ทดลองอ่าน แมวบ้านข้าเป็นท่านอ๋อง

“วันนี้คุณชายจื้อไม่ต้องไปเรียนหนังสือ คุณหนูหมิ่นเลยพาออกไปรักษาคนด้วยกัน เฮ้อ คุณหนูหมิ่นจิตใจดีเหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่มีเงินจะจ่ายค่ารักษาก็ยังไป…” ป้าอิ๋นฮวายิ้มอีกครั้ง “มีมี เจ้านี่ชอบคุณหนูหมิ่นมากจริงๆ ติดนางแจเชียว”

เขาไม่ได้ชอบนางเสียหน่อย! ลิ่นจื่อเชินร้องเมี้ยวๆ ประท้วง จากนั้นเขาก็นึกได้ว่าจะมามัวเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับหญิงสูงวัยอยู่ด้วยเหตุใด เขาต้องไปหาซย่าหมิ่นให้เจอโดยเร็วแล้วเตือนนาง…ช้าก่อน ซย่าหมิ่นฟังภาษาแมวของเขารู้เรื่องที่ใดกันเล่า

จริงสิ ใช้วิธีเขียนเอาก็ได้นี่นา!

ชายหนุ่มวิ่งไปที่ห้องหนังสือของซย่าจื้อ เขารู้ว่าหมึกเอย พู่กันเอยอยู่ตรงที่ใด ซย่าหมิ่นไม่เคยกระเหม็ดกระแหม่กับเครื่องเขียนของน้องชาย ขอแค่เขาเขียนเตือนนางได้ก็เรียบร้อย!

บังเอิญเหลือเกินที่บนโต๊ะมีพู่กัน หมึก แล้วก็กระดาษวางอยู่พอดี เพราะซย่าจื้อวางทิ้งไว้ก่อนออกไปกับพี่สาว ลิ่นจื่อเชินกระโดดขึ้นโต๊ะ พอจะหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนก็พบว่าอุ้งเท้าหน้าอันปุกปุยทั้งสองข้างจับพู่กันไม่ได้ เรื่องจะจุ่มลงแต้มหมึกนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง สุดท้ายเขาเลยต้องใช้เท้าหน้าของตนเองจุ่มน้ำหมึกเขียนลงบนกระดาษ

ลายมืออะไรนี่ทุเรศทุรังที่สุด! เขามองตัวหนังสืออัปลักษณ์ที่เขียนด้วยอุ้งเท้าแมวของตนเอง แสนจะน่าเกลียดน่าชังผิดกับลายมือสวยงามในยามปกติของเขาโดยสิ้นเชิง

ช่างเถิด แค่เขียนได้ก็ดีแล้ว

กระดาษขาวที่อยู่บนโต๊ะมีจำกัด จะเขียนยาวเกินไปไม่ได้ เขียนแค่ประเด็นสำคัญแล้วกัน

‘ระวังซย่าซื่อ บุรุษ บังคับแต่งงาน กับดัก ตำรับยา’

ทั้งที่เป็นคำง่ายๆ ไม่กี่คำ แต่ลิ่นจื่อเชินต้องเขียนอย่างยากลำบาก อีกทั้งยังต้องใช้เวลานาน ไม่ง่ายเลยกว่าจะเขียนเสร็จ

สุดท้ายเขายืนมองลายมือตนเอง ถึงจะไม่พอใจกับลายมืออัปลักษณ์ที่ใช้อุ้งเท้าแมวเขียน แต่อย่างน้อยก็ยังอ่านรู้เรื่อง…สตรีผู้นั้นน่าจะเข้าใจกระมัง

“ฮ่าๆ…”

เสียงหัวเราะของเด็กๆ ลอยเข้ามาทางหน้าต่าง ลิ่นจื่อเชินเพิ่งนึกออกว่าเด็กๆ น่าจะตื่นจากนอนกลางวันแล้ว หน้าต่างห้องหนังสือของซย่าจื้อมองออกไปเห็นลานหลังบ้าน เขามองซย่าเจวี้ยนกำลังเล่นตัวต่อไม้อยู่กับหลานทั้งสอง

ลิ่นจื่อเชินขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่างเพื่อมองให้ชัดขึ้น เขามองเด็กสองคนเล่นกันอยู่นานโดยไม่รู้ตัว อดคิดไม่ได้ว่าจอมซนคู่นี้โตขึ้นจะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร

ไม่สิ เขากำลังคิดอะไรอยู่ เขากำลังจะกลับเมืองหลวงอยู่แล้ว เรื่องของคนบ้านนี้เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย…

“ว้าย…งู…”

เด็กสาวหวีดร้องเสียงดัง ลิ่นจื่อเชินเห็นสามคนอาหลานนั่งอยู่บนพื้นหญ้าก็รีบกระโจนลงจากหน้าต่างโดยไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น

งูตัวหนึ่งกำลังแลบลิ้นใส่ซย่าเจวี้ยนกับเด็กๆ อยู่ในพงหญ้าด้านหน้า ดูจากลวดลายฉูดฉาดสวยงามบนตัวก็รู้ได้ว่าเป็นงูพิษ บ้านนี้ไม่เคยมีงูมาก่อน ไม่รู้ว่ามันเลื้อยมาจากที่ใด