everY
ทดลองอ่าน มีมของคุณดูดีกว่าตัวจริงอีกนะ เล่ม 1 บทที่ 16-18 #นิยายวาย
บทที่ 17
ดูคำค้นหายอดฮิตหรือยัง
กู้เว่ยหาโทรศัพท์ของตัวเองเจอตรงใต้เตียง เมื่อวานก่อนนอนเขาลืมชาร์จ ตอนนี้โทรศัพท์เลยแบตเตอรี่หมดแล้ว
กู้เว่ยเสียบสายชาร์จแบตฯ ก่อนจะผลักประตูเดินออกไปล้างหน้าแปรงฟัน
“อรุณสวัสดิ์”
โซฟาในห้องรับแขกมีคนนั่งอยู่สองคน และนอนฟุบอยู่อีกสองคน
“ทำไมพวกพี่ถึงมองผมด้วยสายตาบรรยายไม่ถูกแบบนี้” กู้เว่ยไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ชัดเจนนัก “ผมนอนจนรูปร่างเปลี่ยนเหรอ”
ผ่านไปแค่คืนเดียว ไม่คิดเลยว่าคนกลุ่มนี้จะมองเขาด้วยแววตาที่เจือความเลื่อมใส
เขาที่เป็นแค่นักเต้นหลักของวงบอยแบนด์มีความสามารถอะไรกันถึงได้รับสายตาแบบนี้มา
“น้องชาย ดูคำค้นหายอดฮิตหรือยัง” สือซินเหยียนถาม
“โทรศัพท์แบตฯ หมดเลยดับไปแล้ว” กู้เว่ยพูด “ผมโดนด่าอีกแล้วเหรอ”
แต่ก็ไม่น่าจะโดนนะ ช่วงนี้เขาทำตัวดี ทั้งไม่ได้แย่งตำแหน่งเซ็นเตอร์แล้วก็ไม่ได้หาเรื่องคู่แข่งด้วย
ทั้งสี่คนส่ายหน้า
กู้เว่ยถามต่อ “ผมจะหมดความนิยมแล้ว?”
ทั้งสี่คนส่ายหน้าอีกครั้ง
“งั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่” กู้เว่ยเอ่ย “ผมไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน เดี๋ยวต้องไปสนามบินแล้ว”
เนื่องจากโดนแอนตี้ด่าจนขึ้นคำค้นหายอดฮิตเป็นประจำ กู้เว่ยเลยไม่ค่อยสนใจคำค้นหายอดฮิตมากนัก
ในที่สุดฉืออวิ๋นไคกับสือซินเหยียนซึ่งอดกลั้นมาทั้งคืนแถมยังได้รับบาดเจ็บอีกก็อดทนไม่ไหว “น้องชาย ดูคำค้นหายอดฮิตหน่อยเถอะ”
“โทรศัพท์ชาร์จแบตฯ อยู่” กู้เว่ยผายมือออก
“ดูของพี่” ฉืออวิ๋นไคยื่นโทรศัพท์มาให้
กู้เว่ยหยุดฝีเท้า ก่อนจะทอดสายตามองไปยังโทรศัพท์ในมือของฉืออวิ๋นไค
#เจียงสวิน อ้างว้าง#
กู้เว่ย “?”
นี่มีอะไรน่าดูกัน แฟนคลับพวกนี้ของเจียงสวินคลั่งไคล้เกินไปหรือเปล่า ตามการแข่งขันก็แล้วไป นี่ยังตามดูคำค้นหายอดฮิตด้วย
เขาไม่ใช่แฟนคลับของเจียงสวินสักหน่อย ทำไมต้องไปดูคำค้นหายอดฮิตของมีมด้วย
“รู้สึกยังไงบ้าง” ฉืออวิ๋นไคถูมือไปมาด้วยท่าทีรอคอย
กู้เว่ยเอ่ยความเห็น “สมแล้วที่เป็นเขา แค่เรื่องเหงา ยังหยิบมาพูดจนขึ้นคำค้นหายอดฮิตได้”
เปิดเผยแบบนี้ช่างเป็นสไตล์ของมีมจริงๆ
นับถือเลย
ฉืออวิ๋นไค “…”
สือซินเหยียน “…”
กู้เว่ยไปล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ขณะที่สมาชิกที่เหลืออีกสี่คนได้แต่มองหน้ากันไปมา
“เขาตั้งใจขุดโพสต์เก่า?” ลั่วเฉินเซวียนกระซิบ
“ฉันว่าไม่เหมือน” ฟู่จื่อที่ถือถ้วยชาใบใหญ่เอาไว้ส่ายหน้า
ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร ทุกคนเลยไม่รู้ว่าควรเริ่มถามจากตรงไหนก่อนดี
กู้เว่ยกับสือซินเหยียนจะไปถ่ายรายการวาไรตี้ คนที่เหลือต่างก็มีงานที่ต้องทำ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จทุกคนจึงแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง กู้เว่ยและสือซินเหยียนคว้ากระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปสนามบิน
บนเครื่องบิน กู้เว่ยที่ถือบทละครเรื่อง ‘จันทร์กระจ่าง’ เอาไว้กำลังรู้สึกว่าสือซินเหยียนที่อยู่ข้างๆ ดูกระสับกระส่าย
สือซินเหยียนมองมาด้วยแววตาที่บรรยายไม่ถูก ทำท่าทางเหมือนมีเรื่องอยากจะพูด
“พี่มีอะไรจะบอกเหรอ” กู้เว่ยจึงเป็นฝ่ายถามขึ้นเอง
“เปล่า พี่เจ็บก้นน่ะ เมื่อคืนโดนลวก”
“…?” ไปทำอะไรมาล่ะเนี่ย
“ไม่งั้นนาย…ลองดูคำค้นหาอีกรอบไหม” สือซินเหยียนค่อยๆ พูดโน้มน้าว
กู้เว่ย “???”
