ทดลองอ่าน แมวบ้านข้าเป็นท่านอ๋อง

ซย่าเจวี้ยนจับมือหลานไว้คนละข้างแล้วออกวิ่ง แต่เพิ่งจะวิ่งได้ไม่กี่ก้าว เสียงเอ๋อร์ก็สะดุดล้มแล้วร้องไห้จ้า เด็กสาวหันกลับไปหมายจะอุ้มเขา ทว่างูพิษเลื้อยออกมาแล้วทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาฉกกัด นางเห็นดังนั้นก็แข้งขาอ่อนจนขยับตัวไม่ได้ เฉี่ยวเอ๋อร์กอดอาหญิงร้องไห้เสียงดังลั่นด้วยความตกใจ ที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยความอลหม่าน

“เมี้ยว!” ลิ่นจื่อเชินกระโจนเข้าไปขวางหน้าทั้งสามคนไว้ในจังหวะนั้น แล้วส่งเสียงขู่คำรามใส่งูอย่างเกรี้ยวกราดด้วยท่าทางดุดันน่ากลัว เพื่อไล่สัตว์ร้ายให้ทั้งสาม

ออกไปห่างๆ เดี๋ยวนี้! ดวงตาสีเขียวจ้องมองงูด้วยประกายคมกริบ ขณะส่งเสียงขู่ไม่หยุด

งูพิษอ้าปากเตรียมพุ่งเข้ามาฉก ลิ่นจื่อเชินไม่ยอมแพ้ กระโจนเข้าไปกัดอีกฝ่ายบ้าง

ข้าจะกัดเจ้าให้ตายเลย! ไม่มีทางเสียล่ะที่เขาจะปล่อยให้งูตัวนี้ทำอันตรายทั้งสาม เขาอ้าปากฝังเขี้ยวลงบนลำตัวเรียวยาว โรมรันกับงูอย่างกล้าหาญ

เมื่อเห็นมีมีออกมาช่วยพวกตน ซย่าเจวี้ยนก็แข็งใจลุกขึ้นจากพื้น รีบจูงหลานทั้งสองหนีออกมาไกลๆ แล้วมองหากิ่งไม้บนพื้น “มีมี รอก่อนนะ ข้าจะหาท่อนไม้มาช่วยเจ้าตีงู”

“มีมี กัดมันให้ตายเลย!” เด็กๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ได้แต่ส่งเสียงตะโกนอยู่ห่างๆ

เสียงของทั้งสามยิ่งเพิ่มพละกำลังให้ลิ่นจื่อเชิน เขาออกแรงสะบัดหมายจะทึ้งร่างงูให้ขาด ในที่สุดหลังจากที่พันตูกันได้สักพัก งูพิษก็ตัวอ่อนปวกเปียก เหลือแค่ลมหายใจรวยริน

เขาชนะแล้ว!

ลิ่นจื่อเชินกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่ไม่นึกเลยว่างูร้ายจะยังจู่โจมเขาอีกครั้งก่อนตาย

เขาถูกฉก!

แมวดำสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด เขาขย้ำร่างงูจนตายคาที่ จากนั้นตัวเขาเองก็ล้มลงไปบนพื้น เขาพบว่าตัวเองขยับเขยื้อนไม่ได้ ภาพตรงหน้าพร่ามัว ได้ยินแต่เสียงร้องไห้ระงมของซย่าเจวี้ยนกับเด็กๆ

“มีมี อย่าตายนะ!”

“มีมี ขอร้องล่ะ เจ้าจะตายไม่ได้นะ!”

“มีมี…”

เขา…จะตายแล้วหรือ

เขามันช่างโง่แท้ๆ พรุ่งนี้ก็จะได้เดินทางไปเมืองหลวงอยู่แล้วกลับต้องมาถูกงูพิษกัดตายเพื่อช่วยคนบ้านนี้…

ประโยคเยาะหยันตนเองดังขึ้นในหัวก่อนที่สติจะขาดหาย