ทดลองอ่าน คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1 บทที่ 5-8 #นิยายวาย

บทที่ 7

นายปล่อยฉันไปเถอะ

เฉียวโม่เป็นคนช่างพูดกว่า MO มาก แถมยังชอบแสดงความรักมากด้วย

ถ้าจะบอกว่าภาพลักษณ์ที่ MO แสดงต่อหน้าเยี่ยนฉือคือภาพลักษณ์ของคนที่อ่อนโยนและเข้มแข็ง ทำทุกอย่างได้ดีเยี่ยม ต่อให้ทำได้ไม่ดีก็จะพยายามจนสุดความสามารถแล้วล่ะก็…

อย่างนั้นเวลาส่วนใหญ่ที่เฉียวโม่อยู่ในอพาร์ตเมนต์ เขาคงเป็นแจกันดอกไม้* ที่ปล่อยตัวเละเทะไปวันๆ

อย่ามองแค่ว่าในมหาวิทยาลัยเฉียวโม่ดูวางตัวสูงส่งเย็นชา โดดเด่นอย่างน่าเหลือเชื่อ ราวกับไม่มีเรื่องใดที่เขาทำไม่ได้เป็นอันขาด เพราะความจริงเวลาที่เขาอยู่บ้านช่างตรงกันข้าม แค่เขาต้มน้ำก็อาจจะถูกน้ำร้อนลวกได้แล้ว แค่ผัดผักก็แทบทำห้องครัวระเบิด

แต่เฉียวโม่ก็ยังโชคดีที่ฐานะทางบ้านดี มีเงินใช้ไม่ขาดมือ

แม่บ้านรายชั่วโมงที่เขาจ้างจะมาทำอาหารให้เฉียวโม่วันเว้นวัน ทำให้เฉียวโม่ไม่ต้องอดตายหรือขาดสารอาหาร

ทำไมต้องเป็นวันเว้นวันน่ะเหรอ จากการสังเกตของเยี่ยนฉือ เฉียวโม่คนนี้พิลึกมาก เขาไม่แม้แต่จะสนใจแม่บ้านรายชั่วโมงของตัวเองด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่อีกฝ่ายมาทำอาหาร เขาก็จะเข้าไปซ่อนตัวในห้องนอน พยายามหลีกเลี่ยงการสื่อสารให้ได้มากที่สุด

ถ้าจะบอกว่าเฉียวโม่วางตัวสูงส่งเกินไป อันที่จริงควรจะพูดว่า…เขาจงใจไม่สื่อสารกับคนอื่นมากกว่าหรือเปล่านะ?

เยี่ยนฉือไม่แน่ใจ

เมื่อมองแม่บ้านรายชั่วโมงอีกครั้ง เธอคุ้นชินกับท่าทีของเฉียวโม่นานแล้ว ทุกครั้งหลังจากทำงานของตัวเองเสร็จก็จากไปโดยที่ไม่พูดอะไรมาก

เฉียวโม่เองก็ดูเหมือนไม่ค่อยชอบให้ใครมาที่อพาร์ตเมนต์สักเท่าไร นอกจากแม่บ้านรายชั่วโมงแล้วเขาก็ไม่ได้จ้างคนอื่นอีก เรื่องสุขภาพอนามัยกับงานอื่นๆ ในบ้านเขาเป็นคนจัดการด้วยตัวเองทั้งหมด รวมถึงการทำอาหารแมวให้เยี่ยนฉือเป็นครั้งคราวด้วย

บางครั้งเยี่ยนฉือก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแม้แต่งานง่ายๆ อย่างการทำอาหารแมว เฉียวโม่ก็ยังทำให้ตัวเองบาดเจ็บที่มือได้…

แน่นอนว่าสิ่งที่เยี่ยนฉือไม่เข้าใจมากที่สุดก็คือทุกครั้งที่เฉียวโม่เจ็บมือ เขาก็จะมาตัดพ้อกับเจ้าเหมียวด้วยขอบตาแดงก่ำ แต่ถ้าเจ้าเหมียวไม่สนใจเขา น้ำตานั่นก็จะคลอหน่วยอยู่บนขนตา ก่อนจะร่วงหยดเผาะๆ ลงมาเป็นถั่วเม็ดโต

เยี่ยนฉือที่เพิ่งเคยเห็นเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกตกใจอย่างมาก สงสัยว่าแมวตัวหนึ่งจะมีปัญญาทำอะไรได้

ลูบหัวหรือตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการปลอบโยนงั้นเหรอ

บางทีแมวตัวนี้อาจจะพูดว่า ‘เฮ้อ เพื่อนยาก มือเจ็บก็เจ็บไปสิ ต่อให้มือขาดก็ช่างปะไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก’

พอนึกถึงตรงนี้เยี่ยนฉือก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

นี่เป็นอาการเพี้ยนๆ แบบไหนของเฉียวโม่กันแน่

เยี่ยนฉือตัวสั่นเทา ดวงตาพร่ามัว ขนแมวเปียกๆ แนบติดผิวทำให้เขารู้สึกเย็นเล็กน้อยในฤดูร้อนแสนอบอ้าว ใบหน้าแมวบึ้งตึงของเยี่ยนฉือยังไม่ผ่อนคลาย แต่ก็ไม่ปฏิเสธเมื่อเฉียวโม่จะเช็ดตัวให้อีก

ใครจะคิดว่าเฉียวโม่เช็ดไปเช็ดมาก็ ‘แสดงความอ่อนแอ’ ออกมาให้เห็น เขาเห็นเฉียวโม่ใช้หลังมือกดดวงตาที่ระคายเคืองเบาๆ ก่อนก้มหน้าจิ้มๆ ขาแมว “อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้ปลาแห้งนายเป็นการชดเชย”

เยี่ยนฉือขนลุกซู่ทั้งตัวอีกรอบพลางถอยตัวออกห่างเล็กน้อย

เมื่อเฉียวโม่สัมผัสได้ว่าถูกรังเกียจ ก็อธิบายเหตุผลกับเจ้าเหมียวด้วยความน้อยใจ “ทั้งที่นายซุกซนก่อนแท้ๆ ฉันเห็นว่าตัวนายเปื้อนฝุ่นเลยอยากอาบน้ำให้เท่านั้นเอง นายดูฉันสิ…เปียกไปทั้งตัวเพราะนายเลยเนี่ย”

เยี่ยนฉือไม่มอง

เฉียวโม่ใช้สองมือประคองหัวน้อยๆ ของเจ้าเหมียวไว้ แล้วยืดตัวตรง “นายดูสิ”

เยี่ยนฉือไม่มีทางเลือก หันไปมองอย่างไม่เต็มใจสุดๆ พบว่าเสื้อของเฉียวโม่เปียกโชก สภาพดูไม่จืดเลย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง…แต่ไม่มากหรอกนะ

เฉียวโม่เห็นว่าแววตาของเจ้าเหมียวเปลี่ยนไปแล้ว อีกทั้งหูยังขยับเล็กน้อย เขาจึงรีบชูสองนิ้วขึ้นเพื่อต่อรอง “ปลาแห้งสองตัวเป็นไง”

“…”

“สองตัวมากที่สุดแล้วนะ” เฉียวโม่เม้มปาก พูดอย่างเป็นกังวล “หลายวันนี้นายเอาแต่กินขนมไม่ยอมกินอาหารเลย นายกินปลาแห้งไปเกือบหมดแล้ว”

เยี่ยนฉือหันกลับไปอย่างฝืนๆ บ่นอยู่ในใจว่า สวรรค์ ปล่อยฉันไปเถอะ

ตอนเป็นมนุษย์เขาก็ ‘เดตออนไลน์’ กับเฉียวโม่แล้ว ตอนนี้เขากลายเป็นแมวยังต้องมาทนเห็นเฉียวโม่แสร้งทำตัวน่ารักอีกเหรอ

นี่มันไม่มีเหตุผลเลย!

เพื่อป้องกันไม่ให้เฉียวโม่ทำแบบนี้กับตัวเองอีก เยี่ยนฉือไม่มีทางเลือกนอกจากขานรับสั้นๆ ไม่ว่ายังไงปลาแห้งก็อร่อยมากเสมอ

จะมนุษย์หรือแมวก็ดี ไม่ควรเอาความโกรธไปลงกับปลาแห้ง

เยี่ยนฉือ “เมี้ยว!” เลิกแสร้งทำตัวน่ารักสักที ขอบใจ!

เฉียวโม่เม้มปาก ยื่นมือไปลูบหัวเจ้าเหมียวแล้วเอ่ยชม “เด็กดี ไปกันเถอะ พวกเราไปกินปลาแห้งกันนะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนของเฉียวโม่ทำเอาเยี่ยนฉือสะอึกในใจเล็กน้อย แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้อยู่ดี

เขาโต้กลับ “เมี้ยว!” เด็กดีบ้านแมวแกสิ!

