ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 5

ห้าวันให้หลัง หิมะยังคงตกหนักเป็นพักๆ

ซินลู่พาผู้เฒ่าหนวดเคราขาวโพลนผู้หนึ่งเข้ามาในจวนผู้บัญชาการ เขาก็คืออาจารย์คนใหม่ที่ก่อนหน้านี้นางได้ไปเชิญมาสอนซื่อจื่อหลี่เยี่ยนนั่นเอง

ระหว่างก้าวไปตามเฉลียงทางเดินจะเห็นผู้คนทำงานมือเป็นระวิงอยู่ในจวน บ่าวไพร่กำลังปลูกต้นไม้ดอกไม้ใหม่ในสวน ปัดกวาดห้องหับ ใต้ชายคาเฉลียงทางเดินนั่นพวกสาวใช้กำลังช่วยกันแขวนมู่ลี่บังลม ข้ารับใช้ล้วนเดินไปเดินมาระหว่างทำงานในหน้าที่ของตน ไม่มีใครอยู่เฉยแม้แต่คนเดียว

ไม่นานนักก็เดินเข้ามาในเรือนศึกษาที่จัดเตรียมไว้ทางฝั่งตะวันตกของจวน

ชายชราผู้นี้เป็นผู้ถือสันโดษที่มีชื่อเสียงโด่งดังในกองบัญชาการฮั่นไห่ เป็นพหูสูตผู้มีความรู้กว้างขวาง กระนั้นเมื่อได้เห็นว่าในเรือนพรักพร้อมไปด้วยกระดาษจากลั่วหยาง หมึกจากฮุยโจว ที่ทับกระดาษซึ่งทำจากหินไท่หู ชั้นดี ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างล้วนคัดสรรมาอย่างประณีต ก็ยังอดลูบเครานึกชื่นชมอยู่ในใจไม่ได้

สมแล้วที่เป็นจวนผู้บัญชาการของขุนศึกฝ่ายเหนือ

ผู้สูงวัยเอ่ยถามอย่างไม่คิดอะไรมาก “ในเทียบคารวะลงนามชิงหลิวเซี่ยนจู่ แต่เหตุใดถึงให้เข้ามาสอนในจวนผู้บัญชาการแห่งนี้กันเล่า”

ซินลู่สังเกตเห็นประกายชื่นชมในดวงตาอีกฝ่ายได้แต่แรก จึงตอบกลับไปยิ้มๆ “เวลานี้จวนผู้บัญชาการแห่งนี้อยู่ในการดูแลของเซี่ยนจู่”

หาไม่…มีหรือที่นี่จะเปลี่ยนไปอย่างผิดหูผิดตาภายในชั่วเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วัน

ต้องอย่างนี้ล่ะถึงค่อยสมศักดิ์ศรีจวนผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพพิทักษ์อุดรหน่อย

ความเก่งกาจที่เจ้านายแสดงให้ประจักษ์ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาทำให้บ่าวไพร่ในจวนเลื่อมใสไปตามๆ กัน ซินลู่คิดแล้วให้ภูมิใจอยู่นิดๆ

หลี่เยี่ยนเริ่มศึกษาวิชาแล้ว

พอไม่มีหลานชายคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ หลี่ชีฉือก็มีเวลาว่างมากขึ้น เป็นโอกาสเหมาะที่จะทำบัญชีรายจ่ายในจวนพอดี

สำหรับนางแล้ว การทำบัญชีเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว

ชิวซวงถือโถกำยานเข้ามาให้ เห็นบัญชีที่นายหญิงจดบันทึกลงไปอย่างคล่องแคล่วว่องไวมีแต่รายจ่ายทั้งสิ้น ไม่มีรายรับแม้แต่รายการเดียว ก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ใครจะไปคิดว่าสิ่งแรกที่นายหญิงทำเมื่อมาถึงที่นี่คือจ่ายเงิน”

หลี่ชีฉือเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน เดิมทีนางนึกว่ากองบัญชาการกองทัพพิทักษ์อุดรที่คุมกำลังทหารจำนวนมากอยู่ในมือจะมั่งคั่งมั่นคงที่สุดทางเหนือ ใครเลยจะล่วงรู้ว่าไส้ในเป็นเยี่ยงนี้ นางเอ่ยตอบยิ้มๆ “เงินทองหามาไว้ใช้จ่าย หากไม่ใช้ข้ายังต้องหาไปไยกันเล่า”

เวลานี้ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ยังเร็วเกินไปที่จะด่วนสรุป อีกอย่างนางก็พาคนเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ด้วยมากมาย ตกแต่งให้น่าอยู่ขึ้น ตนเองก็พลอยสบายด้วยไม่ใช่หรือ

ชิวซวงกลอกตาไปมา ความคิดไพล่ไปอีกทางเมื่อได้ยินดังนั้น…จริงสินะ หากท่านผู้บัญชาการนั่นกลับมาเห็นเข้าคงต้องซึ้งใจจนน้ำตาไหล ทีนี้ก็จะปกป้องดูแลและให้เกียรตินายหญิงเป็นอย่างดี ต่อให้เสียเงินไปมากกว่านี้ก็คุ้ม