ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ เล่ม 3 บทที่ 67

เวินอี่ฝานตาแดงก่ำพลางกระถดถอยไปด้านหลัง คลำหาคัตเตอร์ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนอีกครั้ง ร่างเธอแข็งเกร็งจนถึงที่สุด ทั้งกายและใจกำลังป้องกันตัวอย่างเต็มที่ เธอควบคุมเสียงที่สั่นเครือไว้ เอ่ยเน้นอย่างชัดเจน

‘น้าทำแบบนี้จะต้องติดคุกนะ’

เชอซิงเต๋อแสยะยิ้ม ‘เธอกล้าแจ้งตำรวจเรอะ’

‘…’

‘เธอจะให้ชาวบ้านเขารู้ว่าเธอถูกน้าข่มขืน?’ เชอซิงเต๋อร้องหึ ‘ซวงเจี้ยง ถ้าชาวบ้านรู้เข้า วันหน้าเธอจะแต่งออกไปยังไง นี่เป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าจะตายไป เธอรู้มั้ย’

คล้ายว่าเวินอี่ฝานจะไม่ได้ยินที่เขาพูด เธอเอาแต่จ้องหน้าเขานิ่ง

เธอกลัวเพียงอย่างเดียวว่าเขาจะกระโจนเข้ามาหาเธออีก

เด็กสาวผมเผ้ายุ่งเหยิง ผิวหน้านวลเนียน ริมฝีปากแดงระเรื่อ หน้าตาสวยหยาดเยิ้ม แขนขาขาวเกลี้ยงเกลา ท่วงท่าเธอขับเน้นให้เห็นทรวดทรงองค์เอวชัดเจน ทั่วทั้งร่างผิวเนียนนุ่มอย่างที่สุด เธอหดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งคล้ายลูกแมวที่มีหนามรอบตัว

เพราะเธอแสดงท่าทางเช่นนี้ ไฟราคะของเชอซิงเต๋อก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง

‘ไม่เป็นไรนะ น้าจะสู่ขอเธอเอง อย่าไปเรียนมหา’ลัยเลยนะซวงเจี้ยง มาเป็นเมียน้าเถอะ…’

เชอซิงเต๋อเอ่ยไปพลางขึ้นคร่อมร่างเวินอี่ฝานอีกครั้ง

คราวนี้คล้ายว่าเขาเห็นอยู่แต่แรกแล้วเลยกระชากคัตเตอร์มาจากมือเธออย่างมือไวตาไว เขาพยายามถอดกางเกงเธออีกครั้ง ลมหายใจแรงพ่นไปบนร่างเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เวินอี่ฝานพยายามดิ้นรนด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองแหลกสลาย หมดแรงและสิ้นหวังอย่างที่สุด

และเป็นเวลาที่เธอรู้สึกว่าตัวเองแปดเปื้อนเหลือเกิน เธออยากตายไปเสียเดี๋ยวนั้น

ห้องของเธอมืดมิดอย่างที่สุด

เห็นชัดว่าผ้าม่านยังเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ทว่าชั่ววินาทีนั้นเวินอี่ฝานตระหนักว่าตัวเองคงไม่ได้เห็นแสงอีกแล้ว

เธอหวังให้ตนเองตายไปในทันที

ถ้าจะต้องมีชีวิตอยู่บนโลกนี้พร้อมแบกรับเรื่องอัปยศอดสูแบบนี้

งั้นเธอก็ขอตายไปเลยซะดีกว่า

ขณะที่เชอซิงเต๋อกดมือเธอไว้ทั้งสองข้างพยายามจะถอดเสื้อเธอออกก็มีเสียงดังขึ้นตรงทางเข้าบ้าน

เวินอี่ฝานน้ำตารื้น คล้ายว่าเธอจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันหน้าไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง

ตอนนี้เป็นเวลาตีสาม

ดวงตาของเธอที่ว่างเปล่านั้นก็ค่อยๆ เป็นประกายขึ้น เธอเริ่มร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง ทว่าเป็นเพราะเธอตะโกนมานานเสียงเลยแหบพร่า แฝงไปด้วยเสียงสะอื้น

‘ลุงใหญ่! ช่วยหนูด้วย!’