ทดลองอ่าน คนที่ผมแอบชอบเป็นแมว? เล่ม 1 บทที่ 9-12 #นิยายวาย

บทที่ 10

ความอิจฉาบังตา

ภายใต้แสงแดดแรงกล้า ต้นไม้ใบหญ้าเหี่ยวเฉา

บ่ายเดือนสิงหาคม แม้แต่สุนัขสักตัวก็ไม่อยากออกมาเดินเล่น

เฉียวโม่ยืนอยู่ในแปลงดอกไม้ของชุมชนเพียงลำพัง สีหน้าเขาไม่ค่อยดีนัก คิ้วขมวดแน่นราวกับเป็นรูปตัว ‘川’ เขาย่อตัวลง ออกแรงดึงเทปกาวที่พันกล่องพัสดุไว้แน่นหนาอย่างยากลำบาก

แมวเหมียวหน้าตาไม่สบอารมณ์ตัวหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ

เฉียวโม่หันกลับไปมองเจ้าเหมียวแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเงียบๆ

เสียงแควกดังขึ้น กล่องที่เต็มไปด้วยกระปุกปลาแห้งเผยให้เห็นอยู่ตรงหน้าเยี่ยนฉือ เยี่ยนฉือเบือนสายตาไปทางอื่น ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆ อย่างหงุดหงิด เขาถูกสายจูงผูกไว้ จะหนีไปไหนก็ไม่ได้

เฉียวโม่สุ่มเปิดปลาแห้งกระปุกหนึ่ง แล้วหยิบปลาแห้งส่งให้

เยี่ยนฉือไม่ยอมรับ หันหน้าหนีอย่างเย็นชา อากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้เขาไม่รู้สึกอยากอาหารเลย แถมยังไม่อยากแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเฉียวโม่แม้แต่นิดเดียว

เฉียวโม่เม้มปากตามความเคยชิน ก่อนจะผูกปลายสายจูงไว้กับเสาหินต้นหนึ่ง

“เสี่ยวเฮย มาทางนี้เถอะ” เฉียวโม่พูดอย่างเอาใจ “ตรงนั้นแดดแรงจะตายไป”

เยี่ยนฉือไม่ขยับเขยื้อน ปัดมือที่เฉียวโม่ยื่นมาหาอย่างหมดความอดทน

“โอ๊ย!”

คราวนี้เยี่ยนฉือไม่ได้เก็บกรงเล็บ แม้จะไม่มีเลือดหรือรอยถลอก แต่เฉียวโม่ก็ยังรู้สึกเจ็บจากการถูกปัด ไม่ช้าเฉียวโม่ก็มีหยดน้ำคลอที่หางตา ก่อนก้มหน้าลงอย่างน้อยใจพลางเก็บเทปกาวที่ถูกฉีก

เฉียวโม่ที่มักจะใจดีกับเจ้าเหมียวเสมอไม่มีท่าทีโกรธเคืองเลย กลับกันน้ำเสียงของเขายังอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม พูดขึ้นอย่างไม่เร็วไม่ช้าว่า “เมื่อกี้ที่ดุนาย…เป็นฉันไม่ดีเอง”

ถ้ามีคนเดินผ่าน พวกเขาคงคิดว่าเฉียวโม่มีปัญหาทางจิต

อากาศร้อนขนาดนี้ยังมายืนก้มหน้าขอโทษแมวกลางแดดอีก แต่เฉียวโม่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี เขาวางปลาแห้งลงตรงหน้าเยี่ยนฉือด้วยความรู้สึกผิดที่ปกปิดไว้ไม่มิด

“ยี่ห้อใหม่ อร่อยมากนะ”

เยี่ยนฉือไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ดื้อรั้นจนไม่เหมือนแมว แต่เหมือนวัวมากกว่า

เมื่อครู่นี้ทั้งที่เยี่ยนฉือมีโอกาสทองที่จะหนีไปได้ แต่เขากลับปล่อยให้มันหลุดมือไปเสียได้

ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะเขาถูกความอิจฉาบังตา

เมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อนพวกแมวในชุมชนเจอเฉียวโม่เข้า ดวงตาของพวกมันเป็นประกายทันที แล้ววิ่งออกมาจากร่มเงาของต้นไม้อย่างมีความสุขพร้อมกับร้อง ‘เมี้ยวๆ’ ออดอ้อนอยู่ที่เท้าของเฉียวโม่

