ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 3-บทที่ 4

เขาหมายตาไปที่ตัวเซี่ยฉางเกิงในที่สุด

ราวกับส่งกระแสจิตถึงกันได้ ในเวลานี้เองเซี่ยฉางเกิงก็เป็นฝ่ายมาเยือนเพื่อสู่ขอบุตรสาวเขาพอดี

การแต่งงานจึงถูกกำหนดขึ้นอย่างราบรื่นด้วยดีเฉกนี้เอง

ฉางซาอ๋องยกมู่ฝูหลันธิดาวัยสิบสามปีให้แก่เซี่ยฉางเกิงหัวหน้าโจรแห่งฉางเจียงวัยสิบเก้าปี

หลังจากนั้นไม่นานนัก เพราะฉางซาอ๋องทูลเสนอชื่อเซี่ยฉางเกิงกับราชสำนัก เขาจึงถูกดึงตัวมาทำงานรับใช้แผ่นดิน สลัดคราบโจรทิ้งเลื่อนขั้นเป็นผู้ตรวจการเจียงหลิง

ต่อมาฉางซาอ๋องล้มป่วยจากไป นับจากนั้นเซี่ยฉางเกิงก็อาศัยความชอบจากการรบไต่เต้าถีบตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาสั้นๆ เพียงสามปี เขาได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์จนเป็นที่เกรงขามของผู้คน

ไม่ต้องเอ่ยถึงอื่นใด เพียงเรื่องการแต่งงานนี้ ไม่ว่าสำหรับเซี่ยฉางเกิงหรือแคว้นฉางซาล้วนเป็นการผูกดองที่ต่างฝ่ายต่างได้รับผลดี

ฝ่ายเซี่ยฉางเกิงได้เข้ารับราชการ ส่วนแคว้นฉางซาก็สันติสุขไร้ทุกข์ภัยทั่วทุกทิศดั่งที่อดีตฉางซาอ๋องวาดหวังไว้

ด้วยเหตุนี้มู่ฝูหลันจะไม่เข้าใจว่าพี่สะใภ้กริ่งเกรงในจุดนี้ได้อย่างไร

นางกล่าว “พี่สะใภ้ พวกท่านไม่ต้องเอ่ยปาก ข้าจะเป็นคนบอกกับเขาเอง ถ้าหากตัวเขาเห็นพ้องก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อความสงบของดินแดนลุ่มน้ำรอบทะเลสาบต้งถิงเรา พวกท่านจะส่งเสริมข้าหรือไม่”

เวลานี้มีคนผลักประตูเปิดออก

มู่ฝูหลันหันหน้าไปเห็นพี่ชายมู่เซวียนชิงนั่งบนเสลี่ยงหามหยุดอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าเขาฉายรอยโทสะเต็มเปี่ยม

“น้องพี่ สกุลเซี่ยรังแกกันมากเกินไปแล้ว นี่เพิ่งผ่านไปเท่าไรกัน ถึงกับกล้าหยามเกียรติเจ้าเช่นนี้ คนแซ่เซี่ยเดิมเป็นจอมโจรชื่อเสียงฉาวโฉ่คนหนึ่ง ไหนเลยจะคู่ควรกับเจ้า ไม่ต้องเป็นห่วง ถึงพี่ของเจ้าจะไม่ได้ความปานใดก็ไม่ปล่อยให้เจ้าทนอัปยศอดสูเยี่ยงนี้!”

“เซวียนชิง…”

ลู่ซื่อเรียกสามีอย่างห่วงใย

“ความประสงค์ของน้องข้าก็คือความประสงค์ของข้า!”

มู่เซวียนชิงตวาดเสียงกร้าว ไม่เปิดช่องให้ต่อรองแม้สักนิด

แต่ไรมาพวกเขาสองสามีภรรยารักใคร่กันดี เป็นคราแรกที่มู่เซวียนชิงกล่าววาจากับภรรยาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน

ท่านอ๋องกริ้วโกรธ ส่งผลให้คนรับใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ต่างมีสีหน้าเกรงกลัว พากันคุกเข่าลงหมอบราบกับพื้นไม่กล้าขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

ลู่ซื่อรู้ว่าสามีเดือดดาลปานนี้คงเพราะรู้เรื่องที่สกุลเซี่ยคิดจะรับอนุแล้ว ถึงได้มาที่นี่โดยไม่ใส่ใจว่าขายังไม่หายสนิท

นางรู้นิสัยใจคอของสามีดี

เขาชิงชังฝังใจอยู่แต่เดิมที่ตนเองไร้ความสามารถ ครั้งนั้นเพราะบิดาไม่ไว้วางใจเขาถึงได้ยกน้องสาวให้จอมโจรคนหนึ่ง

สำหรับน้องสาวของท่านอ๋องคนหนึ่ง นี่ถือเป็นการลดศักดิ์ศรีอย่างที่สุดแล้ว

ตอนนี้สกุลเซี่ยยังกล้าทำเช่นนี้กับนาง เขาจะอดกลั้นต่อไปได้อย่างไรไหว