ทดลองอ่าน คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1 บทที่ 5-8 #นิยายวาย

ทดลองอ่านเรื่อง คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1

ผู้เขียน : อีตั่วเสี่ยวชงฮวา (一朵小葱花)

แปลโดย : เฉินซุ่นเจิน

ผลงานเรื่อง : 暗恋对象是猫？

ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน

จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

– – – – – – – – – – – – – – – – – 

Trigger Warning

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน

ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใดๆ

   

เนื้อหามีประเด็นอ่อนไหวเกี่ยวกับการบูลลี่ การทำร้ายเด็ก ความรุนแรงในครอบครัว

การทำร้ายทางจิตใจ อาการป่วยทางจิต และการค้ามนุษย์

ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางจิตใจ

               

สำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **

– – – – – – – – – – – – – – – – –

บทที่ 5

ที่บอกว่าไว้เจอกันน่ะ เมื่อไหร่เหรอ

 

เยี่ยนฉือปิดหน้าต่างแชต

ไม่รอให้ MO ส่งอะไรมาอีก ระบบก็แสดงว่าเขากำลังเข้าสู่การแข่งขันเลื่อนแรงก์

 

[3…]

[2…]

[1…]

 

ทันทีที่เข้าสู่พื้นที่แข่งขันจะไม่สามารถรับข้อความแชตส่วนตัวได้ ต้องรอจนกว่าการแข่งขันจบก่อนจึงจะออกไปเช็กและตอบกลับได้

เขาถอนหายใจโล่งอกโดยไม่รู้ตัว แล้วจดจ่ออยู่กับการเล่นเกม

เยี่ยนฉือเป็นคนฉลาด ตั้งแต่เล็กจนโตไม่ว่าเรื่องเรียนหรือเล่นเกม ถ้ามีการจัดอันดับเมื่อไหร่เขาไม่เคยตกจากสามอันดับแรกเลยสักครั้ง

สองสิ่งนี้ทำให้เขาสามารถพึ่งพาตัวเองได้

เยี่ยนฉือเพียงอาศัยการรับจ้างสอนพิเศษและรับจ้างเล่นเกม ก็สามารถส่งเสียตัวเองเรียนและหาเงินสำหรับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้แล้ว

ส่วนเรื่องที่คนอื่นพูด…เช่น ภาพลักษณ์ของคนที่ทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย รวมทั้งพฤติกรรมในการไปสำรวจโรงอาหารล่วงหน้า…แม้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเท็จทั้งหมด

เยี่ยนฉือมักใช้เศษเสี้ยวของเวลาว่างไปหางานพาร์ตไทม์ตามร้านสะดวกซื้อหรือร้านอาหาร ทั้งหมดนี้ก็เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าธรรมเนียมพิเศษราคาแพงที่ต้องจ่ายเป็นระยะๆ

เขาประหยัดมาก

ครั้งเดียวที่เขาไม่ได้ประหยัดคือหลังจากที่รู้จัก MO ผ่านไอดีของไป๋อี้หนิง แล้วสมัครไอดีใหม่ในเกมอีกครั้งราวกับมีอะไรมาดลใจให้ทำ

มันไม่ได้เกี่ยวกับการรับจ้างเล่นเกมเลย เป็นแค่ไอดีที่สมัครไว้เล่นเป็นเพื่อน MO โดยเฉพาะเท่านั้น

 

ตีหนึ่ง

เยี่ยนฉือจบงานวันนี้ด้วยสถิติการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมด้วยความพ่ายแพ้แค่เกมเดียว

เขาเล่นเป็นเวลาสี่ชั่วโมงตั้งแต่สามทุ่มถึงตีหนึ่ง เมื่อรวมคะแนนที่สะสมจากการรับจ้างเล่นเกมก่อนหน้านี้เข้าด้วยกัน ในที่สุดเขาก็ทำให้ไอดีของไป๋อี้หนิงได้คะแนนเลื่อนแรงก์ครบตามเป้าหมายในฤดูกาลนี้

เสียงละเมอของไป๋อี้หนิงดังแว่วมาจากเตียงชั้นบน ค่าจ้างเล่นเกมแทนที่ไป๋อี้หนิงตั้งเวลาโอนไว้ล่วงหน้าเด้งขึ้นมาบนมือถือ พร้อมกับประโยคที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ‘พาฉันบินไปเลยเพื่อน!’

