ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

น่ากลัวว่าจะต้องเปิดเข้ามาในห้องอย่างเลี่ยงไม่พ้น นางคิดแล้วหยิบหมวกม่านแพรบนโต๊ะเครื่องแป้งมาสวม ใจเพิ่งจะนึกไปถึงหลานชาย เสียงถีบประตูโครมก็ดังมาจากห้องข้างๆ เสียก่อน คนเหล่านั้นมาถึงแล้ว

ทางด้านหลี่เยี่ยนก็ได้ยินเสียงเช่นกัน ตอนแรกเด็กชายทำท่าจะเปิดประตูออกไปดูด้วยความตื่นตกใจ แต่นึกถึงคำสอนที่ท่านอาหญิงพร่ำบอกขึ้นมาได้ว่าแม้ประสบพบเจออะไรก็ต้องรักษาความสุขุมเยือกเย็นเยี่ยงเขาไท่ซานเขาจึงรั้งฝีเท้าเอาไว้

กระนั้นหัวใจก็ร้อนรุ่มไปหมด รู้อย่างนี้ตอนแรกไม่กระเซ้าผู้เป็นอาเล่นเสียก็ดี ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงได้อยู่ข้างๆ มีอะไรยังพอช่วยเหลือกันได้

ประตูถูกผลักออกเบาๆ หวังหมัวมัวที่เป็นแม่นมเดินลงปลายเท้าย่องเข้ามาในห้อง เหงื่อแตกเต็มหน้าทั้งที่อยู่กลางฤดูหนาว รั้งแขนเขาไว้พลางว่า “ซื่อจื่ออย่าได้ออกไปเป็นอันขาดเชียวนะเจ้าคะ คนพวกนั้นถืออาวุธมาด้วย ท่าทางดุดันน่ากลัวยิ่งนัก”

“อะไรนะ” ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าสถานการณ์จะร้ายแรงถึงเพียงนี้ ที่แดนเหนือนี่ยังมีกองโจรที่ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาด้วยหรือ

เสียงถีบประตูที่ว่าดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี เด็กชายสะดุ้งเฮือกอยู่ในใจ อาวุธไร้ตา หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า

การเดินทางครานี้ไม่นับว่าราบรื่นนัก ระหว่างทางเจออุปสรรคเล็กบ้างใหญ่บ้างอยู่เนืองๆ แต่หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นเหตุ มีหรือท่านอาหญิงจะต้องลำบากตรากตรำพาเขาระหกระเหินเดินทางไกลจากกวงโจว

คนพวกนั้นด่าว่าเขาเป็นดาวหายนะ ตัวเขาเองไม่ยักเจอโชคร้าย ดังนั้นจะให้ท่านอาหญิงที่คอยปกป้องมาโดยตลอดเดือดร้อนไม่ได้เป็นอันขาด

พอคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เยี่ยนก็อยู่เฉยไม่ไหว สะบัดแขนเปิดประตูวิ่งออกไป

ประตูห้องของหลี่ชีฉือถูกถีบให้เปิดผาง คนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูเข้าไปข้างใน

ฉากบังตาตั้งอยู่ตรงมุมห้อง หลี่ชีฉือนั่งอยู่หลังฉาก

“ค้น!”

ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง คนเหล่านั้นก็กระจายตัวไปค้นตามจุดต่างๆ ในห้องทันที

“ช้าก่อน”

เสียงเบาๆ ที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนหยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว มาตระหนักเอาตอนนี้เองว่าห้องนี้มีสตรีอยู่คนหนึ่ง

หลี่ชีฉือเพิ่งจะเติมน้ำร้อนใส่ถ้วยชาเพื่อถือไว้ให้มืออุ่น

นางไม่ทันได้ปิดหน้าต่าง ลมหิมะพัดกรูเกรียวเข้ามาหนาวบาดจิต จะต้านอย่างไรก็ต้านไม่อยู่ ไม่ผิดอะไรกับคนกลุ่มนี้

“พวกเจ้าเป็นใคร”

ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยตอบ “ไม่ต้องถาม แค่ให้เราค้นห้องแต่โดยดีก็พอ”

หลี่ชีฉือกล่าว “หากแสดงหลักฐานยืนยันว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจค้น ข้าย่อมไม่คัดค้าน แต่นี่พวกเจ้ามารื้อค้นกันดื้อๆ ห้องพักชั้นในมีแต่สตรีกับเด็ก หากเกิดเหตุผิดพลาดใดขึ้น พวกเจ้ารับผิดชอบไม่ไหวแน่”

ฝ่ายตรงข้ามเดาะลิ้นคล้ายรำคาญเต็มแก่ “เกิดเหตุด่วน ไม่มีหลักฐานมาแสดงหรอก”

“เช่นนั้นก็ออกไป”

คนหนุ่มผู้นั้นชะงัก เหมือนจะอึ้งงันไปเล็กน้อย ก่อนจะงึมงำกับตนเอง “เอาเถิด จะเถียงกับสตรีผู้หนึ่งให้ได้อะไรขึ้นมา…”

พูดจบเขาก็สั่งเสียงดัง “ค้นๆๆ! ให้ไวด้วยล่ะ!”