ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่ 11

หลี่ชีฉือย่อมต้องขี่ม้าเป็นแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก่อนเวลาเดินทางอยู่ข้างนอก นางไม่เคยเปิดเผยตัวตน มีบางครั้งที่ไม่อาจใช้รถม้าหรือเรือในการสัญจร

หากขี่ม้าไม่เป็น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าระหว่างทางจะยุ่งยากวุ่นวายเพียงใด

ม้าของฝูถิงเป็นม้าศึกในกองทัพ สีดำปลอดเงาวับทั้งตัว ขายาวแข็งแรง เรือนร่างสูงใหญ่พ่วงพี

หลังนางขึ้นมานั่งบนหลังของมันแล้วสูงเด่นอยู่กลางคลื่นมนุษย์ ฝูงชนแน่นขนัดรอบตัวแทบเอื้อมมือมาแตะตัวนางไม่ถึงด้วยซ้ำ

เมื่อขี่ม้าฝ่าออกมาเรื่อยๆ จนพ้นกลุ่มคน นางก็รั้งบังเหียนให้ม้าหยุดยืน

อานหนังคลุมหลังม้าเก่าโทรมเต็มที กลายเป็นสีน้ำตาลมอซอ ซ้ำยังปริแตกเป็นริ้วๆ

นางลองใช้มือลูบก็พบแต่ความสากกร้าน พอนึกถึงตอนที่ถูกชายผู้นั้นอุ้มขึ้นหลังม้าแบบมัดมือชก นางก็เหลียวกลับไปมองข้างหลัง

จากตรงนี้มองประตูเมืองไม่เห็นแล้ว ไม่รู้ว่าเขาอยู่ทางนั้นสถานการณ์จะเป็นอย่างไรบ้าง

ชิวซวงยังติดอยู่ข้างหลัง จนนางกลับมาถึงจวนแล้วครึ่งชั่วยามถึงเพิ่งตามกลับมาได้

ตอนแรกสาวใช้ยังเป็นกังวล แต่เดินเข้ามาในจวนเจอซินลู่บอกว่าหลี่ชีฉือกลับมาแล้วโดยสวัสดิภาพก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลี่ชีฉือกลับมาถึงก็หยิบสมุดบัญชีมาตรวจนับจำนวนร้านค้าของตนเองที่อยู่นอกเมืองเป็นอันดับแรก ก่อนจะเดินไปนั่งตรงริมหน้าต่าง นางนั่งนิ่ง คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกตลอดเวลา

เสียงเซ็งแซ่จอแจบนถนนเงียบหายไปแล้ว

ชิวซวงเดินเข้ามาในห้อง ใช้ชายแขนเสื้อเช็ดเหงื่อกลางฝ่ามือที่ซึมออกมาด้วยความกังวลพลางถามเบาๆ ว่า “นายหญิง ทีนี้จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ”

ตอนนี้ออกจากเมืองไม่ได้เสียแล้ว

หลี่ชีฉือมองออกไปนอกหน้าต่าง “เห็นเพียงนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือ ขอเพียงแก้ปัญหาผู้อพยพนอกเมืองได้อย่างเดียวก็สิ้นเรื่อง”

สาวใช้คนสนิทครุ่นคิดตาม ต้นตอปัญหามาจากผู้อพยพจริงๆ

ผู้เป็นนายนั่งตัวตรง ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก็สั่ง “หลัวเสี่ยวอี้บอกว่าวันนี้อาจมาที่จวนอีก เจ้ากับซินลู่ไปรออยู่ข้างนอก หากเขามาให้มาบอกข้า”

ชิวซวงยังไม่ทันได้รับคำสั่งหลังประโยคนั้น เสียงรัวกลองเป็นชุดก็ดังเข้าหูอีกครั้ง

ดวงเนตรงามมองออกไปนอกหน้าต่างใหม่