ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเสียเถอะ”

น้ำเสียงและท่าทางของเขาดูเย่อหยิ่งจองหองราวกับกำลังพูดจากับข้าทาสบริวาร ฉันจำท่าทางและน้ำเสียงแบบนี้ได้ดีในสมัยที่ฉันเป็นนางในฝึกหัด ซังกุงมักชอบทำท่าและพูดจาแบบนี้กับฉันราวกับฉันเป็นลูกสุนัขเล็กๆ ตัวหนึ่ง

ขณะที่ฉันคิดว่าน่าจะโยนหนังสือไว้ให้แก้เหงาอีกสักเล่มเพื่อไม่ให้เขาฟุ้งซ่าน

จ๊อก…

ฉันพยายามค้นหาที่มาของเสียงนั้น พอเดินเข้าไปใกล้เขาและเงี่ยหูฟัง ฉันก็ได้ยินเสียงนั้นดังอีกครั้ง

จ๊อก…จ๊อก…

ใบหน้าของเขาแดงก่ำพร้อมกับเสียงที่ดังยิ่งกว่าเดิม

“อ่ะแฮ่ม! อ่ะแฮ่ม! อ่ะแฮ่ม!” เขาพยายามกระแอมเพื่อกลบเสียง แต่ก็ไม่ได้ผล

“นาย…”

“อ่ะแฮ่ม! ข้าบอกให้เจ้าออกไป”

ตอนนั้นเองฉันจึงเข้าใจว่าความโกรธผสมความหงุดหงิดของเขานั้นมีต้นตอมาจากความหิว

“หิวเหรอ”

“อ่ะแฮ่ม!”

เขากระแอมพลางหลบตา ฉันจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ยิ่งใบหน้าของเขาแดงเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งหัวเราะดังขึ้นเท่านั้น

“ข้าบอกให้เจ้าออกไปอย่างไรเล่า”

“โอเคๆ ตามฉันออกมานะ”

“เจ้าจะทำสิ่งใด”

“ก็หิวไม่ใช่เหรอ ถ้าหิวก็ต้องกินข้าวสิ รู้หรือเปล่าว่าวันนี้นายโชคดีสุดๆ ไปเลยนะ”

ไม่รู้ทำไม แต่ฉันแค่คิดว่าสิ่งนี้น่าจะทำให้ฉันกับเขาสนิทกันมากขึ้น

เขาเดินตามออกมาหยุดยืนที่ห้องนั่งเล่น ส่วนฉันก็เดินไปที่ห้องครัว ตักข้าวใส่ชาม อุ่นแกงที่เหลืออยู่ให้ร้อนพร้อมใส่ต้นหอมลงไป เมื่อได้กลิ่นอาหารหอมฉุย เขาก็เดินมาที่ครัวแล้วหยุดมองที่โต๊ะอาหาร

“ยืนงงอยู่ทำไม ไม่นั่งลงล่ะ”

เขามองฉันด้วยแววตาที่เหมือนไม่รู้ว่าจะต้องนั่งตรงไหน ฉันจึงชี้ไปที่เก้าอี้

“เก้าอี้ตัวนี้ได้มาจากอาณาจักรหมิงน่ะ นายก็พอรู้จักของแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

เขาลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะนั่งอย่างระมัดระวัง โดยมือสองข้างพยายามจับโต๊ะเพื่อให้ร่างกายสมดุล ฉันเกือบจะหลุดขำออกมาอีกครั้ง แต่ก็กลั้นเอาไว้ได้ทัน

“ไม่รู้จะถูกปากรึเปล่านะ…” ฉันพูดพลางยื่นช้อนกับตะเกียบให้ แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบ

ซู้ด… ง่ำๆๆๆ

เขาลงมือกินข้าวอย่างมูมมามราวกับไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวัน เป็นชนชั้นบรรดาศักดิ์แท้ๆ ทำไมถึงอดอยากปากแห้งแบบนี้นะ

“ค่อยๆ กินก็ได้ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก อดอยากมากเลยเหรอ”