ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 9-บทที่ 10

พอลงจากรถซังเหยียนไม่รอให้เวินอี่ฝานกล่าวลา เขาเดินเข้าไปในชุมชนทันที เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรจึงรีบตามไป

“นายยังมีอะไรเหรอ”

ซังเหยียนหันมามองเธอ “ขึ้นไปเก็บข้าวของซะ”

เวินอี่ฝานตะลึงโดยพลัน “หืม?”

ในคำพูดของเขาเต็มไปด้วยการดูแคลนชุมชนแห่งนี้ “เธอยังคิดที่จะกลับมาอยู่ในที่โกโรโกโสแบบนี้?”

“…”

ความหมายนี้คล้ายว่าเขาจะขึ้นไปเก็บข้าวของเป็นเพื่อนเธอ

เดิมทีเวินอี่ฝานก็กังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ในเมื่อเหตุการณ์เพิ่งผ่านไปไม่นาน เธอไม่กล้าขึ้นไปเองคนเดียว บวกกับเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหัน เธอก็ไม่รู้จะไปหาใครขึ้นไปเป็นเพื่อนและก็ไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากซังเหยียนด้วย แต่ในเมื่อเขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอจึงถอนใจโล่งอกได้สักที

เวินอี่ฝานเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณนายมากนะ”

ซังเหยียนทำเป็นไม่สนเธอ

ส่วนกลางของชุมชนแห่งนี้จัดการได้แย่จริงๆ

ตึกที่เวินอี่ฝานพักอยู่มีบางชั้นที่โคมไฟเสีย มืดเสียจนเกือบมองไม่เห็นทาง แต่ก็ไม่มีคนมาเปลี่ยนสักที ทางเลี้ยวโค้งตรงทางเดินยังมีขยะทิ้งไว้อยู่ไม่น้อย กลิ่นทั้งเหม็นทั้งอับชื้น

ก่อนหน้านี้เวินอี่ฝานก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอมีคุณชายมาด้วย เธอก็รู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาดว่าสภาพความเป็นอยู่ของตนเองนั้นน่าอับอายขายหน้าเสียจริง

ทว่าคราวนี้ซังเหยียนกลับไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องของตน เวินอี่ฝานก็หยิบกุญแจมาเปิดประตู

ซังเหยียนไม่บุ่มบ่ามเข้าไปในที่พักของหญิงสาว เขาซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อ ยืนอยู่ด้านนอก

“ฉันจะรอเธออยู่ข้างนอก”

เวินอี่ฝานพยักหน้า

เธอเดินเข้าไปในห้อง ดึงกระเป๋าเดินทางออกมาจากใต้เตียง