่ไป ข้ากับพี่ชายอยู่เฝ้าบ้าน’

มีมี…ลิ่นจื่อเชินที่กำลังหลับสบายได้ยินเสียงหนวกหูจนตื่น ตั้งแต่กลายเป็นแมวเขาก็ขี้เซาเหลือเกิน นอกจากไม้ตกแมวแล้ว สิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุดก็คือการนอนนี่ล่ะ เวลานี้ดวงตาสีเขียวเป็นประกายวาบอย่างไม่ไว้ใจ จะพาเขาไปที่ใดนะ

‘จะให้มีมีขึ้นเขาไปด้วยเหตุใด’ ซย่าหมิ่นอดถามอย่างขันๆ ไม่ได้

‘มีมีช่วยขุดดินหาสมุนไพรได้’ เสียงเอ๋อร์บอกเสียงดัง

ให้เขาไปขุดดิน? ลิ่นจื่อเชินหรี่ตาลงอย่างน่ากลัว

‘มีมีช่วยดมกลิ่นสมุนไพรได้’ เฉี่ยวเอ๋อร์พูดบ้าง

เขาไม่ใช่สุนัขเสียหน่อย! อ๋องหนุ่มกวัดแกว่งหางอย่างไม่สบอารมณ์

‘มีมีช่วยจับงู ปกป้องท่านอาใหญ่ได้’

ไม่ได้เสียหน่อย! ถ้าเจองู พวกเจ้าต่างหากที่ต้องปกป้องข้า จะให้ข้าช่วยหรือ อย่าแม้แต่คิด!