ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 3-บทที่ 4

“อือ” จงยังคงพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

“ถ้าอย่างนั้นราษฎรจะเป็นอย่างไรรู้ไหม”

“เสียใจสิ”

“ถูกต้อง ต้องเสียใจแน่นอนจ้ะ และถ้าไม่มีที่ดินก็จะไม่มีที่ให้ปลูกข้าว”

“ไม่ได้นะ ถ้าอย่างนั้นก็จะไม่มีข้าวกิน”

“ใช่จ้ะ แล้วจงกินข้าวทุกวันไหม”

“กินทุกวัน กินเยอะด้วย”

“ราษฎรไม่มีข้าวกิน ส่วนจงมีข้าวกินทุกวัน แต่กลับกินไม่หมด มันเป็นเรื่องดีไหมจ๊ะ”

สีหน้าของจงดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย ฉันอยู่กับจงมาเกือบจะครึ่งเดือนแล้ว แค่ดูสีหน้าก็อ่านความในใจได้แล้ว ตอนนี้สีหน้าของจงกำลังแสดงออกว่าตนเองกำลังทำผิด

“ข้า…กินข้าวเหลือ…”

“ใช่จ้ะ”

“ข้าทำผิด”

“ทำไมถึงคิดว่าตนเองทำผิดล่ะจ๊ะ”

“ข้ากินทิ้งขว้าง แต่ราษฎรไม่มีข้าวกิน”

“ใช่จ้ะ ฉลาดจังเลย!” ฉันลูบหัวของจงที่วิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างถูกต้องพร้อมทั้งชมไปด้วย จงจึงยิ้มกว้างออกมาได้ เด็กหนอเด็ก คงจะดีใจกับคำชมและการลูบหัวมากสินะ

“อ่ะแฮ่ม”

เสียงกระแอมที่ดังขึ้นทำให้ฉันกับจงหันไปมองพร้อมกัน องค์ชายจองวอนในชุดเต็มยศกำลังยืนอยู่ ทันทีที่เห็นองค์ชายจองวอน จงก็รีบลุกขึ้น ฉันจึงต้องรีบลุกขึ้นตามจงไปด้วย

“ท่านพ่อ” จงกุมมือเล็กๆ ไว้ข้างหน้าแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม ส่วนฉันก็โค้งตัวทำความเคารพเช่นกัน

“ถวายบังคมเพคะองค์ชายจองวอน”

เขาเดินผ่านเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร จงคิดว่าตนเองต้องโดนดุแน่ๆ จึงได้จับมือของฉันแน่น

“ข้าจะโดนดุหรือไม่”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

“ท่านพ่อกับท่านอาจารย์เคยสั่งเอาไว้ว่าเวลาเรียนต้องนั่งให้เรียบร้อย แต่เมื่อครู่ข้านอนคัดลายมือ”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ไม่โดนดุหรอก แต่ถ้าโดนดุ ก็อย่าทำแบบนั้นอีกก็พอ”

“พี่สาวจะอยู่ข้างๆ ใช่หรือไม่”

“แน่นอน”

ตอนนั้นเององค์ชายจองวอนส่งสัญญาณให้เข้ามาในห้องด้วยการกระแอมขึ้นมาอีกครั้ง จงจึงปล่อยมือจากฉันแล้วเข้าไปในห้องด้านใน

จงเดินตรงไปนั่งที่ด้านข้างขององค์ชายจองวอนซึ่งนั่งอยู่ด้านในสุดของห้อง จงดูเหมือนจะนั่งไม่ติดที่เพราะคิดว่าตนเองทำผิดที่นอนเขียนหนังสือพร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ฉันจึงอดคิดไม่ได้ว่าองค์ชายจองวอนคงจะเป็นพ่อที่เข้มงวดกับลูกมากเลยทีเดียว