ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 4

 เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เซียวเซียวกำลังฝันว่าได้กินอาหารโต๊ะจีนอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นเป็นระยะๆ

“เอ้กอีเอ้กเอ้ก” เสียงไก่ขันดังมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไก่ตัวผู้กำลังโก่งคอขันอย่างเอาเป็นเอาตายใส่ไก่ข้างห้องที่เป็นศัตรูหัวใจ

ปักกิ่งเป็นเมืองหลวงที่ทันสมัย อีกทั้งเธออาศัยอยู่บนชั้นยี่สิบสาม จะมีเสียงไก่ขันได้อย่างไร

เซียวเซียวซึ่งหัวยุ่งกำลังพยายามควานหาต้นตอของเสียงที่กรีดร้องไม่หยุดตามซอกหมอน

‘เวลาหกโมงเช้า ถึงเวลาตื่นนอนแล้ว เลื่อนเพื่อปลดล็อก’

ที่แท้ก็เป็นแอพฯ ปีศาจอย่างแอพฯ ซังอวี๋นี่เอง เซียวเซียวใช้มือข้างเดียวในการเลื่อน แล้วก็ฟุบลงเตรียมจะนอนต่ออีกสักครู่ แต่กลับยังมีเสียงไก่ขันไม่หยุด

‘กรุณาต่อภาพให้สมบูรณ์เพื่อปิดนาฬิกาปลุก’

หน้าจอแสดงภาพสุนัขพันธุ์ชิบะอินุกำลังแสยะยิ้มอยู่ ด้านล่างมีชิ้นส่วนอีกเก้าชิ้น

“…” เซียวเซียวอึ้งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับชะตากรรมลุกขึ้นมาต่อภาพให้เสร็จ แค่เก้าชิ้นคงไม่ยากอะไร แต่เมื่อเธอต่อภาพจนเสร็จก็รู้สึกว่าตื่นจริงๆ จนไม่อาจนอนต่อได้อีก เธอเสยผมแล้วลุกขึ้นจากที่นอน จัดการล้างหน้าล้างตา สายตาพลันเหลือบไปเห็นรายการอาหารที่ติดอยู่บนประตู เซียวเซียวไม่ได้ใช้ครัวมานาน ในที่สุดก็มีเวลาต้มโจ๊กให้ตัวเองสักชามแล้ว

ข้าว พุทราแดง แล้วก็โยนน้ำตาลกรวดไปอีกก้อน ก่อนจะวางที่นึ่งลงไปด้านบนของหม้อหุงข้าว ปูด้วยผ้าขาวบาง และวางหมั่นโถวรสนมขนาดกำปั้นเด็กสี่ลูกลงไป กดปุ่มต้มโจ๊ก เมื่อจัดการงานครัวเรียบร้อยแล้วจึงมานั่งที่โต๊ะทำงาน เมื่อได้ดื่มน้ำอุ่นลงไปก็รู้สึกสดชื่นราวกับเป็นต้นหญ้าที่โดนฝนพลางถอนหายใจอย่างสบายตัว

ตอนแรกเธออยากได้เวลานอนเพิ่มขึ้นอีกหน่อยจึงยอมตัดใจเช่าอพาร์ตเมนต์คนโสดใจกลางเมือง ที่นี่ห่างจากที่ทำงานเพียงนั่งรถไฟฟ้าครึ่งชั่วโมงเท่านั้น บรรยากาศของใจกลางเมืองก่อนจะถึงเวลาทำงานช่างเงียบสงบ เซียวเซียวมองดูพระอาทิตย์ขึ้นที่นอกหน้าต่าง เธอมีความสุขที่มีเวลามากกว่าคนอื่นสองสามชั่วโมงเช่นนี้

เธอเหลาดินสอจนแหลมแล้วสเก็ตช์โครงร่างคร่าวๆ บนกระดาษขาวอย่างรวดเร็ว ใบเหอฮวนบานเช้าหุบกลางคืน ค่อยๆ เบ่งบานท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่สาดส่อง ตอนนี้สมองทำงานได้ดีกว่าปกติเกือบเท่าตัว ไม่นานนักเธอก็สเก็ตช์แบบกระโปรงได้ตัวหนึ่งโดยเลียนแบบสีของใบเหอฮวน ด้านในเป็นกระโปรงพอดีตัวสีเขียวเข้ม แล้วใช้ผ้าออร์แกนซ่าโปร่งสีเขียวอ่อนทับอยู่ด้านนอกในลักษณะกึ่งปิดกึ่งเปิด ขณะที่ก้าวเดินจะเห็นกระโปรงสีเขียวเข้มด้านใน ดูเหมือนกับใบเหอฮวนที่ผลิบานออกในยามรุ่งอรุณ

ช่างเป็นความคิดที่อัจฉริยะจริงๆ เลย