ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 5-บทที่ 6

“บอกแล้วไงว่าไม่มี”

“จะคิดมากไปทำไมกัน” เหมือนว่าจะทำภารกิจที่แม่สั่งมาให้เสร็จๆ ไป ซังเหยียนเอ่ยอย่างเนิบนาบ “ดูอย่างพี่นะ ตอนนั้นไม่เห็นจะขยันเรียนเลย ยังสอบเข้ามหา’ลัยหนานอู๋ได้ แล้วอีกอย่างแม้ไอคิวเธอจะไม่สูง แต่บ้านเราก็มีเงินให้เธอเรียนซ้ำชั้นได้น่า”

“พี่ไม่ขยันเรียน? พี่นึกว่าหนูจำไม่ได้เหรอ” ซังจื้อเหลือบมองเขา น้ำเสียงเริ่มดูจะรำคาญ “วางใจเถอะ ตอนนั้นพี่พยายามแทบเป็นแทบตายกว่าจะสอบเข้ามหา’ลัยหนานอู๋ได้ ถึงหนูจะหลับตา หนูก็สอบเข้าได้อยู่แล้วน่า”

“…”

“ยังมีอีก” พอแขวะเรื่องนี้เสร็จ ซังจื้อก็พูดอีกว่า “วันนี้หนูได้ยินแม่พูดว่าพี่ลาออกจากงานแล้วเหรอ”

“…”

“คงไม่ใช่มั้ง”

ซังเหยียนหันหน้าไป “แล้วเธอมายุ่งอะไรด้วย”

ซังจื้อเริ่มพูดต่อไปแบบไม่สนใจใคร “พี่ถูกไล่ออกแล้วไม่กล้าบอกหรือเปล่า”

ซังเหยียนยังไม่ทันได้เอ่ยปากมือถือของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหลุบตาลงมอง จู่ๆ ก็พูดว่า “พี่พูดเธอไม่ฟัง งั้นก็ให้ ‘พี่ชายแท้ๆ’ ของเธอมาปลอบแล้วกัน”

“อะ…” อาจเห็นว่ามีโทรศัพท์เข้า ซังจื้อเลยเงียบเสียงโดยพลัน ผ่านไปไม่กี่วินาทีจึงกระซิบว่า “ไม่เอา”

หลังจากนั้นซังเหยียนก็ไม่พูดมากอีก เดินกลับไปรับสายตรงศาลา

แล้วเสียงก็เงียบลง

แม้จะมีบางประโยคที่เวินอี่ฝานฟังไม่เข้าใจ แต่เรื่องที่แอบฟังคนรู้จักสนทนากันในระยะประชิดแบบนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง โชคดีที่สวมหน้ากากอนามัยอยู่จึงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหลายส่วน

เวินอี่ฝานคลิกหน้าจอมือถือ

เธอสังเกตเห็นว่าที่เธอพิมพ์ในห้องแชตเมื่อครู่นี้ยังไม่ได้ส่งออกไป มิหนำซ้ำยังรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ก็เลยลบออกทั้งหมด เธออยากยืนยันโดยอ้อมๆ ว่าอีกฝ่ายจะรู้ไหมว่านี่เป็นวีแชตของเธอ พอครุ่นคิดไปมา ท้ายที่สุดก็เพียงตอบกลับไปด้วยความระมัดระวังว่า

เวินอี่ฝาน : ?

ซังเหยียนคงคุยโทรศัพท์อยู่ เลยยังไม่ได้ตอบในทันที

เวินอี่ฝานจ้องอยู่สองวินาที จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงปัญหาหนึ่ง

ถึงซังเหยียนจะบล็อกเธอไปแล้วจริงๆ แต่ในโมเมนต์ของเธอ เธอกลับไม่ได้บล็อกซังเหยียน

“…”

พอคิดได้แบบนี้แล้วเวินอี่ฝานก็คลิกเข้าไปในโมเมนต์ของตัวเองทันที

ในช่วงนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย โพสต์ล่าสุดในโมเมนต์ของเธอคือเมื่อสองเดือนก่อน ในตอนนั้นเธอยังอยู่ที่เมืองอี๋เหอ เหมือนว่าจะโพสต์ตอนที่ไปผับพร้อมกับเพื่อนร่วมงาน

เวินอี่ฝานจ้องอยู่ครู่หนึ่ง

สิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าคือรูปเซลฟี่กับเพื่อนร่วมงานที่เก่า

คนอื่นๆ ในรูปล้วนยิงฟันขาว ยิ้มเฉิดฉาย โพสท่าต่างๆ กันไป เวินอี่ฝานนั่งอยู่ในตำแหน่งด้านล่างซ้าย ผิวเธอขาวเนียนเสียจนเหมือนกับใส่แสงแฟลชมากเกินไป เพียงมองกล้องพลางยิ้มอ่อนๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

หน้าเธอชัดมาก…

แถวที่ต่ออยู่ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปใกล้ห้องน้ำ ในขณะเดียวกันก็มีหลายคนเดินออกมาพอดี จนถึงคิวตัวเองเวินอี่ฝานถึงได้สติกลับมา เก็บมือถือใส่กระเป๋าเสื้อแล้วเดินไปด้านใน

ผ่านไปสักครู่เธอก็เดินออกมา