ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

มาตรว่าลู่ซื่อรู้สึกตามสัญชาตญาณว่าเรื่องนี้หาได้ง่ายดายอย่างที่น้องสาวสามีบอกต่อหน้าแค่นั้น บางทีอาจมีเบื้องหลังซุกซ่อนอยู่

ทว่าสามีของตนเป็นฉางซาอ๋อง เขาแสดงท่าทีเช่นนี้แล้วลู่ซื่อจะโต้แย้งอีกได้เช่นไร

ยิ่งกว่านั้นทีท่าของน้องสาวสามีก็แน่วแน่ถึงเพียงนี้ อีกทั้งนางยังเพิ่งช่วยสามีของตนไว้

ถึงแม้จะสามารถคาดการณ์ไปในทางร้ายที่สุดว่าการหย่าร้างอย่างกะทันหันนี้จะเป็นต้นเหตุให้ความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นฉางซากับเซี่ยฉางเกิง ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพเหอซีที่บัดนี้กำลังเรืองอำนาจดุจดวงตะวันกลางฟ้าต้องขาดสะบั้นลง อาจถึงขั้นตั้งตนเป็นศัตรูกัน

แต่ยังมีเรื่องอะไรอีกเล่าที่จะเกิดผลลัพธ์น่ากลัวยิ่งไปกว่าแคว้นฉางซาสูญเสียท่านอ๋องไป และตามมาด้วยการสิ้นแคว้น?

ถ้าหากมิใช่ท่านเทพเข้าฝันน้องสาวสามีแล้วนางส่งสารมาช่วยชีวิตคนได้ทันท่วงที เกรงว่าตอนนี้ตนเองคงไม่มีสามี แคว้นฉางซาไม่มีท่านอ๋อง และแคว้นนี้ก็จะดำรงคงอยู่ไปอีกได้ไม่นาน

ปกติลู่ซื่อเป็นคนจิตใจกว้างขวาง เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้วก็สงบอารมณ์ลงได้

นางไตร่ตรองครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ก็ดี ถ้าหลันเอ๋อร์ตกลงใจแน่วแน่ว่าจะตัดความเกี่ยวข้องกับสกุลเซี่ยจริงๆ พี่สะใภ้จะช่วยเจ้าอย่างแน่นอน เหมือนพี่ชายของเจ้า”

“ตราบเท่าที่มีแคว้นแห่งนี้อยู่ เจ้าก็คือธิดาอ๋องของแคว้นฉางซาเรา”

มู่เซวียนชิงมองภรรยาปราดหนึ่ง ในเวลานี้แววตาของเขาถึงอ่อนแสงลง เขาออกคำสั่งให้คนรับใช้รอบข้างออกไปทั้งหมด

“น้องพี่ เจ้าจำเมื่อสิบปีก่อนได้หรือไม่ เรื่องที่อาหญิงสวรรคตในวังหลวงตอนเจ้าหกขวบ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยบอกเจ้ามาก่อน ตอนนั้นทั้งที่ท่านพ่อเคยได้รับข่าวว่าการตายของอาหญิงมีเงื่อนงำอย่างมาก และไทเฮาชั่วผู้นี้น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหนีไม่พ้น แต่ก่อนสิ้นลม อาหญิงกลับส่งคนสนิทนำคำสั่งเสียมาบอกต่อท่านพ่อ…ตอนนั้นข้าอายุสิบสองแล้ว ยังจำคำสั่งเสียของอาหญิงได้อย่างแม่นยำจนทุกวันนี้ อาหญิงบอกว่าเป็นตายฟ้าลิขิต ล้วนเป็นไปตามกรรมของตน นางไม่คับแค้นโกรธเคืองแม้สักกระผีก เดิมทีราชสำนักหมายจะกำจัดท่านอ๋องต่างสกุล นางไม่อยากให้แคว้นฉางซาเกิดความวุ่นวายเพราะนาง อาหญิงบอกกับท่านพ่อว่าหลังจากนั้นจะต้องซ่อนคมงำประกายมากยิ่งขึ้น และถือความสันติสุขของแคว้นฉางซาเป็นภารกิจสำคัญอันดับหนึ่ง”

เขาหยุดคำพูดครู่หนึ่ง แววตาคล้ายหวนรำลึก

“น้องพี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าถ้อยคำนี้ของอาหญิงมีความหมายใด วันนั้นข้าไม่เข้าใจเลยถามท่านพ่อ แต่ท่านพ่อไม่ตอบ ภายหลังข้าขบคิดด้วยตนเอง จนกระทั่งสองปีมานี้ถึงกระจ่างแจ้งในที่สุด…

น้องพี่ เจ้าคิดว่าเหตุใดตอนนั้นราชสำนักถึงเลือกสตรีสกุลมู่เราเป็นฮองเฮา ดูคล้ายเชิดหน้าชูตา แต่แท้จริงแล้วเป็นเหยื่อล่ออาบยาพิษ! อาหญิงต้องจบชีวิตในวังหลวงโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว บางทีสิ่งที่พวกเขาเฝ้ารออยู่ก็คือแคว้นฉางซาเราบังเกิดความโกรธแค้น ทันทีที่ท่านพ่อมีความเคลื่อนไหวผิดปกติอันใดก็จะกลายเป็นข้ออ้างชั้นดีให้พวกเขาโจมตีสกุลมู่เรา”

มู่เซวียนชิงยิ่งพูดก็ยิ่งแค้นเคือง