พวกมันดูเหมือนจะชอบเฉียวโม่มาก ไม่ยอมจากไปแม้แต่นาทีเดียว

เฉียวโม่อุ้มกล่องพัสดุขนาดใหญ่ไว้ในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งพยายามคว้าสายจูง จดจ่ออยู่กับท่าทีแมวของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจแมวตัวอื่นเลยสักนิด

แมวตัวอื่นๆ แม้ไม่ได้รับความสนใจก็ไม่ยอมจำนนง่ายๆ

เฉียวโม่เดินไปไม่กี่ก้าว พวกมันก็เดินตามอย่างหน้าไม่อาย พวกมันจดจำเฉียวโม่ในฐานะมนุษย์จิตใจดี ยิ่งไปกว่านั้นยังจดจำความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของเฉียวโม่ที่คอยให้อาหารดีๆ แก่พวกมันอยู่เสมอได้

แมวบางตัวถึงกับวางแผนในใจ หวังว่าจะได้กินของอร่อยๆ จากมือของเฉียวโม่

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ พวกมันวนเวียนอยู่แทบเท้าของเฉียวโม่เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาก้าวไปข้างหน้า

เฉียวโม่จึงต้องจำยอม ‘เดี๋ยวฉันค่อยเอาปลาแห้งมาให้พวกนายแล้วกันนะ’

เยี่ยนฉือส่งเสียง ‘ชิ’ ออกมา รู้สึกขบขัน หลายใจเหมือนกันนี่ เลี้ยงแมวตั้งเยอะขนาดนี้

ตัวเองทำแบบนี้แล้ว ยังมากล่าวหาว่าเขากินปลาแห้งแทนอาหารแมว แถมยังบอกว่าเขากินจนหมดเกลี้ยงอีกต่างหาก

เยี่ยนฉือส่งเสียงฮึดฮัดในจมูกอย่างเหยียดหยามยิ่งกว่าเดิม

แมวสามตัวนั้นเป็นแมวธรรมดา ไม่เข้าใจภาษามนุษย์ พวกมันแหงนหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องอย่างอ่อนโยนและน่ารัก

ทันใดนั้นพวกมันก็เหลือบไปมองเยี่ยนฉือที่กำลังรอจังหวะหลบหนี

จากนั้นภาษาแมวที่บ้าคลั่งก็เริ่มต้นขึ้น

‘เมี้ยวๆๆ’ พี่ชายสุดหล่อ พวกเราไปอยู่ข้างนอกพักใหญ่ ไม่ได้มาเล่นกับพี่ชายนานเลย

‘เมี้ยวๆๆ!’ เจ้านี่คือแมวที่พี่เลี้ยงเหรอ ขี้เหร่ชะมัด!

‘เมี้ยวๆๆ’ ไม่ค่อยพูดเลยแฮะ เป็นแมวใบ้เหรอ

เจ้าแมวสามตัวปากจัดใช้ได้เลย

‘เมี้ยวๆๆ!’ พี่ชายสุดหล่อทิ้งๆ มันไปเถอะ! มันไม่ดีเหมือนพวกเราหรอก ทิ้งมันไปเถอะนะ!

เยี่ยนฉือหรี่ตาลงด้วยความโกรธ ไอ้สารเลวสามตัวนี้มันช่างยโสโอหังซะจริง

เยี่ยนฉือที่ตอนนี้มีสติสัมปชัญญะเหมือนมนุษย์ไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงจัง และไม่ได้สนใจกับคำพูดของพวกมันอีกต่อไป แต่เมื่อเห็นเฉียวโม่วางพัสดุลงด้วยสีหน้าจนใจ เตรียมจะเอื้อมมือไปลูบหัวแมวพวกนั้น ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาเด้งตัวขึ้นด้วยขาทั้งสี่ แล้วพุ่งเข้าใส่เหล่าแมวด้วยสีหน้าดุร้าย

‘แม้ววว!!’