เจ้าเหมียวเก็บกรงเล็บแล้วปัดมือของเฉียวโม่ออกเบาๆ

เฉียวโม่ไม่รังเกียจคำปฏิเสธของเจ้าเหมียว เขาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ผืนใหม่มาห่อตัวมันไว้ ก่อนจะอุ้มมันขึ้นแนบอกอย่างเบามือ

เยี่ยนฉือไม่ได้ขัดขืน

ขณะที่คนกับแมวเดินผ่านหน้าต่างยาวในห้องรับแขก แสงอาทิตย์ตกกระทบอยู่บนเส้นผม ใบหน้า และบนริมฝีปากของเฉียวโม่ ขับให้เส้นโค้งของเค้าหน้าดูเจิดจ้ายิ่งขึ้น

เยี่ยนฉือหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นเงาใต้ขนตายาวเป็นแพของเฉียวโม่ทอดลงมาพร้อมกับดวงตาล้ำลึกที่เปล่งประกายราวกับมีระลอกแสงพอดี

เขายอมรับในใจ…ก็พอดูได้อยู่

ขณะที่เยี่ยนฉือกำลังเหม่อลอยอยู่นี้เอง เขาก็ถูกเฉียวโม่ยัดใส่เครื่องเป่าขนสัตว์เลี้ยงโดยไม่ทันตั้งตัว

ปัง!

ประตูปิดลง ฉันถูกขังไว้?

เยี่ยนฉือมีสีหน้าสับสน

นี่เขาจะทำอะไร ไหนบอกว่าจะพาไปกินปลาแห้งไม่ใช่เหรอ

“เมี้ยวๆ?”

เฉียวโม่ปรับอุณหภูมิและความเร็วลมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนกดปุ่มเป่าลมด้วยนิ้วชี้ เฉียวโม่ใช้เวลากว่าครึ่งเดือนกว่าจะเลือกเครื่องเป่าขนรุ่นนี้ได้ เสียงลมไม่ดัง ไม่ทำให้เจ้าเหมียวตกใจ

แต่ว่านี่เป็นประสบการณ์การใช้เครื่องเป่าขนสัตว์ครั้งแรกในชีวิตของเยี่ยนฉือ เขากระโดดขึ้นลงพร้อมกับคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ในนั้น

“เมี้ยวๆๆ??” เฉียวโม่ นายลอบโจมตีฉันหรือไง??

“เมี้ยววว! เมี้ยววว!” เพราะว่านายสู้ฉันไม่ได้ใช่ไหม แน่จริงก็ปล่อยฉันออกไปสิ! ไม่อย่างนั้นจากนี้ไปฉันจะไม่กินปลาแห้งอีกแม้แต่ตัวเดียว!

ฉันจะไม่ไว้หน้านายอีก!

หนึ่งคนหนึ่งแมวมองหน้ากัน

เยี่ยนฉือเดือดดาล เฉียวโม่เบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิด

ในยุคโบราณ ว่ากันว่าพอเสือตกต่ำก็ถูกสุนัขกลั่นแกล้ง สำหรับยุคนี้แมวกลับถูกมนุษย์หลอกซะได้!

ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นว่ายิ่งแมวร้องเสียงดังเท่าไรก็ยิ่งดูน่าแกล้งมากขึ้นเท่านั้น เพียงแต่ชั่วพริบตาเดียวเยี่ยนฉือก็ถูกลมร้อนพัดเข้าใส่จนต้องยอมแพ้

นี่มันมีประโยชน์กว่าไดร์เป่าผมราคาสามสิบเก้าจุดเก้าหยวนรวมค่าส่งของเยี่ยนฉืออีกไม่ใช่เหรอ

เยี่ยนฉือเป็นแมวพันธุ์วิเชียรมาศ เพราะอย่างนั้นตอนที่เขากลายเป็นแมวก็จะชอบความร้อนและขี้หนาว

ขนของแมววิเชียรมาศจะกลายเป็นสีดำเมื่อเจออากาศเย็น และสีจะจางลงเมื่อเจออากาศอุ่น

ตามหลักแล้วท่ามกลางฤดูร้อนอบอ้าวแบบนี้เฉียวโม่ไม่ควรเรียกเขาว่า ‘เสี่ยวเฮย’*

แต่ว่าเยี่ยนฉือที่ปะปนอยู่ในสังคมมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นตอนทำงาน เรียน หรือตอนที่อยู่ในหอพัก ทั้งฤดูร้อนของเขาล้วนถูกห้อมล้อมไปด้วยเครื่องปรับอากาศตลอดเวลา…

