ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 2-บทที่ 3

เพียงยี่สิบนาทีจากกระชังริมฝั่ง เรือก็มาจอดเทียบท่าบนเกาะเล็กซึ่งเป็นที่ตั้งของฟาร์มหอยมุก เภตรากระโดดลงมาผูกเรือ ก่อนจะหันไปยื่นมือรอรับร่างบางที่เหมือนจะหมดแรงของรุ่นน้องด้วยรอยยิ้ม

“ไงเรา หมดฤทธิ์เลยหรือไง”

เขาอดแซวไม่ได้ นลินส่ายหัว ยังปากแข็ง ทั้งๆ ที่พื้นเริ่มจะหมุน

“ไม่มีทางพี่ ไม่มีทาง คนอย่างนลินคนนี้ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้นหรอก”

เธอบอก ปฏิเสธมือที่ยื่นมาพยุงของเภตรา แล้วฝืนยืนตรงอย่างเข้มแข็ง ส่วนปาลิตาลงมายืนมองรอบๆ อย่างสบายๆ ไม่รู้สึกอะไร ในขณะที่วรัทลงจากเรือมาได้ ก็ต้องทรุดลงนั่งบนท่าเรืออย่างเรียกกำลังกายและกำลังใจให้กลับมา

“ไป เดินเข้าที่พักกัน โทรมาให้คนที่นี่เขาจัดที่พักไว้ให้แล้ว”

เภตราบอก วรัทพยุงตัวลุกยืนแล้วหยิบเป้มาสะพาย นลินที่อาการดีขึ้นก็สูดอากาศเข้าเต็มปอดอย่างอารมณ์ดี ผิดกับตอนที่อยู่บนฝั่งลิบลับ

นลินเขม้นมองร่างสูงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างสนใจ เภตราที่หันไปเห็นพอดีจึงเอ่ยบอก

“นั่น นายเตมาพอดี เดี๋ยวให้เตมันนำทางไปดีกว่า จริงสิ เตมันก็เรียนที่คณะเดียวกับพวกเรานี่นะ รู้จักกันหรือเปล่า”

ร่างสูงของคนมาใหม่เดินเข้ามาใกล้มากขึ้น เด็กหนุ่มผิวคล้ำหน้าคม มีรอยยิ้มกว้างแต่งแต้ม ยามเมื่อเข้ามาใกล้ เขาก็ยกมือไหว้กราดทุกคน

“หวัดดีครับน้าเภ หวัดดีครับพี่วรัท พี่ลิน พี่ตา”

“ไอ้เตเหรอนี่”

วรัทร้องทักอย่างแปลกใจ ไม่นึกว่าจะได้เห็นเด็กรุ่นน้องคนนี้ที่นี่

“มาฝึกงานเหมือนพี่ๆ ล่ะครับ”

เตชัสบอกพร้อมรอยยิ้มสดใส

“หลานพี่เอง เป็นลูกของพี่สาวพี่ ตกลงรู้จักกันใช่มั้ย”

“เฟรชชี่ลินเองค่ะพี่ นายเตนี่สนิทกันเนอะ ตา”

นลินหันมาพยักพเยิดกับเพื่อน แล้วอดไม่ได้ที่จะหลิ่วตาให้อย่างรู้ความนัยของหัวใจเพื่อนดี ปาลิตามองค้อน ไม่กล้ามองหน้ารุ่นน้องตรงๆ

“เดี๋ยวผมพาพี่ๆ เขาไปบ้านพักเองครับ น้าเภ”

เตชัสอาสา เภตราพยักหน้ารับ

“เอาของไปเก็บแล้วเดี๋ยวมากินข้าวเย็นกันนะ วันนี้นายหัวก็อยู่ด้วยนะนลิน”

เขาสั่ง ยังอดไม่ได้ที่จะยั่วนลิน เขาหัวเราะลั่นเมื่อเห็นหน้าปั้นยากของหญิงสาว เภตราส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะเดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านหันหน้าสู่ทะเลที่อยู่ไม่ไกลนัก