ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 5-บทที่ 6

อ่างล้างมืออยู่ตรงกลางระหว่างห้องน้ำหญิงกับห้องน้ำชาย ความกว้างประมาณสองสามเมตร ชายหญิงใช้ร่วมกันได้

เวินอี่ฝานเปิดก๊อกน้ำพลางรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ถ้าอย่างนั้นตอนที่เจอกันในผับเขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันน่ะสิ

เขาส่งข้อความอวยพรไปให้หลายคน แต่จงใจไม่ส่งมาให้ฉัน

พอเขาเห็นข้อความของฉัน ปฏิกิริยาแรกก็คงจะไม่พอใจ

เวินอี่ฝานเงยหน้าขึ้น มองกระจกที่อยู่ตรงหน้า เธอเห็นซังเหยียนยังยืนอยู่ที่เดิม ดูท่าจะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ อีกมือหนึ่งเล่นมือถืออยู่ แต่เขาก็ไม่ยอมตอบข้อความเธอสักที

ครู่ต่อมาเวินอี่ฝานเห็นซังจื้อเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ เด็กสาวเดินมาที่อ่างล้างมือด้านข้าง ทว่าก๊อกน้ำอาจจะเสียถึงได้เปิดแล้วไม่มีน้ำไหลออกมา

เวินอี่ฝานเพิ่งใช้เสร็จจึงหลีกทางให้อีกฝ่าย “น้องใช้อันนี้แล้วกันจ้ะ”

ซังจื้อพูดขึ้นทันที “ขอบคุณค่ะ”

พอซังจื้อสบตาเข้ากับเวินอี่ฝานก็คล้ายว่าจะอึ้งไป

เวินอี่ฝานไม่ทันได้สังเกต เธอถอนสายตากลับทันทีพลางหยิบมือถือออกมาแล้วเดินออกไปด้านนอก คลิกที่หน้าจอซึ่งยังเป็นห้องแชตของเธอกับซังเหยียน

คราวนี้เขาไม่ได้ส่งเครื่องหมายใดๆ มาให้เธออีก

ในที่สุดเวินอี่ฝานก็เข้าใจถึงเหตุผล เธอเงียบไปสักครู่ อดที่จะพิมพ์ลงไปไม่ได้ว่า ‘ไม่งั้นพวกเราก็ลบวีแชตของกันและกันไปเลยเถอะ’ แต่เพียงเดี๋ยวเดียวเธอก็ลบข้อความอีก

เธอเหลือบเห็นเครื่องหมายคำถามที่เขาและเธอส่งให้กันก็ชะงักไป จู่ๆ ก็คิดว่าบันทึกการแชตนี้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินระเบิด^* มีความหมายทำนองว่า ‘ไอ้โง่เอ๊ย ส่งเป็นแต่เครื่องหมายคำถามเรอะ’

ทว่าเธอไม่มีเจตนาจะชวนเขาทะเลาะ

เวินอี่ฝานไม่อยากเอะอะไปในวันสำคัญแบบนี้ เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะหาทางลงอย่างไร

เธอพิมพ์ไปคำหนึ่ง

เวินอี่ฝาน : งั้น

เธอจ้องไปที่เครื่องหมายคำถามที่ซังเหยียนส่งมา รวมกับคำว่า ‘สุขสันต์’ ที่ตัวเองส่งไป เธอพิมพ์ต่อไปอย่างลังเล

เวินอี่ฝาน : ไม่สุขสันต์ก็ได้นะ