ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 3-บทที่ 4

ตามประวัติศาสตร์ องค์ชายควังแฮได้ปลดพระมเหสีอินมกซึ่งเป็นพระมเหสีองค์ใหม่ของพระเจ้าซอนโจออกจากตำแหน่ง และฆ่าองค์ชายยองชังซึ่งเป็นพระโอรสของพระนางในขณะที่พระชันษาเท่ากับจงในตอนนี้ โดยสาเหตุการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายยองชังที่ถูกประกาศอย่างเป็นทางการก็คือประชวรจนสิ้นพระชนม์ แต่บางบันทึกก็กล่าวว่าองค์ชายยองชังถูกขังไว้ในห้องและสิ้นพระชนม์ในกองไฟ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องจริง แต่ความจริงที่แน่นอนก็คือองค์ชายยองชังคือผู้ที่เกิดมาทำให้ราชบัลลังก์ขององค์ชายควังแฮสั่นคลอน

“ไม่รู้สิ… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

แม้จะสนิทกับมียองมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่สามารถเล่าเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นให้นางฟังได้ ไม่ใช่เพียงเพราะเหตุผลว่าร่างกายของฉันอาจจะเจ็บปวด แต่ถ้าฉันพูดเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคตออกไปอย่างพล่อยๆ อาจทำให้ฉันโดนจำกัดขอบเขตการไปไหนมาไหนก็ได้

“เอ่อ นี่ก็เย็นมากแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

ทันทีที่มียองรีบลุกขึ้น จงก็เงยหน้าขึ้นมอง “จะไปไหนหรือ”

“วันนี้เป็นวันที่องค์ชายรัชทายาทจะเดินทางไปฮโยคยองจอนเจ้าค่ะ”

“วันนี้แล้วหรือ”

“เจ้าค่ะ”

ฮโยคยองจอนคือชื่อของสถานที่ตั้งป้ายชื่อของผู้ล่วงลับ ซึ่งประดิษฐานป้ายชื่อของพระมเหสีอึยอินผู้ล่วงลับ องค์ชายควังแฮเป็นพระโอรสบุญธรรมของพระนาง ดังนั้นองค์ชายควังแฮจะต้องไปพักอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองปีเพื่อไว้ทุกข์ในฐานะผู้จัดการพระศพ

“ท่านลุงจะไปวันนี้แล้วหรือ” จงที่เงี่ยหูฟังอยู่เอ่ยถามขึ้น มียองจึงตอบ

“เจ้าค่ะ อีกชั่วครู่ทั้งองค์ชายอิมแฮและองค์ชายจองวอนก็จะออกไปส่งที่หน้าประตูใหญ่ของพระราชวังชั่วคราวด้วยเจ้าค่ะ”

“ข้าไปด้วย!” จงลุกพร้อมตะโกนขึ้น

ฉันลำบากใจอยู่ชั่วครู่ และก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมองค์ชายจองวอนถึงไม่บอกความจริงเรื่องจะไปส่งองค์ชายควังแฮวันนี้ จงชอบองค์ชายควังแฮมาก ถ้ารู้ว่าเขาจะออกเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง จงก็ต้องอยากไปส่งด้วยแน่นอน แต่ปัญหาคือถ้าฉันซึ่งเป็นซังกุงพระพี่เลี้ยงออกไปส่งพร้อมกับจง ฉันก็จะได้เจอองค์ชายควังแฮ ซึ่งองค์ชายจองวอนไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

แต่ฉันก็ไม่ได้โกรธองค์ชายจองวอนที่ปิดบังเรื่องนี้เลย ครึ่งปีที่ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคโชซอน ยิ่งเวลาผ่านไปแต่ละวัน ฉันยิ่งรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างองค์ชายควังแฮกับฉัน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม หากองค์ชายจองวอนให้ฉันได้พบกับเขา แล้วเขาปฏิเสธความทรงจำในอดีต ฉันก็คงต้องอ้อนวอนองค์ชายควังแฮให้ฉันได้อยู่ในวังแห่งนี้จนกว่าจะได้พบกับพ่อ มีเพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้นที่ฉันต้องรบกวนองค์ชายควังแฮ

“พี่สาว”

มียองเองก็คงอยากเห็นใบหน้าขององค์ชายควังแฮ บุรุษที่นางแอบรักอยู่ไกลๆ เหมือนกัน แต่ฉันนั้นต่างออกไป ฉันไม่สามารถจับจูงมือของจงและออกไปส่งองค์ชายควังแฮได้

“พี่สาวเจ้าคะ” มียองหยิกแก้มของจงเบาๆ ก่อนจะเรียกฉันอีกครั้ง

“ได้ เราไปกัน”

ฉันคิดเอาไว้ในใจว่าฉันจะให้จงออกไปหาองค์ชาย ส่วนฉันจะแอบซ่อนตัวอยู่ไกลๆ

มียองเดินล่วงหน้าไปที่ประตูใหญ่ของวัง ส่วนฉันแกล้งเปลี่ยนชุดให้จงอย่างช้าๆ ทั้งที่จงคอยกระตุ้นอยู่ตลอดว่าอยากรีบไป ดังนั้นกว่าที่ฉันกับจงไปถึงหน้าประตูวังก็สายไปเสียแล้ว องค์ชายควังแฮออกเดินทางไปแล้ว โดยมีองค์ชายอิมแฮกับองค์ชายจองวอนขี่ม้าออกไปส่ง

“ท่านลุงล่ะ”

จงเงยหน้าถามฉัน ในดวงตาของจงเต็มไปด้วยความเสียดาย ตอนนั้นเองมียองที่อยู่ท่ามกลางพวกนางในซึ่งใส่ชุดสีขาวเหมือนกันหมดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครก็ปรากฏตัวขึ้นมา

“เพิ่งมาหรือเจ้าคะ”

นางถามจงกับฉันออกมาอย่างสุภาพราวกับรู้ว่ามีสายตาของพวกนางในที่อยู่รอบกายกำลังจับจ้องอยู่ ทันทีที่เห็นมียองจงก็เริ่มร้องไห้

“มียอง ท่านลุงล่ะ ท่านลุงอยู่ที่ใด”

“เพิ่งออกเดินทางไปเมื่อครู่เองเจ้าค่ะ”

“ฮือ…”

มียองนั่งคุกเข่าลง “แต่มีที่ที่เราจะได้เห็นองค์ชายรัชทายาทใกล้ๆ ได้ด้วย อยากลองไปหรือไม่เจ้าคะ”

“จริงหรือ จะได้เห็นท่านลุงจริงหรือ”

“เจ้าค่ะ เห็นทั้งองค์ชายรัชทายาทและองค์ชายจองวอนเลยเจ้าค่ะ”

“ไปกัน! ข้าจะไป” จงรีบปล่อยมือจากฉันแล้วจับมือของมียองแทน “ที่นั่นคือที่ไหนหรือ”

“ก็ตรงหัวมุมกำแพงทางตะวันตกอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“องค์ชายขี่ม้าไปใช่หรือไม่”

“มีพวกทหารองครักษ์กับนางในไปด้วยมากมาย ขบวนจึงเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ เจ้าค่ะ ถ้าเราไปตอนนี้อาจจะทันนะเจ้าคะ องค์ชายเจ้าคะ เรารีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

“อือ!”

มียองจับมือของจงแล้วเริ่มเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว