ทดลองอ่าน คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1 บทที่ 1-4 #นิยายวาย

ทดลองอ่านเรื่อง คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1

ผู้เขียน : อีตั่วเสี่ยวชงฮวา (一朵小葱花)

แปลโดย : เฉินซุ่นเจิน

ผลงานเรื่อง : 暗恋对象是猫？

ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน

จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

– – – – – – – – – – – – – – – – – 

Trigger Warning

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ

   

เนื้อหามีประเด็นอ่อนไหวเกี่ยวกับการบูลลี่ การทำร้ายเด็ก ความรุนแรงในครอบครัว

การทำร้ายทางจิตใจ อาการป่วยทางจิต และการค้ามนุษย์ 

ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางจิตใจ

               

สำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **

– – – – – – – – – – – – – – – – –

บทที่ 1

เด็กดี ทนหน่อยนะ

 

ภาพที่กระจัดกระจายจำนวนหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเยี่ยนฉืออย่างเลือนราง

พายุฝนกระหน่ำ ถนนในย่านเมืองเก่า จู่ๆ รถคันหนึ่งก็ชนเขาจนกระเด็น ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ร่างของเขาลอยคว้างกลางอากาศออกไปไกลก่อนตกลงอย่างแรง ความเจ็บปวดหายไปโดยสิ้นเชิงในชั่ววินาทีนี้

รถคันนั้นแล่นหายไปจากสายตาที่พร่ามัวของเขา สองข้างถนนว่างเปล่าไร้ผู้คน

ไม่กี่วินาทีต่อมาความเจ็บปวดรุนแรงค่อยๆ ลุกลามไปทั่วร่าง กัดกร่อนทุกส่วนประสาทและกลืนกินจิตสำนึกของเขาอย่างช้าๆ

ท้องฟ้าราตรีอันไร้สิ้นสุดถาโถมเข้ามาห่อหุ้มเขาไว้ราวกับผ้าม่าน

เขาเหมือนคนจมน้ำที่หายใจลำบาก ทั้งวิญญาณและร่างกายจมดิ่งสู่ห้วงนิทราพร้อมกัน

 

เมื่อเยี่ยนฉือลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่ที่โรงพยาบาล แต่กลับเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวพร้อมกวาดตามองไปรอบๆ

สิ่งของของที่นี่เหมือนถูกขยายให้มีขนาดใหญ่ขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะน้ำชาที่อยู่ตรงหน้า โซฟาที่อยู่ใต้ร่างเขา หรือคอนโดฯ แมวซึ่งอยู่ไม่ไกล กระทั่งผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาหาต่างก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดใหญ่ยักษ์สำหรับเขาไปแล้ว

เยี่ยนฉือตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบเค้นเสียงถามออกมาจากลำคออย่างร้อนรน

“เมี้ยว!”

เยี่ยนฉือเบิกตากว้าง รีบมองดูอุ้งเท้าแมวคู่หนึ่งของตัวเอง ก่อนร้องอย่างสิ้นหวัง “ทำไมฉันถึงกลายเป็นแมวอีกแล้วล่ะเนี่ย!”

แน่นอนว่าในหูของคนอื่นได้ยินเพียงแค่เสียง ‘เมี้ยว’ ที่ไพเราะน่าฟังเท่านั้น

จากนั้นเยี่ยนฉือยังไม่ทันได้ตอบสนองอะไรก็ถูกชายคนนั้นอุ้มขึ้นมาอย่างง่ายดาย

เยี่ยนฉือดิ้นสุดแรงเกิด ถีบเท้าไปข้างหลังเต็มแรง แล้วกระโจนออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว

เพียงพริบตาเขาที่เคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียวก็แตะพื้นอย่างแผ่วเบา

เขาแกว่งไกวหางด้านหลัง ก่อนจะมุดเข้าไปในซอกแคบๆ ระหว่างตู้กับกำแพงด้วยความว่องไว

อุ้งเท้าแมวเหมียวนุ่มนิ่มช่วยให้การเคลื่อนไหวของเขาไร้สุ้มเสียง

เขาขดตัวอยู่ในมุมมืด แผ่นหลังตึงเกร็ง หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งอย่างไวต่อสิ่งรอบข้าง มองไปข้างหน้าอย่างเตรียมการป้องกัน

ชายคนนั้นดูคาดไม่ถึงกับท่าทีของเจ้าเหมียว แต่ก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เขาย่อตัวลงตรงหน้าซอกแคบๆ บดบังแสงเพียงน้อยนิดที่สาดส่องเข้ามา

ใบหน้าเขาหล่อเหลาแฝงความเยือกเย็น น้ำเสียงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอดทนขณะพูดกับเยี่ยนฉือ

“เสี่ยวเฮย เป็นอะไรไป”

เยี่ยนฉือไม่ตอบ

ชายคนนั้นเรียกอีกครั้ง “เสี่ยวเฮย?”

ใบหน้าของเยี่ยนฉือค่อยๆ ฉายแววสับสน ใครคือ ‘เสี่ยวเฮย’ ล่ะเนี่ย

จู่ๆ เจ้าเหมียวก็เอียงหัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นเป็นประกาย

“เสี่ยวเฮยออกมาเร็ว”

เยี่ยนฉือเพิ่งจะรู้ตัว ที่แท้ ‘เสี่ยวเฮย’ ก็คือฉันเอง?

ชื่อเชยชะมัด

‘เสี่ยวเฮย’ กับ ‘เสี่ยวไป๋’ ในโลกของเจ้าเหมียวก็เหมือนกับ ‘เสี่ยวหมิง’ กับ ‘เสี่ยวหง’ ในโลกของมนุษย์นั่นแหละ

ขณะที่เยี่ยนฉือมัวแต่ประหลาดใจกับชื่อแมวที่เชยขั้นสุดอยู่นั้น หลังคอเขาก็ถูกชายคนนั้นคว้าหมับเข้าอย่างชำนาญโดยไม่ทันตั้งตัวสักนิด ก่อนจะถูกหิ้วออกมาจากซอกแคบๆ นั่นสำเร็จในที่สุด

ชายคนนั้นถือโอกาสใช้มือข้างหนึ่งรองก้นของเจ้าเหมียวเอาไว้

เยี่ยนฉือแยกเขี้ยว “แฮ่!” ใครอนุญาตให้นายมาจับก้นฉันกันฮะ!

นอกจากความตื่นตระหนกแล้ว เยี่ยนฉือสัมผัสได้ว่าคราวนี้อีกฝ่ายแค่ปรับท่าอุ้มแมวเล็กน้อยเพื่อที่จะอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนได้ง่ายๆ และกระชับขึ้น

“เมี้ยว? เมี้ยวๆ?”

“อยู่นิ่งๆ สิ”

แขนเรียวบางที่ไร้เรี่ยวแรงของชายคนนั้นกลับเต็มไปด้วยพละกำลังสำหรับเจ้าเหมียวตัวหนึ่ง แค่ออกแรงนิดหน่อยก็ทำให้เยี่ยนฉือหมดหนทางขยับเขยื้อนตัวแล้ว อีกอย่างไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นเยี่ยนฉือที่ได้สามัญสำนึกของมนุษย์กลับคืนมาแล้วย่อมไม่มีทางกัดอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

เยี่ยนฉือทำได้แค่พูดอย่างโกรธๆ ว่า “เมี้ยว! หง่าว…”

ชายคนนั้นดูเหมือนจะคุ้นชินกับที่เจ้าเหมียวไม่ให้ความร่วมมือเช่นนี้ เขาหยิบกล่องเล็กๆ ข้างตัวขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน เปิดกล่องออกก่อนหยิบกรรไกรตัดเล็บสำหรับสัตว์เลี้ยงมาจากข้างใน แล้วเริ่มลงมือตัดกรงเล็บแหลมคมของเยี่ยนฉืออย่างระมัดระวัง

เยี่ยนฉือต่อต้านการกระทำของเขา ยังคงพยายามบิดร่างแมวนุ่มนิ่มของตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้

“เมี้ยวๆๆ!”

