ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 6 ฉันไม่ได้พูดกับนาย

เวินอี่ฝานเลิกคิ้วขึ้นโดยพลัน เธอแอบตื่นตระหนกตกใจอย่างประหลาด

ศพขยับ??? เอ่อ…จะตอบไปว่ายังไงดี

แล้วเขาดันมาทิ้งเครื่องหมายคำถามไว้ มันหมายความว่าอะไรกันเนี่ย

หญิงสาวเบนสายตาไป จ้องตัวอักษรที่ตัวเองเพิ่งส่งออกไป

เวินอี่ฝาน : …สุขสันต์วันปีใหม่นะ ^_^

อยู่ดีๆ เวินอี่ฝานก็มีอาการเหมือนคนอ่านหนังสือไม่ออก

ข้อความที่เธอส่งออกไปน่าจะเป็นคำอวยพรนะ มันคงไม่ใช่คำหยาบคายอะไรมั้ง…แต่จะไม่คิดก็ไม่ได้ การที่เขาส่งเครื่องหมายคำถามมามันก็ดูน่าตกใจอยู่ แม้จะผ่านทางหน้าจอมือถือเวินอี่ฝานก็ยังตกตะลึง

ปฏิกิริยาแบบนี้เหมือนกับคนที่ไม่เคยติดต่อหรือไปมาหาสู่กัน

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร ถึงจะเป็นข้อความอวยพรก็ตาม ก็จะจงใจส่งเครื่องหมายคำถามมาโจมตีสักหน่อย

เวินอี่ฝานลังเล กำลังจะพิมพ์ไปว่า ‘คุณรู้ว่าฉันคือ…’ แต่ยังไม่ทันพิมพ์เสร็จ หางตาเธอก็เหลือบเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านข้างตัวไป เธอช้อนตาขึ้นมองโดยอัตโนมัติก็พบว่าซังเหยียนเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เด็กสาวซึ่งอยู่ด้านหน้าเธอ ห่างไปประมาณหนึ่งเมตร

เด็กสาวรูปร่างผอมบาง ก้มหน้าก้มตาคล้ายกำลังดูมือถือ

เธอนึกไปถึงบทสนทนาระหว่างซังเหยียนและแม่ของเขา คนนี้ก็น่าจะเป็นน้องสาว

เวินอี่ฝานคลับคล้ายคลับคลาว่าตัวเองจะจำเด็กสาวคนนี้ได้ เคยเจอกันตอนอยู่มัธยมปลาย เธอชื่อซังจื้อ อายุน้อยกว่าซังเหยียนหกเจ็ดปี ตอนนั้นเธอยังตัวเล็กอยู่ หน้าตาเหมือนตุ๊กตาเซรามิก เวลาที่เวินอี่ฝานพูดกับเธอยังต้องค้อมตัว

ตอนนี้เด็กสาวคนนั้นสูงพอๆ กับเวินอี่ฝานแล้ว

ซังเหยียนเอ่ยอย่างเซ็งๆ “ยายผีน้อย”

ซังจื้อเงยหน้าขึ้น “อะไร”

“ได้ยินว่าช่วงนี้กดดันมาก?”

ซังจื้อเอ่ยอย่างขอไปที “ก็ไม่นี่”

ซังเหยียนพูดต่อไปแบบไม่แคร์ใคร “เพราะจะสอบเข้ามหา’ลัย?”

เวินอี่ฝานยืนห่างจากพวกเขาโดยมีแค่คนเดียวที่กั้นกลาง

ด้วยความห่างเพียงแค่นี้การสนทนาของพวกเขาจึงดูคล้ายเหมือนมีโทรทัศน์มาวางอยู่ด้านหน้า เสียงนั้นชัดเจนมาก เธอไม่อยากจงใจจะแอบฟัง แต่เสียงก็ยังดังเข้าหูไม่ขาดสาย…