ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 8 หนึ่งวันราวกับผ่านไปเป็นปี

ซังเหยียนหันหน้ามาเล็กน้อยเมื่อถูกปลุก ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน

เขาสบตาเข้ากับเธอพอดี

ราวกับมีความอึดอัดประสานกันกลางอากาศ

ซังเหยียนไม่พูดจาอะไร นั่งมองเธออย่างเงียบๆ ดวงตาเขาแจ่มชัด ไม่แสดงถึงความหงุดหงิดเหมือนคนเพิ่งตื่นเลย

หน้าตาเขาหล่อเหลาเหลือเกิน มีตาสองชั้น หางตาเชิดขึ้น บวกกับที่เขามักแสดงท่าทางไม่แยแสต่ออะไรทั้งสิ้น มองดูแล้วเหมือนแฝงไปด้วยความเฉียบคมคล้ายปลายมีด

ชั่วพริบตาเดียวเวินอี่ฝานพลันเกิดลางสังหรณ์ เธอรู้สึกว่าในวินาทีต่อมาเขาจะเริ่มถากถางพลางกระหน่ำซ้ำเติมกับคำว่า ‘แสงจันทร์นวลผ่อง’

หวังหลินหลินเริ่มเอ่ยปากก่อน “พวกคุณรู้จักกันเหรอคะ”

ซูเฮ่าอันเป็นคนตอบ “อืม เป็นเพื่อนสมัย ม.ปลาย น่ะ”

เวินอี่ฝานถอนสายตากลับมา ขณะที่เธอกำลังจะถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง หวังหลินหลินก็พูดอย่างไม่มีอีคิวเอาซะเลย

“แสงจันทร์นวลผ่องหมายความว่าอะไรเหรอคะ เมื่อก่อนเพื่อนของคุณจีบเสี่ยวฝานไม่ติดใช่มั้ย”

ซูเฮ่าอันหัวเราะฮ่าๆ อย่างไม่รู้จักกาลเทศะอะไรเลย “ใช่ๆๆ”

“…”

มิน่าล่ะสองคนนี้ถึงดูเหมาะสมกัน

ในสถานการณ์แบบนี้ถึงเวินอี่ฝานอยากทำเป็นแสร้งโง่อีกก็คงทำต่อไปไม่ได้แล้ว

เธอรู้สึกอย่างชัดแจ้ง ก่อนหน้านี้ทั้งสองต่างรู้อยู่แก่ใจแต่ไม่ยอมพูดออกมา ต่างฝ่ายต่างสวมหน้ากากเข้าหากัน แต่ในขณะนี้กลับถูกสองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าฉีกออกไปกว่าครึ่งแล้ว เหลือเพียงแค่เศษซากที่เอาไว้ปกปิด

เธอก็ไม่ได้หวังที่จะให้ซังเหยียนพูดอะไรเพื่อแก้สถานการณ์

เวินอี่ฝานรู้ว่าที่ผ่านมาเขารักหน้าอย่างกับอะไรดี เธอจึงเอ่ยอย่างสงบ “งั้นเหรอ ฉันเป็นคู่กรณีแท้ๆ ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลยล่ะ ซูเฮ่าอัน นายจำผิดหรือเปล่า”

“จะจำผิดได้ยังไง พวกเธอสองคน…” พอพูดถึงตรงนี้ซูเฮ่าอันถึงเพิ่งรู้ตัว เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ “เอ๊ะ พวกเธอสองคน นี่คืออึดอัดหรืออะไร ไม่ใช่มั้ง มันผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ยังจำฝังใจกันอยู่อีกเหรอ ฉันก็แค่พูดเล่นไปเรื่อยเปื่อย”

หวังหลินหลินเอ่ยถามบ้าง “พวกคุณไม่ได้เจอกันนานเท่าไหร่แล้วคะ”

“ตอนนี้นับไม่ถูกแล้วล่ะ เวินอี่ฝาน เธออยู่ที่โรงเรียนนั้นแค่ปีเดียวใช่ปะ” ซูเฮ่าอันถาม “ฉันจำได้เหมือนว่าเธอจะย้ายโรงเรียนตอน ม.สี่ หรือ ม.ห้า นี่แหละ”

เวินอี่ฝานเอ่ยอย่างจริงจัง “ฉันย้ายตอน ม.ห้า เทอมสอง”

“งั้นก็ประมาณเจ็ดแปดปีแล้วมั้ง” ซูเฮ่าอันสังเกตว่าซังเหยียนเงียบมาตลอดจึงเอ่ยอีกว่า “ซังเหยียน ทำไมนายไม่พูดไม่จาเลยล่ะ มันก็ผ่านมาตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว! นายคงไม่ได้ยังฝังใจอยู่กับเรื่องนี้หรอกมั้ง”

ซังเหยียนหลุบตาลงอีก ไม่สนใจอีกฝ่าย