เยี่ยนฉือเลื่อนดูรายการสนทนาในวีแชต ปลายนิ้วของเขาเลื่อนผ่านข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ

มีทั้งข้อความจากกลุ่มสอนพิเศษ กลุ่มจ้างเล่นเกม และแม้แต่ข้อความจาก ‘ครอบครัว’ ของเขา

 

เยี่ยนโจว พี่ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกลับบ้านไหม

เยี่ยนโจว ตั้งแต่พี่เข้ามหา’ลัยก็ไม่ได้กลับบ้านเลย เมื่อวานเพื่อนบ้านถามถึงพี่ ฉันกับแม่ก็ไม่รู้จะตอบคนอื่นเขาว่ายังไง

เยี่ยนโจว พี่ก็ไปขอโทษพ่อสักหน่อยเถอะ อันที่จริงพ่อก็ไม่ได้ใจแข็งเป็นหินขนาดนั้นนะ

 

สีหน้าของเยี่ยนฉือยังคงปรากฏความเหนื่อยล้าหลังเลิกงาน เขาเหลือบมองข้อความหลายข้อความที่เยี่ยนโจวส่งมาด้วยท่าทีเฉยเมย ปลายนิ้วปัดหน้าจอไปทางซ้าย แล้วลบช่องแชตกับเยี่ยนโจว

พวกเขาเป็นพี่น้องต่างมารดากัน เยี่ยนโจวเองก็เต็มใจที่จะสนิทกับเขามาตั้งแต่เด็ก

แต่เป็นเยี่ยนฉือเองต่างหากที่ทำตัวห่างเหินกับเยี่ยนโจว

พูดให้ถูกก็คือหลังเยี่ยนฉือมีความสามารถมากพอที่จะออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว เขาก็ตีตัวออกหาก ‘พวกเขาทั้งครอบครัว’

นอกหน้าต่าง แสงจันทร์สว่างไสว ดวงดาวประปราย

เยี่ยนฉือรู้สึกง่วงนอน เขาเอียงศีรษะไปทางซ้าย ใช้มือซ้ายบีบที่คอด้านขวาเบาๆ พลางอ้าปากหาว

เขาจับเม้าส์ ขณะเตรียมจะออกจากเกมสายตาก็เหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนข้อความที่มุมขวาล่าง

เยี่ยนฉือนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคลิกเข้าไปอ่าน

 

9:10

MO วันนี้ผมก็สอบวิชาสุดท้ายแล้วเหมือนกัน

 

9:20

MO ผมเห็นว่าพี่กำลังลงแรงก์อยู่ พี่ไปเล่นก่อนเถอะ

 

11:30

MO รีบพักผ่อนล่ะ

 

สำหรับเยี่ยนฉือแล้ว นี่เป็นสามข้อความที่ไม่มีค่าให้ตอบเลย

 

กลางดึก ตีหนึ่งสิบนาที

หน้าจอมือถือของเยี่ยนฉือสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ ข้อความวีแชตของ MO เด้งขึ้นมาอย่างไม่ลดละ

เยี่ยนฉือปลดล็อกมือถือเพื่อเปิดอ่านด้วยความสับสน

 

MO รุ่นพี่ ผมเห็นว่าพี่ออฟไลน์จากเกมแล้ว

 

เยี่ยนฉือสงสัยว่านี่เฉียวโม่กำลังสะกดรอยตามเขาอยู่เหรอ

 

MO พี่จะนอนแล้วหรือยัง ผมมีเรื่องอยากคุยกับพี่…

 

วันนี้ MO ดูพูดเยอะเป็นพิเศษ

 

เยี่ยนฉือเม้มริมฝีปากพลางถามอย่างเฉยชาท่ามกลางความง่วงงุน ‘มีอะไร’

 

ช่องแชตของอีกฝ่ายขึ้นว่า ‘อีกฝ่ายกำลังพิมพ์…’

เยี่ยนฉือรออยู่นานมากแต่ก็ไม่ได้รับข้อความของเฉียวโม่ในช่องแชตสักที เขารอจนหมดความอดทน ขณะกำลังจะล็อกหน้าจอก็เห็นเฉียวโม่ส่งมาครึ่งประโยค

 

‘ที่พี่บอกว่าไว้เจอกัน ’

 

ประโยคนี้มีการเว้นวรรคคำ เขาอาจจะยังพิมพ์ไม่เสร็จ หรือไม่ก็อาจรีบจนกดปุ่มส่งโดยไม่ตั้งใจ แต่ไม่ว่าจะกรณีไหนเยี่ยนฉือก็ไม่สนใจเท่าไร

 

MO มันคือเมื่อไหร่เหรอ

เยี่ยนฉือ ?

