ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 3-บทที่ 4

“พระมเหสีรับสั่งให้หาไม่ใช่หรือเพคะ”

“ไม่เอา ข้าไม่อยากไป”

“ถ้าเช่นนั้นให้หม่อมฉันไปด้วยดีไหมเพคะ” ฉันแค่ลองถามดูเล่นๆ แต่จงกลับทำสายตาระยิบระยับ

“จริงรึ จะไปด้วยกันรึ”

“เพคะ ไปด้วยกัน”

ทันใดนั้นยูซังกุงก็พูดตำหนิออกมา “ซังกุงพระพี่เลี้ยงไม่สมควรเข้าไปในพระตำหนักที่พระมเหสีประทับอยู่”

คุณยายคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าต้องกล่อมเด็กให้ได้ก่อน ส่วนเรื่องฉันจะเข้าไปหรือไม่ได้เข้าไปนั้นมันไม่ใช่ปัญหา!

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่ไป”

สุดท้ายจงก็ไม่ยอมไปและนั่งลงกับพื้นเพราะคำพูดของยูซังกุงแท้ๆ องค์ชายจองวอนจึงหันมาพูดกับฉัน “เช่นนั้นเจ้าก็ไปด้วย”

สายลมเย็นยะเยือกแห่งฤดูหนาวพัดผ่านมาหน้าตำหนักของพระมเหสีอึยอิน จริงสิ ฉันลืมไปเลยว่าปีใหม่ที่สดใสนี้ยังอยู่ในช่วงฤดูหนาว พวกนางในที่ยืนอยู่ด้านนอกตำหนักของพระมเหสีจึงใส่ปลอกแขนกันหนาวที่แขนทั้งสองข้าง และยังพันผ้าพันคอขนสัตว์อีกด้วย ฉันใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องพักอันแสนอบอุ่นต่างจากนางในพวกนี้ ฉันจึงไม่ได้สวมอะไรกันหนาวมาเลย

“เจ้ารอตรงนี้”

ยูซังกุงพูดกับฉันอย่างเย็นชาก่อนจะพาจงเข้าไปในตำหนักของพระมเหสี

จงแสดงสีหน้าออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่อยากเข้าไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ดื้อดึงที่จะต้องให้ฉันเข้าไปด้วย ซึ่งวินาทีแรกที่มาถึงหน้าตำหนักพระมเหสีฉันก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมจงถึงไม่อยากมาที่นี่ นั่นเป็นเพราะกลิ่นยาสมุนไพรอันร้ายกาจลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าไปเสียอีก ขนาดอยู่ข้างนอกยังได้กลิ่นฉุนถึงเพียงนี้ แล้วถ้าเข้าไปข้างในกลิ่นจะแรงขนาดไหน คงเป็นเรื่องน่าสยองสำหรับเด็กตัวน้อยมากเลยทีเดียว

พระมเหสีป่วยหนักเหรอ

กลิ่นสมุนไพรนั้นแรงยิ่งกว่ากลิ่นที่ออกมาจากร้านสมุนไพรจีนที่เปิดมาเป็นสิบปีในตลาดที่ฉันเคยไปเสียอีก ฉันจึงล้มเลิกความคิดที่จะเดินเข้าไปใกล้ตำหนักและตัดสินใจทนหนาวเดินห่างออกมาจนไม่ได้กลิ่นนั้น คิดถึงที่พักอันแสนอบอุ่นของจงเหลือเกิน ตอนนี้เพิ่งเข้าใจว่าที่นั่นไม่ต่างจากสวรรค์เลย

ระหว่างนั้นขันทีที่ยืนอยู่หน้าตำหนักก็เดินเข้ามาหาฉัน

“เจ้าคือซังกุงพระพี่เลี้ยงของตำหนักองค์ชายจองวอนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ มีอะไรหรือเจ้าคะ” ฉันถูมือไปมาเพื่อคลายหนาว

ขันทีคนนั้นคงจะสงสารที่เห็นฉันตัวสั่นท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ เขาจึงนำฉันไปทางอาคารขนาดเล็กที่ล้อมรอบตำหนักราวกับเป็นกำแพง พอฉันเดินตามไปก็พบว่ามีประตูเปิดอ้าเอาไว้อยู่ ขันทีเดินเข้าไปด้านในหลังประตูบานนั้น ภายในตกแต่งเหมือนครัวขนาดเล็ก และมีนางในหลายคนรวมกลุ่มพูดคุยกันอยู่ พอเห็นขันที พวกนางก็รีบลุกขึ้น