เจ้าเหมียวตัวนี้เริ่มสบถคำหยาบคายเป็นชุด พ่นภาษาแมวออกมาสารพัด

แต่อีกฝ่ายไม่เพียงไม่โกรธ ซ้ำยังก้มลงจูบกลางศีรษะของเยี่ยนฉือเบาๆ ไปทีหนึ่ง

“เด็กดี เชื่อฟังนะ”

ดวงตาแมวสีฟ้าคู่นั้นของเยี่ยนฉือเบิกกลมโตทันที สีหน้าแข็งค้าง ปากอ้าค้างน้อยๆ มองชายคนนั้นด้วยแววตาประหลาดใจ คล้ายกำลังพูดว่า ‘พี่ชาย นายโอเคอยู่ใช่ไหม’

ชายคนนั้นเม้มปาก ขณะที่มือยังสาละวนอยู่กับการตัดเล็บก็กล่อมเขาอย่างใจเย็น “ทนหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเอาปลาแห้งให้นายกิน” พูดจบชายคนนั้นก็จูบเขาอีกหนึ่งที

เยี่ยนฉือโง่งมขั้นสุดไปแล้ว

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่ใช่เพราะตัวเองกลายเป็นแมว แต่เป็นเพราะท่าทีที่ชายตรงหน้าคนนี้ปฏิบัติต่อเขาต่างหาก

ไม่ว่ายังไงพี่ชายสุดหล่อที่กำลังอุ้มเขาพร้อมพูดจาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนอยู่นี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรุ่นน้องในคณะเดียวกันกับเขา…เฉียวโม่

ในภาพจำของเยี่ยนฉือ เฉียวโม่ได้ชื่อว่าเป็นภูเขาน้ำแข็งประจำมหาวิทยาลัย พูดน้อย ไม่เคยยิ้ม ทำตัวเคร่งครัดและผิดแปลกจากคนทั่วไป เห็นว่าเป็นเพราะทางบ้านมีฐานะหน่อย เขาเลยยิ่งวางมาดสูงส่งหยิ่งยโสอยู่เสมอ คบหาด้วยยากเป็นที่สุด

โดยเฉพาะกับเยี่ยนฉือ ท่าทีของเฉียวโม่นั้นเรียกได้ว่า ‘ยิ่งกว่าเลวร้าย’ เสียอีก

ปกติแล้วต่อให้เฉียวโม่พูดน้อยแค่ไหนก็ยังพูดกับคนอื่นสักประโยคสองประโยค แต่กับเยี่ยนฉือแล้ว ช่วงแรกเฉียวโม่ยังมองด้วยสายตาเย็นชา แต่ช่วงหลังกลับไม่เคยแม้แต่จะชายตามองมาด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเฉียวโม่ถึงดูเหมือนไม่ค่อยชอบหน้าเยี่ยนฉือสักเท่าไร

แต่เฉียวโม่ในตอนนี้แตกต่างจากภาพจำของเยี่ยนฉือโดยสิ้นเชิง เขาสงสัยว่าตัวเองถูกรถชนจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า

ส่วนรายละเอียดเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันนั้น รวมถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาล้วนนึกอะไรไม่ออกทั้งสิ้น

เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมตัวเองถึงมาโผล่ที่บ้านของเฉียวโม่ และไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว

หรือว่าเขายังคงฝันอยู่

ถ้าอย่างนั้นความฝันนี้ก็ออกจะน่าเหลือเชื่อและแปลกประหลาดสำหรับเยี่ยนฉือเหลือเกิน…

ไม่นานหลังจากนั้นเยี่ยนฉือที่ถูกบังคับตัดเล็บเสร็จเรียบร้อยก็ถูกเฉียวโม่ ‘ปล่อยตัว’ เยี่ยนฉือเหยียดเท้าทั้งสี่ข้างทันที กระโดดไปยังอีกด้านหนึ่งของโซฟา ก่อนจะมองเฉียวโม่อย่างไม่ไว้ใจ แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างมีชั้นเชิง

เฉียวโม่เก็บกล่องเครื่องมือเข้าที่ แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระปุกปลาแห้งที่วางอยู่บนชั้นลงมา

“เสี่ยวเฮย มากินปลาแห้งเร็ว”

เจ้าเหมียวในวันนี้ไม่กระตือรือร้นเหมือนเคย มันเอาแต่รักษาระยะห่างจากเฉียวโม่ ไม่ว่าเฉียวโม่จะเรียกมันยังไงเจ้าเหมียวก็ไม่ยอมขยับเขยื้อน

“เสี่ยวเฮย?”

“…”

เยี่ยนฉือคร้านจะสนใจเฉียวโม่อีก เขาทำหน้าบึ้งเหมือนคนทั้งโลกติดค้างปลาแห้งเขาแปดร้อยชิ้น หันมองซ้ายแลขวา ยื่นหน้าสำรวจอพาร์ตเมนต์สำหรับหนึ่งคนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแห่งนี้

พื้นที่ห้องรับแขกไม่กว้างนัก แถมพื้นที่แทบจะเต็มไปด้วยของใช้และอาหารของเจ้าเหมียวทุกประเภท มองออกว่าหลายอย่างเฉียวโม่เพิ่งซื้อมาใหม่ ยังไม่ทันเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย

บนตู้ที่วางชิดผนังมีชั้นวางหนังสือตั้งโต๊ะขนาดเล็กวางอยู่ หนังสือจำพวก ‘สารานุกรมเลี้ยงแมว’ ‘โภชนาการของเจ้าเหมียว’ และ ‘สูตรอาหารแมว’ วางกระจัดกระจายอยู่หลายเล่ม

ถึงเฉียวโม่จะดูเป็นคนไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่เขาก็ใส่ใจกับการเลี้ยงแมวมาก

เฉียวโม่มองดูเจ้าเหมียวที่มีท่าทางแปลกไป ก่อนพูดว่า “ฉันจะเลือกตัวใหญ่ๆ ให้นายสองตัวแล้วกัน”

เยี่ยนฉือสีหน้าเย็นชา ในใจไม่มีความเมตตาสักเศษเสี้ยว หึ นายเก็บไว้กินเองเถอะ!

เฉียวโม่ไม่สนใจการยั่วยุของเจ้าเหมียว หันตัวไปข้างๆ ใช้มือบีบถุงปลาแห้งด้วยความมั่นใจ

พริบตานั้นสมองของเยี่ยนฉือพลันว่างเปล่า ขาทั้งสี่ข้างขยับไปเองอย่างไม่เชื่อฟัง เขาในฐานะแมวตัวหนึ่งพุ่งตรงไปหาเฉียวโม่ด้วยความเร็วสูงสุด แกว่งหางนิดๆ บิดก้นน้อยๆ แล้วกระโดดขึ้นไปบนตักเฉียวโม่อย่างคล่องแคล่ว

ความทรงจำของร่างกายสอนเยี่ยนฉือว่าการเป็นแมวต้องทำตัวยังไง เขาวางหัวลงบนหน้าท้องของเฉียวโม่อย่างว่าง่ายพลางถูไถไปมา ดูน่ารักและขี้อ้อนเป็นที่สุด

“เมี้ยว~”

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปลาแห้งตัวใหญ่

“เมี้ยวๆ~”

เจ้าเหมียวได้ปลาแห้งตัวใหญ่มาสองตัวพ่วงด้วยจูบจากเฉียวโม่ แถมยังได้รับการเกาพุงแมวจากเฉียวโม่อีกด้วย

เฉียวโม่ยกมุมปากยิ้ม “เป็นเด็กดีจริงๆ”

เจ้าแมวน้อยพอใจจนส่งเสียง ‘ครืดๆ’ ออกมา

เยี่ยนฉือยอมสละศักดิ์ศรีความเป็นคนไปเลยทีเดียว

ตอนเยี่ยนฉือได้สติกลับมา เขากำลังถูกเฉียวโม่ลูบไล้ขนอยู่ในอ้อมแขน ปลาแห้งที่กินไปครึ่งหนึ่งยังคาบอยู่ในปาก เขากำลังกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

เยี่ยนฉือ อะไรน่ะ

เยี่ยนฉือ ให้ตายสิ ประมาทเกินไปแล้ว

เปรี้ยง!

ปลาแห้งที่เยี่ยนฉือคาบอยู่ในปากร่วงผล็อยลงพื้น พอนึกถึงพฤติกรรมของตัวเองเมื่อครู่เขาก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าใส่

ถึงเขาจะรู้ตั้งแต่เด็กว่าร่างกายของตัวเองมีความพิเศษ การแปลงร่างเป็นแมวก็ใช่ว่าเคยเกิดขึ้นแค่หนสองหน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสติหลุดไปแบบนี้

จู่ๆ เยี่ยนฉือก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

ความทรงจำแสนหวานนับไม่ถ้วนที่เขามีร่วมกันกับเฉียวโม่หลั่งไหลเข้ามาในหัว ซึ่งมีแต่ฉากที่เขาในร่างแมวเป็นฝ่ายออดอ้อนเข้าหาอีกฝ่ายก่อนทั้งนั้น

นับตั้งแต่ที่เขาถูกเฉียวโม่เก็บกลับบ้านมา เขาก็กลายเป็นเจ้าแมวน้อยขี้อ้อนตัวหนึ่งที่จำอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

กินยาก็ต้องกล่อม กินข้าวก็ต้องป้อน จะนอนก็ต้องกอด จะอาบน้ำก็ต้องจูบ…แม้แต่ตอนกลบอึในกระบะทรายก็ยังอุตส่าห์ไปตามเฉียวโม่มาเพื่ออวดผลงานและรอฟังคำชม

เยี่ยนฉือไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็นแมวนิสัยแบบนี้

เขาไม่อาจทนรับไหวได้จริงๆ “แหวะ!”

ความทรงจำพวกนั้นหวานเลี่ยนเกินไป เยี่ยนฉือเลยทำท่าแมวขย้อนให้เฉียวโม่เห็นเสียเลย

เฉียวโม่เข้าใจผิดนึกว่าเจ้าเหมียวสำลักอาหารจึงขยับเข้าไปใกล้ ทำให้เยี่ยนฉือสะดุ้งโหยงและกระโดดพรวดราวกับเสียสติ

พฤติกรรมนี้ทำให้เฉียวโม่ตกใจมาก

ไม่รอให้เฉียวโม่ตอบสนอง เยี่ยนฉือที่อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีก็กระโดดผลุงลงจากโซฟาอย่างว่องไว ก่อนเผ่นแน่บเข้าไปหลบในซอกแคบๆ ระหว่างตู้กับกำแพงอีกครั้ง

เยี่ยนฉือหย่อนก้นนั่งกับพื้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อุ้งเท้าหน้ากอดหัวตัวเองอย่างขุ่นเคือง

เฉียวโม่รีบตามมาติดๆ เขานั่งยองๆ เหมือนเมื่อครู่ ใบหน้าที่งดงามอยู่ในระยะการมองเห็นของเยี่ยนฉือพอดี

“เสี่ยวเฮยออกมาเร็ว วันนี้นายเป็นอะไรไป”

น้ำเสียงของเฉียวโม่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาเอื้อมมือหมายจะหิ้วเยี่ยนฉือออกมาอีกครั้งโดยไม่สนเลยว่าตัวเองอาจจะถูกเจ้าเหมียวที่ทำตัวแปลกไปนี้กัดหรือข่วนเอาได้

เยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้น ทันทีที่เห็นเฉียวโม่ ในหัวก็มีแต่ภาพที่อีกฝ่ายจูบเขา กอดเขา แถมยังลูบๆ คลำๆ เขาในตอนกลางคืนอีกต่างหาก

แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้เยี่ยนฉือลนลานจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว!

เมื่อเห็นว่ามือเหนือศีรษะใกล้เข้ามาทุกที เยี่ยนฉือจึงคำรามยาวดังสนั่นฟ้าดินว่า “แง้ววว…” อย่าเข้ามานะเว้ยยย…

ถ้านายเข้ามา ฉันได้สติหลุดแน่ อ๊ากกก…

 

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้…