ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

แสงไฟส่องสะท้อนกับนัยน์ตาของหญิงสาวเป็นประกายรำไร สายตาของนางจับอยู่ที่มันนิ่งๆ นานสองนานถึงยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวขยับเข้าไปใกล้เปลวเทียนช้าๆ ราวกับไม่รู้ตัว

ผิวเนื้อโดนเปลวไฟแลบเลียทีหนึ่ง

ความเจ็บปวดปนแสบร้อนน้อยๆ แผ่ลามจากปลายนิ้วไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว แต่คล้ายว่ามู่ฝูหลันปราศจากความรู้สึกใดๆ มีเพียงแววปวดร้าววาบผ่านดวงตาหม่นแสงของนางไป

นางคิดถึงซีเอ๋อร์ของนางอีกแล้ว

ลูกคนเดียวของนางที่นางรักมากที่สุด ตอนนางจบชีวิตเขาเพิ่งสามขวบเท่านั้น

ไยนางจะหักใจทอดทิ้งเขาได้ลงคอ ด้วยความห่วงหาอาลัย วิญญาณของนางจึงไม่ยอมไปที่ใด สิงสถิตอยู่ในดวงประทีปที่ไม่มีวันดับหน้าป้ายวิญญาณเหนือแท่น

สิบปีอันยาวนานมีเพียงความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด และความโดดเดี่ยวเปล่าเปลี่ยวคอยกัดกินหัวใจ

นางมองดูเขาสมปรารถนาได้ก้าวขึ้นครองแผ่นดิน มองดูเขาเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ทรงอำนาจ โดดเด่นทั้งในฐานะนักปกครองและนักรบ แล้วก็มองดูเขามีเหล่าสนมชายาโฉมงามละลานตา

แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนางโดยสิ้นเชิงแต่แรก จิตใจของนางเป็นดั่งผิวน้ำนิ่งสนิทมานานแล้ว

การที่นางดึงดันไม่ยอมจากไปเพราะความอาวรณ์เพียงประการเดียว เพื่อว่าวันหนึ่งนางจะได้เห็นซีเอ๋อร์เติบโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยตาตนเอง เมื่อนั้นนางก็จะจากไปอย่างหมดห่วง

ทว่าท้ายที่สุดสิ่งที่รอนางอยู่กลับเป็นภาพที่ทำให้หัวใจนางแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ไหนเลยความเจ็บปวดจากการโดนไฟร้อนลวกที่ปลายนิ้วนี้จะเทียบได้กับความปวดร้าวยามเห็นซีเอ๋อร์ปาดคอตายต่อหน้าต่อตา

ตรงกลางอกคล้ายถูกบีบรัด นางรู้สึกว่าตนเองหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ

นางลุกพรวดขึ้นยืน ยกมือผลักบานหน้าต่างเปิดออก

สายลมหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกพัดกรูมาปะทะใบหน้า

นางยืนอยู่ริมหน้าต่างพลางหลับตาลง แหงนคอมองท้องนภาที่มืดมิด สูดอากาศเย็บเฉียบเข้าไปลึกๆ เฮือกหนึ่ง

ทั้งที่จงใจไม่ยอมคิดเรื่องอดีตมากเกินไปอีก แต่ราวกับว่าพอความเจ็บตรงปลายนิ้วแทรกลึกถึงกลางใจก็พลันแตกทะลักทลายออกมา

ทุกเรื่องราวทุกเหตุการณ์ประหนึ่งเข็มมากมายที่กระหน่ำทิ่มแทงตามอวัยวะภายในของนางโดยไม่ยั้ง

การพบกันครั้งแรกของมู่ฝูหลันและเซี่ยฉางเกิงเกิดขึ้นตอนนางเดินทางสู่เขาจวินซานในฤดูใบไม้ผลิปีที่อายุสิบสามปี

หลังจากมารดาของนางล่วงลับไปหลายปี สุขภาพของบิดาก็ทรุดลงเรื่อยๆ สร้างความกังวลใจให้เด็กสาวตัวน้อยเสมอ

วันนั้นนางนั่งเรือไปหาอาจารย์ที่เขาจวินซานเพื่อถามไถ่เรื่องอาการป่วยของบิดา และถือโอกาสขอคำชี้แนะเกี่ยวกับสมุนไพรด้วย

นางมาถึงกระท่อมโอสถของอาจารย์ กลับได้รู้จากอาต้าว่ามีแขกมาเยี่ยมเยือนอาจารย์อยู่

ตามคำบอกเล่าของอาต้า ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนตอนอาจารย์ออกไปท่องโลกเคยประสบอันตรายแล้วได้เขาช่วยไว้ ทั้งสองถูกชะตากันอย่างยิ่ง ผูกไมตรีเป็นสหายต่างวัยคอยไปมาหาสู่กัน