ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

เรื่องของนางไม่นับว่าเร่งด่วนรอไม่ได้ กอปรกับแขกเป็นชายหนุ่ม เด็กสาววัยสิบสามเริ่มรู้ประสีประสา ไม่นับเป็นเด็กหญิงอายุน้อยแล้ว นางบอกอาต้าว่าไม่ต้องรายงานให้อาจารย์ทราบ ตนเองจะมาใหม่วันพรุ่งนี้

ระหว่างเดินลงเขา ยามผ่านข้างต้นสนเก่าแก่ในตำนานต้นนั้น นางก็หยุดฝีเท้าลง

วันนั้นบนภูเขาลมแรงมาก ลูกนกตัวหนึ่งถูกพัดตกจากรังหล่นลงบนซากเถาวัลย์แก่ที่เลื้อยเกาะหน้าผาเถาหนึ่ง

เพราะสุสานบรรพชนของสกุลมู่ถูกสร้างไว้ที่นี่ ดังนั้นนอกจากวันที่สิบห้าของทุกเดือนที่อนุญาตให้ชาวบ้านขึ้นเขาจวินซานสักการะท่านเทพได้แล้ว ปกติจะห้ามมิให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องขึ้นเกาะปีนเขา

ตอนนางขึ้นเขา ทิ้งพวกองครักษ์ให้รออยู่ที่เชิงเขา เพลานี้มีแต่สาวใช้ไม่กี่คนอยู่ข้างกาย

มู่ฝูหลันอยากช่วยลูกนก แต่เถาวัลย์แผงนั้นอยู่ห่างจากขอบหน้าผาเกินไป ลึกลงไปหนึ่งจั้งเศษเห็นจะได้ ถึงเป็นสาวใช้ที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วก็ไม่มีทางเอื้อมถึง

ลูกนกยังเล็กมาก จะงอยปากสีเหลืองแหลมกระจิริด มีขนปุกปุยตามตัว ขนปีกสองข้างยังขึ้นไม่ครบ มันเกาะอยู่ตรงเถาวัลย์แล้วกระพือปีกเล็กๆ อ่อนแอพึ่บพั่บไม่หยุดเหมือนพยายามจะโผบิน ทว่าทุกครั้งที่มันตีปีก มีแต่ทำให้ตัวมันขยับออกไปมากขึ้น ดูท่าทางใกล้จะร่วงหล่นจากหน้าผาขอแค่มีลมภูเขาพัดมาอีกระลอกหนึ่ง

ส่วนแม่นกบินวนตรงข้างหน้าผาอย่างร้อนรน กู่ร้องเสียงแหลมเล็กเป็นระยะ

มู่ฝูหลันรีบให้คนลงเขาไปตามองครักษ์ แต่องครักษ์ยังไม่ขึ้นมา เจ้าลูกนกซึ่งกระเสือกกระสนอย่างเสียแรงเปล่าก็ลื่นไถลมาถึงปลายเถาวัลย์เจียนร่วงตกลงไปรอมร่อ

ขณะที่มู่ฝูหลันร้อนใจเต็มที ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลังนาง

นางหันหน้าไปเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าสาวเท้ามาตามทางลงเขา

คนผู้นั้นกับพี่ชายของนางมีวัยไล่เลี่ยกันราวสิบแปดสิบเก้าปี ร่างผอมเพรียวสวมเสื้อคลุมสีคราม ปลิวพะเยิบพะยาบตามแรงลม

ราวกับเขาไม่ได้สังเกตเห็นเหล่าเด็กสาวที่กำลังร้อนรุ่มใจอยู่ใต้ต้นสนเก่าแก่กลุ่มนั้น สองตาเพียงมองตรงไปข้างหน้า เดินดุ่มๆ ลงบันไดหินผ่านไปทางด้านข้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย

มู่ฝูหลันแลมองตาม ในตอนที่เขาเดินสวนไปแล้วนี่เอง นางก็ตั้งสติได้ฉับพลัน ตะโกนไล่หลังเขา ‘รอประเดี๋ยว! ท่านหยุดก่อน!’

คนผู้นั้นชะงักฝีเท้า หันศีรษะมาช้าๆ มองหน้านาง

‘มีลูกนกตัวหนึ่งตกลงไป ท่านรีบคิดหาวิธีช่วยมันขึ้นมาทีเถิด ได้หรือไม่’

นางขอร้องเขาแล้ว

คนผู้นั้นนิ่งชะงักครู่หนึ่ง แต่ยังคงเดินเข้ามาหา เขาก้าวเท้าไปตรงริมหน้าผาที่แทบจะตัดตรงลงสู่ที่ราบเบื้องล่าง ชะโงกตัวมองแวบหนึ่งก่อนจะยื่นมือจับเถาวัลย์เส้นใหญ่เส้นหนึ่งแล้วออกแรงกระตุกดึง จากนั้นม้วนชายเสื้อเหน็บตรงเอวสอบ ก้มตัวลงชักกริชสีเงินส่องประกายวาววับด้ามหนึ่งจากรองเท้า

เขาเอากริชปักเข้าไปในรอยแยกของหินผา สองเท้าเหยียบบนเถาวัลย์ที่เกาะยึดผนังผาไต่ลงไปใกล้ๆ ลูกนกแล้วพามันขึ้นมาอย่างว่องไว