ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

ตึกรูปตัวแซดนี้ชั้นหนึ่งและชั้นบนสุดจะมีพื้นที่กว้างที่สุด ชั้นหนึ่งเป็นห้องจัดแสดงเสื้อผ้าซึ่งเปิดให้บุคคลภายนอกได้เข้าชม รวมทั้งมีเครื่องขายของอัตโนมัติตั้งอยู่

เสียงตึ้งๆ และกริ๊งๆ ดังขึ้น ขวดน้ำแร่ตกลงมาพร้อมกับเงินทอน

เซียวเซียวโน้มตัวลงไปหยิบขวดน้ำแร่ เมื่อก้มศีรษะลงไปก็เห็นท่อนขายาวๆ ที่สวมรองเท้าคัชชูของกุชชี่รุ่นใหม่ล่าสุดอยู่ทางด้านหลัง จึงรีบยืดตัวขึ้นมาแล้วหันไปทักทาย “อาร์ตแอดไวเซอร์ มาซื้อกาแฟเหรอคะ”

หลินซือหย่วนยังยืนกอดอกอยู่ที่เดิมขณะมองหน้าเซียวเซียว ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “คุณหายดีหรือยัง”

“ก็…หายแล้วค่ะ” เซียวเซียวตอบกลับไป ความจริงเธอยังไม่หายป่วย เธอต้องกินยาอีกนาน แต่เพราะไม่อยากให้ใครรู้จึงบอกกับเพื่อนร่วมงานว่าหายดีแล้ว

“อืม” หลินซือหย่วนพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปกดซื้อกาแฟกระป๋อง เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปากขึ้นว่า “ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้ผลงานของคุณถอยหลังลง คงไม่ใช่เป็นเพราะผมให้คุณไปทำงานที่ห้องฟิตติ้งก็เลยไม่ตั้งใจทำงานหรอกนะ สิ่งสำคัญที่สุดของดีไซเนอร์ก็คือผลงาน เรื่องอื่นๆ ล้วนเป็นแค่เปลือกเท่านั้น”

“ค่ะ” เซียวเซียวพยักหน้ารับอย่างกังวลใจ เธอไม่เคยเห็นหลินซือหย่วนพูดด้วยท่าทางกังวลแบบนี้มาก่อน นั่นทำให้เธอหวั่นใจอยู่บ้างจริงๆ

“คุณไม่ต้องไปที่ห้องฟิตติ้งเป็นการชั่วคราว ทำงานที่ตัวเองรับผิดชอบให้ดีเสียก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที” หลินซือหย่วนพูดจบก็เดินกลับไปอย่างไม่เหลียวแล

เซียวเซียวกำขวดน้ำแร่ในมือแน่น ยืนนิ่งหน้าเครื่องขายของอัตโนมัติอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะหาลมหายใจของตัวเองเจอ ก่อนจะรีบเดินไปหลบอยู่ในห้องน้ำ กะพริบตาหลายครั้งเพื่อไล่น้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา และหันไปมองขวดน้ำแร่เย็นๆ แล้วรีบกินยาเข้าไป เป็นเพราะรีบร้อนเกินไปจึงทำให้ยาติดค้างอยู่ในลำคอ มันขมจนเธอเกือบจะอาเจียนออกมา ต้องบ้วนปากอยู่หลายครั้งอาการจึงค่อยดีขึ้น

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกแล้วเห็นใบหน้าที่บวมเป่งผิดรูป เธอก็ยิ้มเยาะตัวเอง

ติ๊ง! ยามนั้นเองเสียงเตือนข้อความของคิวคิว ในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เซียวเซียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเลื่อนหน้าจอดู เป็นข้อความในกลุ่มของบริษัท นี่เป็นคิวคิวกลุ่มที่ทุกคนตั้งขึ้นมากันเอง ไม่มีหัวหน้า ทุกคนสามารถใช้นามแฝงและใช้ที่นี่เป็นที่ระบายเรื่องต่างๆ ออกมา