ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 1-บทที่ 2

เดิมทีนางนึกว่าหร่านเจียงจะบันดาลโทสะ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ทำอะไรเลย แล้วยังกำชับให้นางพักฟื้นจนกว่าจะหาย

มิน่าจึงทำให้นางตกตะลึงเช่นนี้ จากการที่นางสะสมความทรงจำมาหลายภพหลายชาติ ในใจนางรู้สึกเพียงว่าหร่านเจียงเป็นคนชั่วช้า ไม่มีข้อดีสักนิด มีแต่ความโหดเหี้ยม ไร้ความอ่อนโยน

จนกระทั่งเขาจากไปนางก็ยังคงอึ้งและนึกสงสัยอยู่ นางหวาดกลัวเขามากเกินไปกระทั่งยามที่สัมผัสตัวเขา

ทว่าหลังจากที่นางสงบจิตสงบใจลง พิจารณาถึงสถานการณ์เมื่อครู่อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว คิดทบทวนถึงวาจาของเขาไปมาอย่างละเอียดหลายรอบ ในท้ายที่สุดก็เป็นเสียงของป้าจางที่รับคำสั่งให้มาดูแลนางเพียงประโยคเดียวที่ปลุกนางจากความมืดบอด

“คราวนี้เจ้าได้สร้างผลงานชิ้นใหญ่แล้วนะ! เจ้าช่วยชีวิตใต้เท้า ทำให้ใต้เท้ามองเจ้าต่างออกไปจากแต่ก่อน เมื่อครู่ใต้เท้ายังกำชับข้าให้ดูแลเจ้าอย่างดี หากเจ้าต้องการอะไรก็บอกคนเฝ้าห้องได้เลย ให้เจ้าพักจนกว่าจะหายเป็นปกติ!”

เมื่อครู่นี้ป้าจางอยู่ด้านข้าง นางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน ใต้เท้าช้อนตัวเหมียวลั่วชิง ท่าทางเช่นนั้นดูต่างออกไป แม้เหมียวลั่วชิงจะชกจะด่า ใต้เท้าล้วนไม่คิดเล็กคิดน้อย ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก

วาจาของป้าจางทำให้เหมียวลั่วชิงได้สติ จึงหันไปเอ่ยกับนางว่า

“เช่นนั้นหรือ”

“ใช่สิ! เจ้าไม่เห็นหรือว่าเมื่อครู่สีหน้าใต้เท้าอ่อนโยนเพียงไร แต่ข้าว่านะชิงเอ๋อร์ แม้ใต้เท้าจะแบ่งแยกการตกรางวัลและลงโทษอย่างชัดเจน แต่เจ้านี่ก็จริงๆ เลย นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าชกใต้เท้า คราวนี้ใต้เท้าเห็นแก่ที่เจ้าช่วยชีวิตเขา ไม่เอาเรื่องเจ้า ครั้งหน้าเจ้าต้องระวังตัวให้มาก อย่าทำอะไรตามใจตัวเองอีกล่ะ”

ปกติพวกบ่าวไพร่อย่างเช่นป้าจางจะเข้ากับเหมียวลั่วชิงได้ดี รู้ดีว่านางเป็นคนหัวแข็ง อย่าไปยั่วโทสะนางเชียว มิเช่นนั้นพ่อบ้านจ้าวที่บ้ากามนั่นก็คงได้ตัวเหมียวลั่วชิงไปนานแล้ว ท้ายที่สุดเขาไม่เพียงโดนตัดขาทั้งสองข้าง แม้แต่อนาคตอันเรืองรองก็ดับสูญไปด้วย จากในมุมมองของป้าจาง เหมียวลั่วชิงจะต้องพบกับความเจริญรุ่งเรืองในวันข้างหน้าแน่นอน ดูจากท่าทีก่อนที่ใต้เท้าจะเดินจากไป จะต้องถูกใจในตัวนางแล้วเป็นแน่

เหมียวลั่วชิงกระจ่างแจ้งโดยพลัน จริงสิ หร่านเจียงเป็นคนที่แบ่งแยกการลงโทษและตกรางวัลอย่างชัดเจน นางช่วยชีวิตเขา ถึงนางจะเสียมารยาทต่อเขา เขาก็จะไม่ลงโทษนางในเวลาเช่นนี้ มิเช่นนั้นจะไม่เป็นการตบปากตนเองหรือ

หลังจากที่คิดตก เหมียวลั่วชิงก็ถอนใจโล่งอก นอนลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง แล้วพลันระลึกได้ว่าบนร่างตนเหลือเพียงเสื้อตัวในตัวเดียว จึงถามป้าจางว่ามีเสื้อผ้าให้เปลี่ยนหรือไม่

หลังจากได้รับเสื้อผ้ามานางก็รีบสวมทันที ถึงได้นอนพักผ่อนอย่างสบายใจ