ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

 คิมยองชัน พ่อของฉันเสียชีวิตในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1592 ที่ฮเว-รยอง จังหวัดฮัมคยอง

“Hello?”

“…”

“Who’s there?”

“Hi เอ่อ…นั่นคนเกาหลีใช่มั้ยคะ”

ชื่อที่อยู่ในสมุดโทรศัพท์เล่มเก่าของพ่อคือ ‘คิมยองอา’ อาของฉันเอง อาที่ฉันเคยได้ยินแต่เรื่องที่พ่อเล่าว่าแต่งงานกับคนต่างชาติแล้วย้ายไปอยู่อเมริกา

“นั่น…ใครคะ” เสียงผู้หญิงตอบกลับด้วยภาษาเกาหลีผ่านมาทางปลายสาย

“เอ่อ…สวัสดีค่ะ หนูชื่อคิมคยองมินค่ะ ไม่ทราบว่ารู้จักหนูหรือเปล่า แต่ว่า…”

“คยองมินเหรอ คยองมินใช่มั้ย คยองมินลูกสาวพี่ชายของฉันใช่หรือเปล่า”

โชคดีที่ไม่ต้องเท้าความกันนาน

“ค่ะ หนูคยองมินค่ะ สวัสดีค่ะคุณอา”

“จริงสิ หลังจากได้ภาพถ่ายของเธอในวัยเด็กมาหนึ่งใบก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ให้ตายสิ ตอนนี้เธออายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย”

“สิบแปดปีแล้วค่ะ”

“อายุเท่าลูกชายของฉันเลย อ้อ แล้วมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมคนที่โทรมาหาฉันถึงเป็นเธอ ไม่ใช่พี่ชายฉันล่ะ”

“คือ…คือว่า…” พ่อเสียชีวิตแล้ว “พ่อ… พ่อ…”

ฉันตั้งใจจะบอกข่าวให้อารับรู้อย่างใจเย็นที่สุด แต่วินาทีที่ตั้งใจจะบอกข่าวการเสียชีวิตของพ่อกลับมีอะไรบางอย่างมาจุกที่ลำคอทำให้เอ่ยออกมาไม่ได้

“คยองมิน เกิดอะไรขึ้น”

“พ่อ… เสียแล้วค่ะ”

ฉันโทรศัพท์หาอาในฤดูหนาว ปี 2013 แต่พ่อของฉันเสียชีวิตในฤดูหนาว ปี 1592

หลังจากนั้นสามวัน อาบินมาจากอเมริกา

“โอ๊ย เธอหน้าเหมือนพี่ยองชันมากเลย”

พอถึงบ้าน อาก็เดินสำรวจห้องหนังสือของพ่อก่อนเป็นอันดับแรก

“ตอนที่แม่ของเธอเสีย ฉันก็ยังกังวลว่าพี่ยองชันจะเลี้ยงทารกแรกเกิดได้ยังไง”

หลังจากเดินดูห้องหนังสือเสร็จ อาก็ออกมาที่ห้องนั่งเล่น

“เธอเองก็คงลำบากมากสินะ พ่อของเธอเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนเป็นนักเรียนก็เอาแต่อวดว่าตัวเองมีสิทธิพิเศษเดินทางข้ามเวลาได้ วันทั้งวันก็เอาแต่เดินทางไปยุคโน้นยุคนี้ บางทีก็ไม่กลับบ้านตั้งหลายวัน ฉันเองก็อิจฉา บางทีก็โมโหด้วย มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย มีแค่ผู้ชายเท่านั้นที่สามารถเดินทางข้ามเวลาไปยุคไหนเมื่อไหร่ก็ได้ตามต้องการ ส่วนผู้หญิงเดินทางข้ามเวลาได้ก็จริง แต่ไม่สามารถกลับมาได้ตามอำเภอใจ”