ในเวลานี้เครื่องเป่าขนที่อบอุ่นจึงกลายเป็นสวรรค์ของเขา

จากช่วงแรกที่เยี่ยนฉือสบถด่าไม่หยุด จนกระทั่งรู้สึกง่วงงุนในช่วงหลังๆ ล้วนเป็นกระบวนการที่ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติอย่างมาก

เขาแหงนคอขึ้น แววตาค่อยๆ ไร้จุดโฟกัส

นิสัยของแมวจะส่งผลต่อพฤติกรรมของเยี่ยนฉือเป็นอย่างมาก สติของเขาค่อยๆ พร่ามัว…

จู่ๆ เยี่ยนฉือก็เบิกตาโต ตัวสั่นอย่างรุนแรง หางตั้งขึ้นแล้วตกลงอย่างรวดเร็ว

“เมี้ยว!”

เขากลับไปเป็นลูกแมวที่สูญเสียสติสัมปชัญญะอีกรอบ เปลี่ยนจาก ‘เขา’ กลายเป็น ‘มัน’ อีกครั้ง

มันร้องออกมาด้วยความงุนงง “เมี้ยวๆ?”

เฉียวโม่เปลี่ยนเสื้อออกมาจากห้อง เดินเข้าไปใกล้เครื่องเป่าขนพร้อมกับความหวาดหวั่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ เขาก้มตัวลงมองเจ้าเหมียวอย่างระมัดระวัง ก่อนนั่งลงข้างเครื่องเป่าขนเงียบๆ

“แค่ก”

เฉียวโม่กระแอมไอ พยายามดึงดูดความสนใจของเจ้าเหมียว ในใจยังคงคิดว่า ควรจะกล่อมมันยังไงดีนะ

ท่าทีของเจ้าเหมียวเปลี่ยนไป วินาทีที่มันเห็นเฉียวโม่ ดวงตาของมันก็เปล่งประกาย ‘วิบวับ’

“เมี้ยวๆ” มันร้องอย่างออดอ้อน ดวงตางดงามจดจ้องเฉียวโม่ราวกับชายหนุ่มโง่งมพบเจอคนที่หมายปอง เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก

เฉียวโม่งุนงงเหมือนหลงอยู่ในสายหมอก ประหลาดใจกับท่าทีของเจ้าเหมียวที่เปลี่ยนไปกะทันหัน เขาถามอย่างสับสนว่า “นะ…นายไม่โกรธฉันแล้วเหรอ”

เจ้าเหมียวเอียงหัว ไม่เข้าใจว่าเฉียวโม่กำลังพูดจาไร้สาระอะไร

มันจะไปโกรธเขาได้ยังไงล่ะ

มันบอกไปตามตรง “เมี้ยว” ไม่โกรธ

“เมี้ยวๆ!” ใครโกรธนายกัน ฉันจะไปอัดมันเอง!

เฉียวโม่ไม่ค่อยกล้าเชื่อใจลูกแมวที่อารมณ์แปรปรวนสักเท่าไร เขาพิจารณาอย่างจริงจังอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสรุปด้วยความเข้าใจผิด เขาลูบด้านนอกของเครื่องเป่าขนเบาๆ ด้วยความทึ่ง พูดชมว่า “เป็นไปตามคาดเลย คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ซื้อรุ่นที่แพงที่สุดมา!”

ทำให้เสี่ยวเฮยสบายจนลืมความแค้นเคืองไปแล้ว

เขารีบกดให้คะแนนห้าดาวในเถาเป่า* ทันที พร้อมพิมพ์ข้อความไปว่า

‘ความรักของเจ้าเหมียว คุ้มค่าแก่การลงทุน!’

* แจกันดอกไม้ เปรียบถึงคนที่มีดีแค่หน้าตา ไม่มีความสามารถอื่น

* เสี่ยวเฮย แปลว่าเจ้าสีดำตัวน้อยๆ

* เถาเป่า คือแพลตฟอร์มช็อปปิ้งออนไลน์รายใหญ่ของจีน ดำเนินการโดยบริษัท Alibaba Group มีลักษณะคล้ายกับ Shopee หรือ Lazada