ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 11-บทที่ 12

ช่วงพลบค่ำ หลี่ชีฉือเป็นห่วงว่าเหตุการณ์ในเมืองจะส่งผลกระทบมาถึงในจวน จึงเจียดเวลาไปดูหลานชาย

หลี่เยี่ยนกำลังอ่านหนังสือตามอาจารย์เช่นปกติ ยามนี้ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว

ประตูหน้าต่างปิดสนิท เด็กชายถือหนังสืออยู่ในมือ โคลงศีรษะเบาๆ ขณะท่องกลอนบทหนึ่ง ท่าทางตั้งอกตั้งใจมีสมาธิ ไม่ทันได้ยินเสียงเอะอะในเมืองด้วยซ้ำ

หลี่ชีฉือยืนมองผ่านช่องว่างระหว่างบานหน้าต่างอยู่สักพักก็กลับออกมา

นางเพิ่งจะเดินออกจากเรือนหลานชายก็เจอชิวซวงที่วิ่งเหยาะๆ ตามหาตนเองอยู่พอดี นางคาดเดาได้ไม่ผิด หลัวเสี่ยวอี้มาที่จวนจริงๆ

ซินลู่ได้เชิญเขาไปผิงไฟรอในเรือนชั้นนอกเหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำแล้ว

ส่วนท่านผู้บัญชาการยังไม่กลับ

หลี่ชีฉือนึกในใจว่าเหมาะนัก เพราะเรื่องนี้นางต้องคุยกับหลัวเสี่ยวอี้ตามลำพังพอดี

อันที่จริงหลัวเสี่ยวอี้แค่ผ่านมาทางนี้ ฝูถิงนำกำลังพลกลับค่าย ส่วนเขาได้รับคำสั่งให้คุมผู้ใต้บังคับบัญชาจัดหาที่พักแก่ผู้อพยพ

ระหว่างทางผ่านจวนผู้บัญชาการ จึงตั้งใจจะแวะเข้ามาถามไถ่ดูว่าพี่สะใภ้เซี่ยนจู่ผู้นั้นกลับถึงจวนโดยสวัสดิภาพหรือไม่ จะได้กลับไปแจ้งพี่สามถูก แล้วถือโอกาสนำความเป็นไปมารายงานให้พี่สะใภ้สบายใจด้วย สุดท้ายเลยได้รับเชิญให้เข้ามาผิงไฟ

ขณะที่เขากำลังยื่นมือพลิกคว่ำพลิกหงายหน้ากระถางไฟ หลี่ชีฉือก็เดินเข้ามาในห้อง

หลัวเสี่ยวอี้รีบลุกขึ้นเอ่ยเรียก “พี่สะใภ้”

หลี่ชีฉือหยุดยืนประสานมือแค่ตรงหน้าประตู ไม่ได้เข้ามาข้างใน ร่างอ้อนแอ้นยืนย้อนแสง เขาจึงเห็นหน้านางไม่ถนัด “ผู้อพยพเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

หลัวเสี่ยวอี้กำลังกลัดกลุ้มด้วยเรื่องนี้อยู่พอดี จึงอุทธรณ์ให้ฟัง “พี่สามเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด เลยเปิดประตูรับเข้าเมืองมาแล้วล่ะขอรับ เพียงแต่…”

กล่าวได้เพียงเท่านี้เขาก็เงียบเสียง คิดว่าไม่ควรพูดมากเกินไปนัก ต้องรักษาหน้าพี่สามไว้บ้าง

ปรากฏว่านางกลับต่อให้เสียเอง “เพียงแต่ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก ดูท่าเงินจะตึงมือขึ้นมาอีกกระมัง”

หลัวเสี่ยวอี้กระแอมแห้งๆ เมื่อนางตีแผ่ความจริงออกมาโต้งๆ

สวรรค์ สตรีของพี่สามจะเก่งกาจเกินไปแล้ว

หลี่ชีฉือคาดเดาได้แต่แรก ชายผู้นั้นปกครองกองทัพด้วยความเฉียบขาด ไร้ความลังเลมาจนปัจจุบัน ตัดสินแค่จากคุณสมบัติดังกล่าว ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้เขาควรจัดการได้ไปนานแล้ว

อะไรกันเล่าที่ทำให้เขาละล้าละลัง ก็มีแต่เรื่องเงินนี่ล่ะ

นางยกแขนเสื้อขึ้นป้องปากเอ่ยถาม “ยังขาดเท่าไร ข้าจะออกให้”

หลัวเสี่ยวอี้แทบจะสะดุดกระถางไฟล้มลงกับพื้น เขาคว้าชายเสื้อคลุม จ้องมองนางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่สะใภ้พูดจริงหรือ”

หญิงสาวพยักหน้าทันที

ขุนพลหนุ่มได้ประจักษ์ในความใจใหญ่ของนางมาแล้ว ความปรีดาผุดขึ้นในวูบแรก แต่หลังจากนั้นกลับส่ายหน้า “ไม่ได้ เมื่อผู้อพยพเข้าเป็นทหารก็ต้องรับเบี้ยหวัดจากกองทัพ จะให้ท่านออกเงินเป็นค่าเบี้ยหวัดได้อย่างไร”

เรื่องนี้ไม่เหมือนการรักษาแผลให้พี่สาม หากพี่สามรู้เข้าคงได้จับเขาถลกหนัง

แม้ว่าใจหลัวเสี่ยวอี้จะหวั่นไหวอยากรับความช่วยเหลือ แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีศักดิ์ศรีค้ำคออยู่