เฉียวโม่สะดุ้งโหยงจนสายจูงหลุดจากมือ

เจ้าแมวทั้งสามตัวถูกเยี่ยนฉืออัดเรียงตัว

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉียวโม่วิ่งไล่ตามไปทั่วชุมชนจนเหงื่อโชก แล้วลากตัวเยี่ยนฉือกลับมาได้ทัน ไม่แน่ว่าวันนี้แมวทั้งสามตัวนั้นคงเจ็บหนักถึงขั้นต้องหามส่งโรงพยาบาลไปแล้วก็ได้

เฉียวโม่วิ่งจนลำคอแห้งผาก เขาก้มตัวลง มือยันเข่าของตัวเองพลางหายใจหอบอย่างแรง แต่เจ้าเหมียวในมือของเขากลับยังคงแยกเขี้ยวขู่แมวจรจัดที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ อย่างดุร้าย

‘เสี่ยวเฮย!’

เยี่ยนฉือถูกเฉียวโม่ตวาดจนได้สติกลับคืนมานิดหน่อย ยังไม่ทันตั้งสติได้เต็มร้อยก็บิดตัวหลุดจากมือของเฉียวโม่ได้อย่างว่องไว คว้าแมวจรจัดตัวหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้าได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะฟาดกรงเล็บใส่ไม่ยั้ง

แมวจรถูกทำร้ายจนร้องโหยหวนอย่างน่าสงสาร

แมวจรสองตัวที่เหลือตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล วิ่งหนีหางจุกตูด ทิ้งเพื่อนไว้กลางสนามรบแบบไม่เหลียวหลังมองแม้แต่น้อย

เจ้าแมวดวงซวยที่ถูกจับตัวไว้ร้องลั่น

‘เมี้ยวๆๆ!!’ พี่ใหญ่ ฉันจะไม่นินทาลูกพี่ลับหลังอีกแล้ว!!

เยี่ยนฉือ ‘เมี้ยว!!’ มันใช่เรื่องนี้เหรอฮะ!!

แมวจร ‘แม้ววว…’ ถ้างั้นพี่ใหญ่ช่วยชี้แนะทีว่ามันเป็นเรื่องอะไร แง…

เยี่ยนฉือ ‘เมี้ยวๆๆ! เมี้ยววว?’ มนุษย์คนนี้เป็นของฉัน! ห้ามแตะต้องส่งเดชเข้าใจไหม

แมวจร ‘เมี้ยว!’ พี่ใหญ่ ฉันเข้าใจแล้ว!

หลังจากประกาศอำนาจอธิปไตยของตัวเองอย่างสมบูรณ์ อารมณ์ของเยี่ยนฉือก็ค่อยๆ สงบลง

เยี่ยนฉือเลิกคิ้วอย่างภูมิใจ อารมณ์ดีมาก พูดสบายๆ ว่า ‘เมี้ยว’ ไปซะ

แมวจรตัวนั้นเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็ว

เยี่ยนฉือเชิดคางขึ้น มองคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้จากไปอย่างสง่างาม เขาหันกลับไปหาเฉียวโม่ แต่กลับเห็นสีหน้ามืดครึ้มที่หาได้ยากของอีกฝ่าย น้ำเสียงก็เย็นชาตามไปด้วย

สีหน้าแบบนี้เหมือนกลับไปยังเหตุการณ์นั้นในมหาวิทยาลัยไม่มีผิด

‘ก่อนออกจากบ้าน นายรับปากฉันไว้ว่ายังไง’

เยี่ยนฉือหดคอโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่ได้สังเกตว่าสายจูงที่ติดอยู่กับตัวเขานั้นไม่มีใครถือไว้อีกแล้ว

แต่ความโกรธของเฉียวโม่ทำให้เยี่ยนฉือสั่นสะท้านไปทั้งตัว ร่างกายแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว เท้าของเขาราวกับถูกถ่วงด้วยหินหนักพันชั่ง ก้าวไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว พื้นซีเมนต์ใต้ฝ่าเท้าร้อนระอุจนเขารู้สึกทรมาน

เยี่ยนฉือเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่มีเหตุผล ในหัวผุดภาพความทรงจำหลายฉากที่คล้ายกับสถานการณ์วันนี้