MO ถามอย่างจริงจัง ‘พรุ่งนี้เป็นไง พรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันได้ไหม ผมอยากเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ’

 

เยี่ยนฉือชักจะสงสัยแล้วว่าทำไมเฉียวโม่ไม่มีเซ้นส์เอาซะเลย

แต่ว่าเยี่ยนฉือไม่มีเจตนาที่จะทำให้เฉียวโม่อับอาย เขาลองคิดในมุมมองของอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้ว่าทำไมเฉียวโม่ถึงได้อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่เข้าประเด็นสักทีแบบนี้

อันที่จริงไม่ว่าใครที่เจอกับเรื่องแบบนี้คงรู้สึกอึดอัดกันทั้งนั้น และจุดเริ่มต้นของทุกอย่างนี้ ว่ากันตามตรงแล้ว…เยี่ยนฉือเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

 

เยี่ยนฉือรู้ว่าตัวเองทำผิด จึงเป็นฝ่ายถอยหนึ่งก้าว ‘ฉันไม่คิดจะบอกคนอื่นว่านายเป็นคนยังไงในอินเตอร์เน็ต แล้วฉันก็จะไม่บอกเพื่อนของฉันด้วยว่านายคือเฉียวโม่’

MO หา?

 

ประโยคนี้…

 

MO ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น

 

เฉียวโม่รีบส่งมากจนไม่มีแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนด้วยซ้ำ

ช่องแชตของเฉียวโม่ขึ้นว่า ‘อีกฝ่ายกำลังพิมพ์’ อยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเขาพิมพ์ๆ ลบๆ อะไรนักหนา

 

เยี่ยนฉือไม่ได้ให้เวลาเฉียวโม่มากนัก ‘เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะไม่ทำให้นายลำบากใจ นายก็เล่นเกมตามปกติไป ส่วนฉันจะล็อกอินไปลบความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์ของเรา แล้วลบนายออกจากเพื่อนด้วย รวมถึงล้างประวัติแชตในวีแชต ถึงตอนนั้นฉันค่อยบันทึกหน้าจอให้นาย ต่อไปเวลาเจอหน้ากันที่มหา’ลัยพวกเราก็ทำตัวเหมือนเมื่อก่อน ถือซะว่าไม่รู้จักกัน’

 

ต่อไปเขาก็จะไม่ล็อกอินเข้าไอดีเกมนี้อีก

พอกดส่ง เยี่ยนฉือสังเกตเห็นว่าประโยค ‘อีกฝ่ายกำลังพิมพ์’ หายไปจากช่องแชตของเฉียวโม่แล้ว

เนิ่นนานผ่านไป

 

MO ถาม ‘ทำไมล่ะ’

เยี่ยนฉือไม่สนใจว่าเฉียวโม่ไม่เข้าใจจริงๆ หรือตีมึนกันแน่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พิมพ์ออกไปตามตรง ‘เราไม่เหมาะกันหรอก’

 

ไม่ว่าในฐานะเพื่อนหรือฐานะอะไรก็ตาม ตราบใดที่อีกฝ่ายเป็นเฉียวโม่ พวกเขาก็ไม่เหมาะกันเลย

 

เยี่ยนฉือไม่ชอบการยืดเยื้อ เขาจึงส่งภาพแคปหน้าจอที่ลบข้อมูลแชตทั้งหมดไปให้เฉียวโม่ทันที จากนั้นก็ส่งข้อมูลรายละเอียดไอดีเกมของเขาไปที่เว็บไซต์ซื้อขายไอดีมือสอง และออฟไลน์โดยไม่ลังเล

ค่ำคืนที่เงียบสงัด ทุกสิ่งซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด แสงบนหน้าจอมือถือดับลงในที่สุด

เฉียวโม่ไม่ได้ส่งข้อความอะไรมาอีก แต่เยี่ยนฉือกลับหนักอกหนักใจจนนอนไม่หลับ

เยี่ยนฉือเดินไปที่ระเบียง สูดอากาศอบอุ่นยามค่ำคืน อารมณ์ของเขาหม่นหมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อความร้อนในตอนกลางวันจางหายไป ความหงุดหงิดในใจเยี่ยนฉือก็เบาบางลง เขามองดวงดาวบนท้องฟ้า ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เงียบๆ กับตัวเองเพื่อเข้าใจอาการ ‘อกหัก’ ฝ่ายเดียวในครั้งนี้

เขาเชื่อมั่นว่าตัวเองจะฟื้นฟูจิตใจได้อย่างรวดเร็ว นี่เป็น ‘ทักษะพิเศษ’ ที่เขามีมาตั้งแต่เด็ก

มีเพียงสิ่งนี้ที่ทำให้วัยเด็ก ช่วงแห่งการเติบโต และชีวิตของเขากลับสู่ความสงบได้หลังจากพบเจอความผิดหวังมาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

นับจากนั้นชีวิตของเยี่ยนฉือก็กลับสู่ปกติ

เขารับจ้างสอนพิเศษตอนกลางวัน กลางคืนก็รับจ้างเล่นเกมแบบง่ายๆ

ชีวิตที่วุ่นวายทำให้เขาไม่จมจ่อมอยู่กับเรื่องไร้สาระที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ชั่วคราว แถมยังไม่มีเวลาคุยเล่นมากนัก แม้แต่กับไป๋อี้หนิงก็ยังติดต่อน้อยลงด้วย