วันนี้พวกพี่ผิดปกติอะไรกัน คำค้นหายอดฮิตนั่นมีเรื่องใหญ่โตอะไรนักนะ
ตลาดหุ้นร่วงหนัก?
เข้าสู่ฤดูหนาวฉับพลัน?
T.ATW จะแยกวง?
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเมือง Y ในสนามบินมีแฟนคลับจำนวนมากที่รู้ตารางเดินทางของพวกเขาสองคนจึงมารอรับที่สนามบิน โดยทีมซัพพอร์ตจัดการได้อย่างเป็นระเบียบและทุกคนก็ปฏิบัติตามกฎ กู้เว่ยส่งยิ้มให้กล้องของสาวๆ เป็นระยะ
“เว่ยเว่ย ดูคำค้นหายอดฮิตหน่อย!” ไม่รู้ว่าใครในกลุ่มคนตะโกนนำขึ้นมา
ต่อจากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็เริ่มพูดซ้ำแบบเดียวกันกับกู้เว่ย “เว่ยเว่ย ดูคำค้นหายอดฮิตด้วยนะ”
กู้เว่ย “?”
วันนี้คือวันอะไร ทำไมทุกคนถึงต้องให้เขาดูคำค้นหายอดฮิต
รวมถึงพี่สาวตรงจุดตรวจความปลอดภัยของสนามบินด้วย ดูเหมือนเธอจะจำได้ว่าเขาคือกู้เว่ยจึงกลั้นยิ้มกระซิบบอกกับเขาว่าให้ดูคำค้นหายอดฮิตหน่อย
“โอเคครับ ไว้ผมจะดูนะ” กู้เว่ยโบกมือให้พวกแฟนคลับของตัวเอง “ไม่ต้องห่วงนะ ระหว่างทางกลับทุกคนระวังความปลอดภัยกันด้วยนะครับ”
“พวกเราไม่วางใจหรอก ฮือๆๆ” เหล่าแฟนคลับดูจะเป็นกังวลกันไม่น้อย
พอขึ้นรถของทีมงานรายการกู้เว่ยก็กดปุ่มเปิดมือถือ หลังจากขึ้นรูปโลโก้บนหน้าจอ มือถือก็เชื่อมต่อสัญญาณอีกครั้ง และมีสี่ข้อความเด้งขึ้นมาก่อน ซึ่งเวลาที่ส่งมาคือเมื่อคืน
ข้อความแรก
ผู้จัดการจ้าว ทำได้เยี่ยมมาก
กู้เว่ยงุนงง เขาทำอะไร ทำไมถึงทำได้เยี่ยมมาก
ข้อความที่สองมาจากฉืออวิ๋นไคสมาชิกในวงเดียวกัน
เฝ้ารอเมฆสลายเจอขนมไหว้พระจันทร์ นอนหรือยังๆๆ เว่ยเว่ยอยู่ไหม อยู่ไหมเว่ยเว่ย ถ้าไม่อยู่เดี๋ยวพี่ค่อยมาถามใหม่
เฝ้ารอเมฆสลายเจอขนมไหว้พระจันทร์ ฮือๆๆ
กู้เว่ยงงงวย กลางดึกเมื่อคืนฉืออวิ๋นไคไม่หลับไม่นอนมาส่งวีแชตอะไรหาเขา ถ้าเป็นเรื่องสำคัญมาก ทำไมเมื่อเช้าไม่เห็นฉืออวิ๋นไคคุยกับเขาเลย
ข้อความที่สามมาจากคนคุ้นเคย
แสนโวลต์ เดี๋ยวเจอกัน
กู้เว่ยมึนหนัก
เจออะไรอีก ก็ถอนหมั้นแล้ว จะไปถ่ายรายการวาไรตี้ ไม่เจอหรอก
ข้อความที่สี่มาจากคู่แข่ง
คิงเกลอร์ นายคือคู่แข่งที่คู่ควรให้นับถือ
กู้เว่ยยิ่งงงจัด
นี่มันวันอะไร ทำไมแม้แต่คู่แข่งยังเพี้ยนไปด้วย
เขากดออกจากหน้าสี่ข้อความชวนฉงนนั่นแล้วกดเปิดไอคอนเวยป๋อ ซึ่งสิ่งที่สะท้อนเข้าสู่ม่านสายตาในทันทีทันใดยังคงเป็นคำค้นหายอดฮิตนั้นที่เห็นเมื่อตอนเช้า
