ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 5-บทที่ 6

แม้หรุ่ยเอ๋อร์จะเกรงกลัวอำนาจของใต้เท้า คอยดูแลปรนนิบัติชิงเอ๋อร์อย่างระมัดระวัง ทว่าท้ายที่สุดในใจนางกลับไม่ยินยอม ดังนั้นจึงไม่ยอมบอกชิงเอ๋อร์ถึงสิ่งที่ใต้เท้าทำยามที่นางสลบไสล

ทุกครั้งที่ใต้เท้ามาก็จะให้หรุ่ยเอ๋อร์ถอยออกไป ทว่านางอดสนใจใคร่รู้ไม่ได้จึงแอบมองจากผ้าม่านประตูที่กั้นอยู่อย่างอาจหาญ ครั้นนางมองไปก็ตะลึงงันจนเลือดลมพลุ่งพล่าน

ครั้นหรุ่ยเอ๋อร์นึกถึงภาพนั้นใบหน้าและร่างกายนางก็พลันร้อนผ่าว นางปรนนิบัติใต้เท้ามาเป็นเวลายาวนานไหนเลยจะเคยเห็นใต้เท้าใส่ใจสตรีนางใดเช่นนี้ หากมองจากรูปโฉมและตำแหน่งของใต้เท้า มีสตรีที่ใดบ้างที่เขาจะไม่ได้มา ไม่ต้องกล่าวถึงพวกอี๋เหนียงที่เรือนฝ่ายใน ขอเพียงใต้เท้ากระดิกนิ้ว นางและซุ่ยเอ๋อร์ก็ยินยอมพร้อมใจจะปรนนิบัติถึงบนเตียง ใครจะไปนึกว่าใต้เท้าไม่เอาใครทั้งนั้น ดันจะไปเอาชิงเอ๋อร์ที่ไม่ได้สติ ทั้งลูบคลำทั้งจุมพิต นางสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างก็รู้สึกว่าฉากนี้ดูพิลึกพิลั่นนัก แต่กลับอดหน้าแดงหัวใจเต้นรัวไม่ได้และยังอิจฉาริษยาด้วย

เหมียวลั่วชิงจ้องสีหน้าแปลกประหลาดของหรุ่ยเอ๋อร์ อีกฝ่ายยังคงหน้าแดงอย่างผิดปกติ ทำให้นางอดสงสัยไม่ได้

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ไยจึงหน้าแดงเช่นนี้”

ในที่สุดหรุ่ยเอ๋อร์ก็ได้สติกลับมา ปะทะกับสายตาสงสัยของเหมียวลั่วชิงจึงรีบยิ้มกลบเกลื่อน

“ไม่ได้คิดอะไรเจ้าค่ะ แม่นางเพิ่งฟื้นคงจะหิวแล้วกระมัง ท่านหมอกำชับไว้ว่าแม่นางไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน กินโจ๊กสักหน่อยก่อนแล้วกัน”

เหมียวลั่วชิงก็หิวจริงๆ ทว่านางกระหายน้ำมากกว่า ในใจคิดว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยหาทางติดต่อกับอี้

นางกำลังพะวงกับเรื่องนี้จึงไม่สนว่าหรุ่ยเอ๋อร์กำลังคิดอะไรอยู่

นางกินโจ๊กพลางมองตรวจสอบสภาพห้องในขณะนี้ นี่คือเรือนจู๋เซวียน หรุ่ยเอ๋อร์บอกนางว่าหร่านเจียงตัดสินใจจะรับนางเป็นอนุภรรยา เขาจึงให้นางมาพักฟื้นที่เรือนแห่งนี้

เรือนจู๋เซวียนเป็นเรือนที่อยู่ใกล้เรือนของหร่านเจียงที่สุด เดิมทีเป็นเรือนว่าง หลังจากที่หร่านเจียงสั่งให้บ่าวไพร่ทำความสะอาดเรือนนี้ก็ย้ายนางมาพักฟื้นที่นี่ และยังส่งสาวใช้บ่าวไพร่ให้มาปรนนิบัติดูแลด้วย ในระหว่างที่นางยังไม่ได้สติเขาก็จัดเตรียมเรื่องราวทั้งหมดเสียเรียบร้อย

หลังจากนั้นเหมียวลั่วชิงก็พูดเลียบๆ เคียงๆ นางอยากรู้สถานการณ์ในโรงเตี๊ยมวันนั้น หลังจากที่นางสลบไป อี้ซึ่งเป็นนักฆ่ารอดหรือตาย แต่หรุ่ยเอ๋อร์เป็นเพียงสาวใช้ในเรือน นางจะรู้สถานการณ์ภายนอกได้อย่างไร ทว่านางยังคิดจะหลอกถามหรุ่ยเอ๋อร์ว่าวันนั้นนางช่วยชีวิตใต้เท้าอย่างไร

เหมียวลั่วชิงรู้สึกรำคาญหรุ่ยเอ๋อร์จึงให้อีกฝ่ายออกไปแล้วเรียกบ่าวไพร่คนอื่นเข้ามา แต่กลับไม่มีใครรู้ถึงเหตุการณ์ในวันนั้น นางทำได้เพียงต้องหาวิธีอื่นสืบข่าวต่อไป

จากสถานการณ์เลวร้ายในครั้งนี้เรียกได้ว่านางเป็นแมวเก้าชีวิตจริงๆ

ที่ผ่านมาเหมียวลั่วชิงอาศัยอยู่ในเรือนสาวใช้ ไม่ว่านางจะเข้านอกออกใน ทำอะไร ก็จะหลีกเลี่ยงจากคนอื่นและรักษาความลับไว้ได้ ทว่ายามนี้นางอยู่ในเรือนจู๋เซวียน ข้างกายนางล้วนมีสาวใช้ บ่าวไพร่ นางบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดื่มน้ำหรือเข้าห้องน้ำ ขอเพียงนางเคลื่อนไหวก็จะมีคนมาดูแลนางทันที

“ใต้เท้ากำชับไว้ หากแม่นางเป็นอะไรไป ชีวิตของพวกเราคงหาไม่แน่เจ้าค่ะ”

“ใต้เท้าร้อนใจเช่นนี้ ใต้เท้าจะต้องถูกตาต้องใจแม่นางเป็นแน่เจ้าค่ะ!”

“แม่นางช่วยชีวิตใต้เท้าไว้ ตั้งแต่นี้ต่อไปจะต้องสุขสบายร่ำรวยเป็นแน่ ได้ลืมตาอ้าปากแล้วเจ้าค่ะ!”

เหล่าสาวใช้และแม่บ้านคอยอยู่ข้างกายนาง ทั้งยินดีทั้งประจบประแจง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาและประจบสอพลอ

เหมียวลั่วชิงเผยรอยยิ้มอ่อน ทว่าในใจกลับสัมผัสได้ถึงลางร้าย สถานการณ์เช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อนางเลย ยามนี้ไม่ว่าตนจะทำอะไรก็มีคนคอยมอง ซ้ำยังบาดเจ็บสาหัส เคลื่อนไหวไม่สะดวก อยากจะหลบออกไปจากเรือนจู๋เซวียนโดยไม่ให้ใครรู้ก็ช่างยากเย็นแสนเข็ญ