ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 1-บทที่ 2

น้ำเสียงขุ่นเคืองของนางแฝงไปด้วยความเสียดายใหญ่หลวง นางพลาดโอกาสอันดีงามไปเปล่าๆ เช่นนี้ ทั้งโทษเขาและโทษตนเอง

บุรุษผู้ปกปิดใบหน้าจับจ้องนาง จดจำภาพดวงหน้านางที่ซีดเผือดและขัดเคืองใจไว้ เขาเงียบงันชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “ช่างเถอะ คราวหน้าค่อยหาโอกาสใหม่แล้วกัน” เขาเอ่ยพลางยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง “เอาสิ่งนี้ไป”

เหมียวลั่วชิงเห็นเขาแบฝ่ามือออก บนมือมียาเม็ดหนึ่ง

“นี่คืออะไร”

“ยาแก้พิษแมงมุม”

เหมียวลั่วชิงตาเป็นประกายโดยพลัน แม้หร่านเจียงจะช่วยเดินพลังขับพิษให้นางแล้ว ทว่าหากมียาแก้พิษก็ย่อมจะดีกว่าแน่นอน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลข้างเคียง นางไม่ยอมพลาดเด็ดขาด

นางยื่นมือไปหยิบยาลูกกลอนมากลืนลงท้องไปอย่างง่ายดาย เพียงชั่วครู่ก็รู้สึกว่าในท้องเย็นสบาย รู้สึกสบายตัวยิ่งนัก

นางเงยหน้าถามเขา “ท่านมีนามว่าอะไร”

“จงเรียกข้าว่าอี้ อี้ที่มาจากคำว่าอี้หรง”

นี่จะต้องเป็นชื่อปลอมแน่ๆ นางวิจารณ์อยู่ในใจ

“หากข้าต้องการพบท่าน จะไปตามหาท่านได้ที่ใด”

“ยามกลางวันเจ้าก็แขวนโคมไฟไว้ที่ประตูวงพระจันทร์ ยามราตรีแขวนโคมไฟไว้บนต้นไม้ข้างหน้าต่าง พอข้าเห็นข้าจะมาหาเจ้าเอง”

ความหมายนี้ก็คือเขาไม่ยอมเปิดเผยว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ใดในจวน นางเม้มปากชั่วครู่แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารู้แล้ว”

บุรุษผู้ปกปิดใบหน้าพยักหน้าพลันแฉลบกายกระโดดข้ามหน้าต่างออกไป กลืนหายเข้าไปในความมืดราวกับสายลมที่พัดโชย ยามจากไปก็ปิดหน้าต่างให้ด้วย

เหมียวลั่วชิงลงจากเตียงอย่างเงียบกริบ เดินมาตรวจสอบริมหน้าต่าง บนหน้าต่างไม้ไม่มีร่องรอยใดๆ วิชาตัวเบาของบุรุษผู้นี้ไม่เลวจริงๆ

นางเดินกลับมายังข้างเตียง นอนลงพลางคิดหนัก

ในเมื่อมีคนคอยจับตาดูอยู่เช่นนี้ ต่อไปทุกย่างก้าวนางจะต้องเดินอย่างระมัดระวังเสียแล้ว

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 24 ก.พ. 65 เวลา 12.00 น.