ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 5-บทที่ 6

“เจ้าค่ะ ที่ตำหนักนั้นมีอาหารมากมายเลยเจ้าค่ะ นี่เป็นความลับนะเจ้าคะ องค์ชายอิมแฮมักแอบไปเอาอาหารจากซาแจคัม บ่อยมากเลยเจ้าค่ะ พวกนางในที่ตำหนักก็เลยอิ่มหมีพีมันตามไปด้วย”

“ถ้าโดนจับได้จะไม่เกิดเรื่องใหญ่รึ”

“เห็นท่านซังกุงบอกว่าฝ่าบาทก็ทราบเรื่องทั้งหมด แต่ปกติองค์ชายอิมแฮก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ฝ่าบาทคงจะทำเป็นไม่รู้เรื่องน่ะเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นรึ” ฉันปอกเปลือกไข่ออกแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ “ข้าจะทำอะไรน่ามหัศจรรย์ให้เจ้าดูดีไหม”

“มหัศจรรย์หรือเจ้าคะ”

“ใช่ รอประเดี๋ยวนะ”

หลังจากที่ปอกเปลือกไข่ออกจนหมด ฉันก็ใช้ตะเกียบ เศษด้าย และเปลือกไผ่บางๆ ในทเวซอนคันมาทำเป็นโครง และเอาไข่ที่ปอกเปลือกไว้แล้วใส่ไว้ด้านในเพื่อให้ไข่ต้มเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ แน่นอนว่ามียองไม่รู้ความหมายของรูปหัวใจหรอก

“ทำอะไรเจ้าคะ”

“รออีกประเดี๋ยวนะ ต้องใช้เวลาหน่อย”

แล้วตอนนั้นเอง ประตูทเวซอนคันก็ถูกเปิดออกพร้อมกับจองซังกุงที่เดินเข้ามา

“ตายจริง เจ้าเป็นใคร”

“ข้าน้อยเป็นนางในของตำหนักองค์ชายอิมแฮเจ้าค่ะ”

“เหตุใดนางในตำหนักองค์ชายอิมแฮจึงมาอยู่ตรงนี้ได้”

มียองทำท่าทางเลิ่กลั่ก ฉันจึงออกตัวแทน “สหายของข้าเองเจ้าค่ะ”

“สหายเจ้ารึ”

พอได้ยินคำว่า ‘สหาย’ จองซังกุงก็พยักหน้าโดยไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม

“พวกเจ้าคิดว่าทเวซอนคันของตำหนักนี้เป็นที่เล่นของพวกนางในรึไงกัน ออกไปได้แล้ว”

“เอ่อ เจ้าค่ะ ท่านซังกุง”

ทันทีที่มียองออกไปแล้ว จองซังกุงก็ปรายตามาทางฉัน

“เจ้ามัวแต่ชักช้าอะไรอยู่ สำรับมาจากห้องเครื่องแล้วมิใช่รึ”

“จองซังกุงเจ้าคะ ส่วนใหญ่เวลานี้พระสนมอินบินจะรับชาและขนมที่มาจากแซงควาบังเจ้าค่ะ”

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเถียง แต่เพราะพระสนมอินบินทำอย่างนี้จนเป็นกิจวัตรประจำวันจริงๆ

“แล้วอย่างไร หมายความว่าเจ้าไม่มีงานต้องทำรึ”

การตอบโต้อย่างเย็นชาย้อนกลับมาหาฉันอย่างรวดเร็ว “ขออภัยเจ้าค่ะ”

“เตรียมตัวเร็วเข้า วันนี้องค์ชายจองวอนจะมาเสวยด้วย” พอพูดจบ จองซังกุงก็ออกไป

องค์ชายจองวอนมางั้นเหรอ ทเวซอนคันเป็นสถานที่ที่อยู่ในมุมหนึ่งเงียบๆ ของตำหนัก จึงแทบไม่รู้ข่าวเลยว่าใครจะไปจะมา

ฉันมาอยู่ที่ทเวซอนคันได้เดือนหนึ่งแล้ว แต่ไม่เคยได้พบองค์ชายจองวอนเลย แน่นอนว่าองค์ชายจองวอนจะต้องมาที่นี่บ่อยๆ เพราะที่นี่คือตำหนักของแม่ของเขา เขาจะรู้หรือเปล่านะว่าฉันทำงานอยู่ที่นี่ ฉันคิดว่าอย่างน้อยเขาน่าจะมาเยี่ยมฉันที่ที่พักของฉันสักครั้งก็ยังดี แต่เขากลับไม่มาเลย เป็นไปได้ยังไงกัน หรือพระสนมอินบินจะบอกเขาไปแล้วว่าฉันไม่ต้องการเป็นสนมของเขา

คิดไปคิดมา วันนี้องค์ชายจองวอนจะมากินข้าวกับพระสนมอินบิน ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องใส่ใจกับการทำงานเสียหน่อย ฉันรีบไปเติมฟืนทันที หากอาหารมาถึง อุณหภูมิของเตาจะได้พอดีเพื่ออุ่นอาหาร