ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 1-บทที่ 2

วิธีการต่างออกไป โชคชะตาก็ต่างออกไปตามคาด เหมียวลั่วชิงยิ่งมีความมั่นใจมากขึ้นและตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องคอยเอาใจหร่านเจียง

ไม่ได้สังหารหร่านเจียง นางก็ไม่ต้องดับอนาถด้วยน้ำมือเขา

วันนี้นางหลับตาลง พักฟื้นภายในห้องอย่างสบายใจ นี่เป็นความสงบอันหาได้ยากยิ่ง นางจะได้ใช้เวลาช่วงนี้พักฟื้นและครุ่นคิดวางแผนขั้นต่อไป

เนื่องจากยามกลางวันนางนอนไปมาก พอตกกลางคืนนางจึงนอนไม่หลับ

นางนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง เช่นนั้นก็เลยลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ ตัดสินใจว่าจะใช้โอกาสนี้นั่งสมาธิเดินพลัง พยายามให้ร่างกายฟื้นตัวโดยเร็วที่สุด

นางกลั้นหายใจและเพ่งสมาธิไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ นางตกตะลึงทันที

ในห้องนี้มีคนอื่นอยู่!

ครั้นนางลืมตาขึ้นก็มองเห็นบุรุษผู้หนึ่งปกปิดใบหน้ายืนอยู่เบื้องหน้า นางตัวแข็งทื่อในทันใด จ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างระแวดระวัง

“เมล็ดทรายยอดจันทราประหนึ่งหิมะ” ครั้นบุรุษผู้ปกปิดใบหน้าเอ่ยปาก เหมียวลั่วชิงก็กระจ่างแจ้ง

“จันทราแดนตะวันประหนึ่งน้ำค้าง” นางมองเขาพลางเอ่ยประโยคต่อมาอย่างสงบ

สองประโยคนี้ใช้เพื่อแยกแยะว่าฝ่ายตรงข้ามใช่พวกเดียวกันหรือไม่

“เจ้าสำนักอยากถามว่าภารกิจของเจ้าดำเนินการไปถึงขั้นใดแล้ว”

“มีนักฆ่าคนอื่นอยู่ในจวนด้วย เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าจึงไม่มีโอกาสลงมือ”

นี่คือเหตุผลที่นางตระเตรียมไว้นานแล้ว และโชคดีที่นางมีเหตุผลนี้จึงยืดเวลาออกไปได้ แล้วก็ไม่ถึงขั้นถูกสงสัย

นอกจากดวงตาของเขาแล้ว บุรุษผู้นี้ปกปิดใบหน้าครึ่งล่าง ซ่อนตัวตนอยู่หลังผ้าสีดำ กอปรกับแสงมืดมัวภายในห้อง เหมียวลั่วชิงจึงมองไม่เห็นหน้าตาของเขา ทว่ากลับมองเห็นดวงตาเป็นประกายเฉียบคมราวพยัคฆ์หมาป่าที่รอโอกาสจะพุ่งไปขย้ำเหยื่อในยามราตรี

นางตระหนักได้ว่าคนผู้นี้ก็คือนักฆ่าคนที่สองที่ทางสำนักส่งตัวมา และเป็นคนที่คอยจับตาดูนาง นางดักซุ่มอยู่ในจวนมาครึ่งปี บุรุษผู้นี้เพิ่งมาปรากฏตัวในยามนี้ เขาซ่อนตัวได้อย่างมิดชิดมาก ไม่รู้ว่าคนผู้นี้จะรู้หรือไม่ว่านางช่วยชีวิตหร่านเจียงไว้เมื่อตอนกลางวัน

“ไยเจ้าจึงช่วยชีวิตเขา”

ใจของเหมียวลั่วชิงสะท้าน เขารู้เรื่องนี้แล้วตามคาด

นางไม่ตอบแต่ถามกลับว่า “ท่านเป็นคนปล่อยแมงมุมพิษตัวนั้นหรือ”

ฝ่ายตรงข้ามเงียบงันไม่ปฏิเสธ นางเข้าใจอย่างถ่องแท้ทันที จึงจงใจถามกลับโดยข่มกลั้นโทสะไว้

“หากท่านจะลงมือ ไยจึงไม่เลือกเวลาที่เขาอยู่คนเดียวเล่า ท่านก็รู้ว่าตอนนั้นถ้าเขาถูกแมงมุมพิษกัดเข้าข้าคงจะต้องถูกสงสัยเป็นแน่ คนอย่างหร่านเจียงยอมสังหารผิดร้อยคน แต่จะไม่ปล่อยใครไว้ทั้งนั้น ท่านจงใจจะทำร้ายข้าให้ถึงตายหรือ”

บุรุษผู้ปกปิดหน้าร้องฮึเสียงเย็น “หากเขาโดนพิษ ข้าจะต้องลงมือแน่ เจ้าก็หนีไปเสีย ไฉนเข้าใจว่าข้าจะทำร้ายเจ้าให้ถึงตาย”

เหมียวลั่วชิงกระจ่างแจ้ง นางเอ่ยด้วยโทสะต่อว่า “ท่านไม่บอกข้าแต่เนิ่นๆ เล่า หากรู้ว่ามีคนช่วย ไยข้าจะต้องทำเรื่องที่ไม่จำเป็นด้วย แค่ร่วมมือกับท่านสังหารเขาก็เรียบร้อยแล้ว”