ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่ 2

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง ทั่วทั้งร่างเจ็บปวดราวกับถูกทุบตีอย่างรุนแรง ร่างกายขยับเขยื้อนแทบไม่ได้เลย

พอเวลาผ่านไปเสียงที่ดังแว่วเข้ามาก็ทำให้เริ่มมีสติมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันพยายามลืมตาเพื่อมองให้ชัดว่าที่นี่คือที่ไหน และเสียงนั้นคือเสียงอะไร

ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจน ใครบางคนกำลังยืนหันหลังอยู่ ชายคนนั้นสวมหมวกทรงสูงและเสื้อคลุมสีแดงสด แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร ฉันพยายามตั้งสติ ในหัวคิดแค่ว่าต้องรีบลุกขึ้น แล้วตอนนั้นเองได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังแว่วมาจากข้างนอก

“องค์ชายรัชทายาท หม่อมฉันพาหมอหญิงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายรัชทายาทเหรอ…

“เข้ามาได้”

“พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงกล่าวตอบเสียงคนเดินเข้ามาก็ดังขึ้น ฉันพยายามเพ่งตามองและสังเกตเสื้อผ้าของพวกเขา ผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงหนึ่งคนที่กำลังเดินเข้ามานั้นสวมชุดแบบสามัญชนที่สามารถพบเห็นได้โดยทั่วไปในโชซอน

“ท่านหมอพัคไปไหนเสียเล่า” ชายชุดคลุมยาวสีแดงสดเอ่ยถามชายที่เดินเข้ามา

“ท่านหมอพัคถูกพวกทหารญี่ปุ่นจับตัวไป เหลือแต่หมอหญิง หม่อมฉันจึงพามาแทนพ่ะย่ะค่ะ”

“หมอหญิงรีบตรวจดูอาการของนางเถอะ”

“เพคะ” หมอหญิงรับคำสั่งแล้วโน้มตัวมาทางฉัน ฉันจึงพยายามเพ่งมองเธอด้วยดวงตาที่สะลึมสะลือ

“ดูเหมือนจะฟื้นแล้วเพคะ”

“ฟื้นแล้วรึ” ชายที่สวมหมวกทรงสูงและเสื้อคลุมสีแดงสดหันหน้ากลับมามอง ตอนนั้นเองฉันจึงได้รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร เขาคือ ‘ชายชาวโชซอนคนนั้น’ ไม่ผิดแน่ๆ แม้เขาจะใส่ชุดที่แตกต่างจากตอนที่เจอกับฉันที่โซลก็ตาม

“นะ…นาย…”

เขาทำให้ฉันนึกถึงพ่อ พอมองไปรอบๆ ที่นี่เหมือนเป็นห้องขนาดเล็กในบ้านที่มุงหลังคาด้วยฟาง ทั้งยังมีแต่ผู้คนที่ใส่ชุดโบราณรวมถึงเขาคนนี้ด้วย ที่นี่คือโชซอนไม่ผิดแน่

“พ่อ…” พอตั้งสติได้ ฉันก็ร้องเรียกหาพ่อทันที เขาจึงกดไหล่ของฉันเอาไว้พร้อมเอ่ยห้าม

“พักผ่อนก่อนเถิด อย่าเพิ่งขยับเลย”

“ไม่ได้… ฉันต้องตามหาพ่อ ที่นี่… ที่นี่คือ…โชซอนใช่มั้ย”

“ใช่ ที่นี่คือโชซอน”

“โชซอนเหรอ ฉันมาอยู่ที่โชซอนจริงๆ เหรอ… งั้นฉันต้องรีบตามหาพ่อ… พ่อ…”

หรือการเดินทางข้ามเวลาครั้งที่สองของฉันจะไร้ค่า ไม่สิ ถ้าไร้ค่าฉันคงพาเขามาถึงที่นี่ไม่ได้

“องค์ชายรัชทายาท พระองค์ไม่ควรประวิงเวลาอยู่ที่ฮเว-รยองอีกต่อไปนะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ต้องออกเดินทางไปยังจังหวัดคังวอน ข้าราชบริพารของบุนโจรอท่านอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”

ชายอีกคนเอาแต่เรียกเขาว่า ‘องค์ชายรัชทายาท’ มาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีองค์ชายรัชทายาทอยู่ในบ้านมุงหลังคาด้วยฟางข้าวเก่าๆ แบบนี้

“เจ้าเลิกพูดเรื่องนี้ก่อน ตอนนี้ให้หมอหญิงตรวจนางก่อน”

“เพคะฝ่าบาท” ผู้หญิงคนนั้นจับมือของฉัน คงตั้งใจจะจับชีพจร แต่ฉันสะบัดมือของผู้หญิงคนนั้นออกและจ้องใบหน้าของผู้ชายโชซอนคนนั้น

“นาย…เป็นใคร”

“ข้าคือใครน่ะรึ”

“พระองค์คือองค์ชายรัชทายาทแห่งโชซอนอย่างไรเล่า” ชายที่อยู่ด้านหลังเป็นคนตอบคำถามฉันแทน

“นาย…เป็นองค์ชายรัชทายาทเหรอ!”

เขาพยักหน้าเบาๆ “ใช่ ข้าคือองค์ชายรัชทายาทแห่งโชซอน”

โครม!