ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ เล่ม 3 บทที่ 67

‘พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอได้มั้ย’

เวินอี่ฝานครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนจะตอบ

‘รออีกสักระยะนึงแล้วกัน ฉันกำลังจะกลับไปเมืองหนานอู๋อยู่แล้ว นายไม่ต้องมาหรอก’

‘เธอจะกลับมาเมื่อไหร่อะ’

‘รอให้ได้จดหมายตอบรับเข้าเรียนก่อนแล้วกัน ยังไงพวกเราก็ต้องกลับไปเอาที่โรงเรียน’

‘ตั้งเดือนกรกฎาแน่ะ’

ผ่านไปสักครู่ซังเหยียนก็ส่งข้อความมาอีก

‘วันที่ได้จดหมายตอบรับ ฉันจะไปหาเธอหน่อยแล้วกัน’

จนกระทั่งเวลาตีหนึ่งครึ่ง เชอซิงเต๋อก็ยังไม่กลับมา

เวินอี่ฝานคิดว่าเชอซิงเต๋อคงไม่กลับมาแล้ว ทว่าก็ยังกระวนกระวายใจอยู่บ้าง คล้ายพายุกำลังตั้งเค้า เธอนอนลงบนเตียง คุยกับซังเหยียนไปสักพักก็เริ่มง่วง

เธอฝืนเปิดเปลือกตาไว้ คิดว่าจะทนไปจนถึงเวลาตีสามแล้วค่อยเข้านอน แต่ท้ายที่สุดก็ยังคงสู้ความง่วงงุนไม่ได้

เธอคิดเพียงว่าเวลาดึกดื่นป่านนี้แล้ว อีกสักครู่ลุงใหญ่ก็คงจะกลับมาบ้าน

จากนั้นเวินอี่ฝานก็ต้องสะดุ้งโหยงจากเสียงที่ประตู

คราวนี้เสียงที่ดังมาไม่ใช่เสียงโลหะสะเดาะลูกบิดประตูเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับเป็นเสียงกุกกักเหมือนใช้กุญแจไข เธอลืมตาขึ้นทันที ท่ามกลางความมืดมิดเธอพลันเห็นโต๊ะที่ใช้กันประตูไว้ล้มลงเพราะประตูถูกเปิดออก

เวินอี่ฝานช้อนตาขึ้นปะทะกับใบหน้าของเชอซิงเต๋ออย่างจัง

เชอซิงเต๋อใช้นิ้วควงกุญแจพลางหัวเราะอย่างชั่วช้าและน่าสยดสยอง รูปร่างเขาออกจะท้วม พอเข้ามาในห้องได้ก็โยนกุญแจทิ้งแล้วกระโจนขึ้นไปคร่อมร่างเธอ กลิ่นเหม็นเหงื่อและกลิ่นเหล้าคละคลุ้งตลบอบอวล

เขากดทับร่างเธอไว้ด้วยกำลังของเพศชายที่เหนือกว่าเพศหญิง

ชั่วพริบตานั้นเวินอี่ฝานก็ตื่นตัวเต็มที่ รับรู้ได้ว่าผ้าห่มบนร่างถูกกระชากออก เจตนาในการมาเยือนของเขาชัดแจ้งนัก มือหนึ่งดึงผมเธอไว้ อีกมือหนึ่งก็พยายามจะถอดกางเกงเธอ

เธอกรีดร้องสุดเสียง ดิ้นรนไปพลางเริ่มร้องขอความช่วยเหลือ

เวินอี่ฝานคิดว่าในวินาทีนั้นคล้ายวิญญาณเธอจะหลุดออกจากร่าง และกลายเป็นคนนอกที่คอยสังเกตการณ์ เธอเห็นตัวเองต่อต้านอย่างสุดกำลัง เธอคลำไปเจอกรรไกรที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนจึงรีบชักออกมาแทงไปที่เชอซิงเต๋ออย่างขาดสติ

เชอซิงเต๋อผงะถอยไปด้วยความเจ็บปวด แต่เดี๋ยวเดียวก็กระโจนเข้ามาอีก เขาคว้ากรรไกรจากมือเธอทันที

‘แม่งเอ๊ย อีนังโสเภณี!’