ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 9-บทที่ 10

หญิงสาวพูดอย่างใจเย็น “ได้ ฉันจะทาเบากว่านี้”

ทั้งสองคนค่อยๆ เขยิบเข้าหากัน

เวินอี่ฝานจ้องไปที่บาดแผลอย่างใจจดใจจ่อ ระวังเรื่องแรงมืออย่างที่สุด สิ่งเดียวที่กลัวคือเขาจะไม่พอใจ แล้วค่อยๆ เลื่อนลงมาด้านล่าง ทาบาดแผลตรงมุมปาก เธอหยิบคอตตอนบัดชุบยาเตี่ยนฝูอันใหม่ หลังจากหักแล้วก็ทาลงบนแผลอย่างเบามือ

หลังจากทายาเสร็จเรียบร้อยเวินอี่ฝานก็ช้อนตาขึ้น ประสานเข้ากับสายตาเขาพอดี

เธอหยุดหายใจไปในชั่วพริบตา

“ก็แค่ทายา” ดวงตาซังเหยียนหม่นลง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เธอจะต้องเขยิบเข้ามาใกล้ถึงขนาดนี้?”

“…” เวินอี่ฝานนั่งหลังตรงทันที “ขอโทษด้วย ที่นี่แสงไม่พอ ฉันมองเห็นไม่ค่อยชัดน่ะ” พูดจบเธอก็เสริมไปอีกประโยค “ทาเสร็จแล้ว”

หลังจากนั้นก็ไม่มีเรื่องอื่นอีก

ซังเหยียนนั่งเอนหลังพิงม้านั่ง ถามไปเรื่อยเปื่อย “แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น”

เวินอี่ฝานหลุบตาลงเก็บของบนม้านั่งพลางอธิบายช้าๆ “ก็เคยมีเรื่องกันอยู่ก่อนแล้ว เมื่อกี้คนที่ตัวใหญ่สุดพักอยู่ห้องข้างๆ ฉัน เขาชอบมาเคาะประตูห้องฉันบ่อยๆ ก่อนหน้านี้ฉันก็ไปแจ้งความ ทำให้เขาถูกกักตัวห้าวัน เขาคงจะแค้นฉันมั้ง”

พอได้ยินดังนั้นซังเหยียนก็ทำหน้าตาบูดบึ้ง “แล้วคืนนี้เธอยังจะกลับไปนอนที่โกโรโกโสนั่นอีก?”

“ฉันหาที่อยู่ใหม่ไว้แล้ว แต่ยังไม่ทันได้ย้าย คืนนี้ฉันคงไปค้างที่บ้านเพื่อนก่อน”

ซังเหยียนไม่ได้พูดต่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงตอบว่าอืม

เวินอี่ฝานมองเวลาแล้วลุกขึ้นยืนก่อน “พวกเรากลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว นายจะได้กลับไปพักผ่อนด้วย รถของซูเฮ่าอันยังจอดอยู่ที่ด้านนอกเขตชุมชน นายยังต้องกลับไปเอารถอีก”

ซังเหยียนแค่พยักหน้า ไม่วิจารณ์ต่อ

ทั้งสองคนเรียกรถกลับไปยังเฉิงซื่อจยาย่วน