ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 3-บทที่ 4

เขาจับจ้องนางที่กำลังจงใจใช้เสน่ห์มารยามาประจบสอพลอ ดวงตาดำขลับอันเงียบงันยังคงสภาพราวน้ำนิ่งไหลลึก ไร้คลื่นอารมณ์โดยสิ้นเชิง

หลายวันนี้ข่าวลือที่นางคุยโวโอ้อวดก็ดังเข้าหูเขาอย่างไม่ขาดสาย…ดูท่าเขาคงต้องเปลี่ยนสาวใช้แล้ว

เหมียวลั่วชิงยังคงไม่ย่อท้อ นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเป็นประกายเหลือบมองเขาด้วยความรักลึกซึ้ง แววตาราวกับว่า ‘ท่านจะต้องลงโทษข้าไม่ลงแน่’ ใช่หรือไม่ ใช่หรือไม่ ใช่หรือไม่

หร่านเจียงไม่พูดอะไรอีก เขาย้ายนางจากในเรือนไปนอกเรือน ตั้งแต่นี้ต่อไปไม่ต้องมาปรนนิบัติข้างกายเขาอีก

นางไม่เป็นที่โปรดปรานอีกต่อไปแล้ว

เดิมทีเหล่าบ่าวไพร่ภายในจวนต่างก็รู้กันทั่ว สาวใช้เหมียวลั่วชิงสละชีวิตช่วยใต้เท้า ดังนั้นใต้เท้าจึงโปรดปรานนางยิ่งขึ้น ทว่าใต้เท้าเป็นคนที่แบ่งแยกการตกรางวัลและลงโทษอย่างชัดเจน หลังจากที่นางทำน้ำชาหกรดเขาก็เลยโดนลงโทษย้ายไปกวาดพื้นที่นอกเรือน ซึ่งแสดงถึงทัศนคติของใต้เท้าอย่างแท้จริง เมื่อทำคุณงามความดีก็จะได้รางวัล เมื่อทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ เรียบง่ายเช่นนี้เอง

“นางเป็นบ่าวรับใช้ ก็แค่โชคดีได้ทำคุณงามความดี ได้คืบจะเอาศอก หลงระเริงนัก คงนึกว่าตนเองเป็นขุนนางเป็นเจ้านายล่ะสิ!”

“ข้าว่านางจงใจต่างหาก นางทำน้ำชาหกรดใส่ใต้เท้าเป็นเพราะนางหวังว่าจะมีโอกาสได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ และจะได้ปีนขึ้นเตียงของใต้เท้าได้อย่างง่ายดายอย่างไรเล่า”

“ดูแผนการที่นางคิดสิ นึกว่าตนเองงามล่มเมือง มีสตรีงามที่ใดที่ใต้เท้าไม่เคยพบเห็นบ้าง นางรนหาที่เองแท้ๆ!”

สาวใช้หลายคนรวมตัวกับพวกบ่าวไพร่มาซุบซิบนินทาด้วยกัน หัวเราะเยาะเหมียวลั่วชิง ขัดหูขัดตาที่นางคุยโวโอ้อวดอยู่นาน ยามนี้พอรู้ว่านางถูกลงโทษให้ออกไปกวาดพื้นนอกเรือนก็ยินดีปรีดาจนอยากจะฉีกหน้านาง

เหมียวลั่วชิงแสร้งทำเป็นโกรธแค้นไปกับพวกวาจาเสียดสีถากถางที่ได้ทีขี่แพะไล่

ในสายตาผู้อื่น นางพ่ายแพ้ย่อยยับ

ทว่าในใจนาง ในที่สุดนางก็ชนะหมากตานี้

การที่นางถูกย้ายออกห่างจากหมาป่าตัวนั้นอย่างราบรื่นเป็นสิ่งที่นางปรารถนาที่สุด

ดวงตางดงามภายใต้ขนตางอนยาวเก็บซ่อนรอยยิ้มที่ผู้อื่นไม่มีวันล่วงรู้

วันที่นางถูกย้ายมานอกเรือน ค่ำคืนนี้นางนอนอยู่บนเตียง พอถึงยามจื่อก็ยังไม่ง่วง เพราะมีลางสังหรณ์ว่าอี้จะต้องมาหานางแน่

ครั้นนางสัมผัสได้ว่าภายในห้องมีอีกคนอยู่ด้วย นางก็มองเห็นอี้ทันที

บุรุษผู้นี้ยังคงสวมชุดดำ จงใจจะทำตัวกลมกลืนกับความมืด ทำให้คนเห็นรูปร่างหน้าตาของตัวเองไม่ชัด เขาปกปิดไว้ครึ่งหน้า เผยเพียงดวงตาอันเฉียบคมที่กำลังจับจ้องนางจากในความมืดมิด

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เขาซักถามด้วยเสียงเข้ม ประโยคฟังดูเรียบง่าย ไม่ต้องเอ่ยให้ชัดแจ้ง แต่ต่างก็รู้กันดีว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร

เหมียวลั่วชิงเตรียมใจไว้ก่อนหน้าแล้ว รอเพียงให้อีกฝ่ายซักถาม