ที่แท้ทุกครั้งก่อนหน้านี้เขาก็มักจะมีเรื่องกับพวกแมวที่ ‘คิดไม่ซื่อ’ เสมอ อย่ามองว่าเยี่ยนฉือเป็นแมวตัวเล็กเชียว เขาขึ้นชื่อเรื่องฝีมือการต่อสู้ในละแวกนี้มากที่สุด และเคยทำให้เหล่าแมวจรพากันอกสั่นขวัญแขวนมาแล้วแทบทั้งย่าน

แมวสามตัวนี้คงเพิ่งย้ายมาไม่นานเลยยังไม่รู้ฤทธิ์เดชของเขา

เยี่ยนฉือกลืนน้ำลายเอื๊อก อยากจะอธิบาย แต่เขาพูดภาษามนุษย์ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เขาครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน แล้วก็ไม่อยากอธิบายอีกต่อไป

ระหว่างเขากับเฉียวโม่มีอะไรน่าอธิบายกัน

สมองของเยี่ยนฉือทำงานอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวคิดเดี๋ยวหยุด น่าหงุดหงิดเหลือเกิน เขาลืมเรื่องหนีไปแล้วด้วยซ้ำ มัวแต่จ้องมองเฉียวโม่ที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วหยิบสายจูงขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เยี่ยนฉือ ‘…’

เยี่ยนฉือเพิ่งจะรู้สึกตัวในตอนนี้เอง ให้ตายสิ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่?!

ดังนั้นพวกเขาก็เลยตกอยู่ในสภาพอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

เฉียวโม่นึกว่าตัวเองพูดเสียงดังเกินไป ทำร้ายดวงใจน้อยๆ ของเจ้าเหมียวเข้า มันเลยไม่อยากสนใจเขาอีก

ส่วนเยี่ยนฉือก็เกลียดตัวเองที่พลาดโอกาสทองในการหนีไป และเกลียดตัวเองที่ดูเหมือนสมองจะมีปัญหา

พวกเขาต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง ต่างเข้าใจอีกฝ่ายผิดไป

“เสี่ยวเฮย” เฉียวโม่ดันปลาแห้งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ “นายก็กินสักหน่อยเถอะ”

เยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นมองอย่างหงุดหงิด “เมี้ยว!”

เฉียวโม่สูดลมหายใจลึกๆ จู่ๆ ก็อุ้มเยี่ยนฉือขึ้นมา เขาไม่สนใจว่าเจ้าเหมียวจะดิ้นรนขัดขืนแค่ไหน สีหน้าของเขาเคร่งขรึม ก่อนพูดอะไรบางอย่างออกมาอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงที่เบามาก

เยี่ยนฉือฟังไม่ถนัด

จากนั้นเฉียวโม่พูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ดูจริงจังแต่ก็แฝงด้วยความเขินอาย “ฉันรู้ว่านายรักฉันมาก…”

เยี่ยนฉือตัวแข็งทื่อ นึกว่าตัวเองหูฝาดไป เขาเบิกตาโพลงอย่างตื่นตระหนก สะดุ้งเฮือกพร้อมกับมองเฉียวโม่ ในหัวมีแต่เสียงดังก้องว่า ใครรักใคร…นายบอกว่าใครรักใครนะ!

“เมี้ยว?” พูดบ้าอะไรของนาย

ขนตาของเฉียวโม่ขยับไหว พูดกับเจ้าเหมียวของตัวเองอย่างมีน้ำอดน้ำทนและมีเหตุผล “แต่นายจะเที่ยวไปรังแกลูกแมวตัวอื่นไม่ได้ พวกมันไม่เหมือนกับนาย ไม่ค่อยได้กินอิ่มท้อง น่าสงสารจะตายไป”

เยี่ยนฉือหวนนึกถึงร่างกายอ้วนท้วนของแมวจรไม่กี่ตัวนั้น…นั่นเรียกว่าน่าสงสาร? กินไม่อิ่มท้องเหรอ

“เมี้ยว…” นายตาบอดใช่ไหม…

เฉียวโม่ยกมุมปากยิ้ม เอ่ยชมว่า “อืม ไม่เป็นไร นายสำนึกผิดแล้วก็ดี”

เยี่ยนฉือรู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