#เจียงสวิน อ้างว้าง#
เวลานี้สี่ข้อความเมื่อกี้ฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวสมองของกู้เว่ย สัญญาณเตือนภัยส่งเสียงดังยาวขึ้นในใจของเขาฉับพลัน
เขานึกได้แล้ว เมื่อคืนก่อนนอน บทละครในมือทำให้เขาไปขุดเวยป๋อของเจียงสวิน แถมยังพยายามขุดเต็มที่ด้วย แต่หลังจากนั้นเหมือนเขาจะเผลอหลับไป
เขายื่นมือไปอย่างไม่อยากจะเชื่อแล้วกดคำค้นหายอดฮิตนั้นที่ดูเผินๆ เหมือนไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลย แล้วเขาก็ได้เห็นไอดีเวยป๋อที่ตัวเองคุ้นเคยจากในนั้น รวมถึงโพสต์เมื่อสิบปีก่อนที่ถูกกดไลค์โดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่
“………”
จบกัน งานเข้าซะแล้ว
การขุดโพสต์เป็นความสุขชั่วคราว ยิ่งขุดไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งสนุก เพียงแค่เมื่อวานเขาขุดเพลินจนหลับไปโดยที่ยังวางนิ้วมืออยู่บนหน้าจอโทรศัพท์
มือขวาที่ไม่ได้เรื่องของเขา…
ขอโทษตอนนี้คงไม่ทันแล้วสินะ
จากที่เขารู้จักเจียงสวินมา อีกฝ่ายคงคิดวิธีการมากมายไว้เพื่อรังแกคนแล้ว
ผ่านไปหนึ่งคืนเต็ม แม้แต่คนที่ตามข่าวไม่ค่อยทันก็ยังรู้กันหมดว่าแชมป์โลกเจียงสวินเมื่อสิบปีก่อนเคยอ้างว้างเพียงลำพังในค่ำคืนอันเงียบเหงา
ชาวเน็ตเสพข่าวเม้าท์กันไปหลายรอบ ทะเลาะกันไปหลายกลุ่ม เวลานี้รอดูแค่ว่าคู่กรณีทั้งสองคนตั้งใจจะโต้ตอบยังไง
รายการวาไรตี้เริ่มถ่ายทำตั้งแต่ขึ้นรถ ขณะนี้ผู้กำกับกำลังยิ้มพูดกับแขกรับเชิญสองคนบนรถว่า “ส่งมือถือมาด้วยครับ รายการจะเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว”
“ดีจังครับ ผมชอบรายการวาไรตี้มากเลย” กู้เว่ยเอาสองมือกุมมือผู้กำกับแล้วเขย่า จากนั้นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการส่งมอบโทรศัพท์ทันที
การหลบเลี่ยงเป็นเรื่องน่าอายแต่มีประโยชน์
ตั้งแต่เดบิวต์มา นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เว่ยรู้สึกว่ารายการวาไรตี้น่าสนใจ
ถึงสถานการณ์จะรุนแรงใหญ่โต แต่ขอหลบไปถ่ายรายการวาไรตี้ก่อนสองวันแล้วค่อยว่ากัน
ต่อให้เจียงสวินจะโหดแค่ไหน ยังไงก็คงโผล่มาจัดการเขาวันนี้ไม่ได้หรอกมั้ง
แค่พูดขู่เท่านั้นล่ะ
ได้เห็นเวยป๋อเมื่อสิบปีก่อนของเจียงสวิน กู้เว่ยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิ่งใดให้หวาดกลัวแล้ว
Comments