 

ไป๋อี้หนิงรู้ว่าเขายุ่งจึงส่งข้อความมาว่า ‘ก่อนปิดเทอมน้าเล็กส่งปลาแห้งมาให้ฉัน ต้นเดือนสิงหาฉันนัดกับเพื่อนไว้ว่าจะไปเที่ยวกัน กินคนเดียวไม่หมดหรอก ฉันแบ่งส่วนนึงไว้ให้นายแล้ว อย่าลืมกินด้วยล่ะ’

 

ทันทีที่เยี่ยนฉือเปิดตู้ก็เห็นกล่องปลาแห้งวางเต็มด้านใน

นี่เป็นหนึ่งในเมนูโปรดของมนุษย์สายพันธุ์แมวอย่างพวกเขามาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าเยี่ยนฉือจะไม่ค่อยแปลงร่างเป็นแมว แต่ก็อดใจกับความเย้ายวนของปลาแห้งไม่ได้

 

เขารับไว้อย่างไม่อิดออด ‘ขอบใจนะ ซีซั่นหน้าฉันจะช่วยให้นายติดแรงก์สามอาทิตย์รวดแบบฟรีๆ เลย’

ไป๋อี้หนิง จริงดิ?? ฮ่าๆ งั้นก็ขอบคุณนายนะ นายได้ขาดทุนแน่!

เยี่ยนฉือ นายพูดถูก งั้นเปลี่ยนเป็นอาทิตย์เดียวแล้วกัน

ไป๋อี้หนิง บ้าเอ๊ย พูดมากมักพลาดสินะ…

ไป๋อี้หนิง จริงสิ นายขายไอดีแล้วเหรอ

เยี่ยนฉือ นายรู้ได้ยังไง

ไป๋อี้หนิง ฉันเห็นนายในเว็บซื้อขายไอดีน่ะ

 

เยี่ยนฉือพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

 

ไป๋อี้หนิงเกลี้ยกล่อมเขาอย่างหวังดี ‘จากกันด้วยดีเถอะ เมื่อก่อนเขาก็เล่นเข้าขากับพวกเราดีเลยไม่ใช่หรือไง ก็…เป็นแค่เพื่อนก็ได้นี่ นายก็เหมือนกัน รับไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ…ถึงกับจะขายไอดี ของเทพออกขนาดนี้’

 

ทำไมต้องทำให้เรื่องราวมันเลยเถิดขนาดนี้ด้วย

 

เยี่ยนฉือดื้อดึงไม่ยอมรับ ตอบว่า ‘แค่ไอดีเล็กๆ ขายไปได้เงินมานิดๆ หน่อยๆ’

ไป๋อี้หนิงมีความผูกพันกับทุกไอดีเกมของตัวเองเลยไม่เคยขายมาก่อน เขาไม่เข้าใจเยี่ยนฉือสักนิด แต่ก็ไม่ติดใจกับเรื่องนี้อีก พูดแค่ว่า ‘วันนี้ตอนที่ MO ออนไลน์ ฉันดูออกนะว่าเขาเศร้ามากเลย’

เยี่ยนฉือ คุยกันผ่านอินเตอร์เน็ต นายเห็นเหรอว่าเขาเศร้า

ไป๋อี้หนิง ฉันเห็นว่าเขาใจลอยตอนทำภารกิจกิลด์* เลยถามไปว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เขาส่งอีโมติคอนร้องไห้มาให้ ปกติเวลาเขาคุยกับฉันไม่ส่งอีโมติคอนอะไรพวกนี้เลยนะ นี่ยังไม่เรียกว่าเศร้าอีกเหรอ

เยี่ยนฉือ …

ขมับของเยี่ยนฉือเต้นตุบๆ แต่เขากลับโน้มน้าวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ‘ถ้าไม่ลบเขา แล้วนายจะเสียใจ’

ไป๋อี้หนิงไม่เชื่อเลยเป็นเดือดเป็นร้อนแทน MO ‘แค่หน้าตาไม่ดีก็มีความผิดร้ายแรงถึงตายเลยเหรอ นายจะขายไอดีจะลบอะไรก็แล้วแต่นายเลย แต่ของฉันนายไม่ต้องมายุ่ง ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ!’

เยี่ยนฉือรับปากเฉียวโม่แล้วว่าจะไม่เปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายจึงปิดปากเงียบ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง ‘ไป๋อี้หนิง นายกลายเป็นคนรักความถูกต้องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ’

 

ครั้งนี้ไป๋อี้หนิงเป็นฝ่ายพูดไม่ออกบ้าง

 

* กิลด์ คือระบบหนึ่งในเกมออนไลน์ มีไว้ให้ผู้เล่นได้รวมกลุ่มกันเป็นประจำเพื่อทำภารกิจต่างๆ ในเกมไปด้วยกัน