ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

บทที่หนึ่ง

 เด็ก…เด็กเสียจนน่าตกใจ เด็กอายุน้อยเพียงนี้กลับสามารถสอบผ่านระดับเตี้ยนซื่อ ได้ด้วยความเรียงอันโดดเด่น ย่อมต้องมีดีเป็นแน่ ต่อไปจะต้องเป็นเสาหลักของบ้านเมืองอย่างไม่ต้องสงสัย! ทีนี้ราชสำนักก็มีความหวังแล้ว มีความหวังอย่างยิ่ง!

เนี่ยชังหมิงรู้สึกยินดีปรีดา ใบหน้าผ่องใสขณะช่วยประคองเด็กหนุ่มที่คำนับตนอย่างนอบน้อมขึ้นมา พลางครุ่นคิดสะระตะอยู่ในใจว่าจะเอาเด็กคนนี้มาไว้ข้างกายอย่างไรให้แนบเนียน เด็กอายุเพียงแค่นี้จะได้ไม่ริอ่านฉ้อราษฎร์บังหลวงเลียนแบบผู้อื่น แล้วกลายเป็นภัยร้ายของราชสำนักไปแทน

จะรับเด็กคนนี้เป็นน้องบุญธรรมก็เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้น…

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น แล้วพลันคลี่ยิ้มให้เขา

ยามนั้นเอง ราวกับฟ้าใสครามเกิดอสนีบาตขึ้นมาในบัดดล แล้วผ่าเปรี้ยงลงกลางความคิดของเขา

“ท่านผู้บัญชาการเนี่ย” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มค่อนข้างไร้เดียงสา ไม่ได้ล่วงรู้ถึงความตกตะลึงของเขาแม้แต่น้อย “กล่าวกันว่าท่านผู้บัญชาการเก่งกาจทั้งที่ยังหนุ่ม อายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าก็รั้งตำแหน่งผู้บัญชาการฝ่ายซ้ายทัพซ้ายของกองบัญชาการมณฑลทหารห้าเขต ซ้ำยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์! ปีนี้ผู้น้อยอายุสิบแปด อ่อนกว่าท่านผู้บัญชาการหลายปี หากไม่รังเกียจ จากนี้ไปขอเรียกท่านว่าพี่ใหญ่ได้หรือไม่”

แม้ว่าเนี่ยชังหมิงจะยังรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า แต่ก็ยกแขนเสื้อขึ้นขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว

“อากาศร้อน เหงื่อเลยออกเยอะ” เด็กหนุ่มเข้าใจผิดคิดว่าเขาเช็ดเหงื่อ จากนั้นก็สาวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว นัยน์ตาสีดำสุกใสกะพริบช้าๆ สองครั้ง ก่อนที่ร่างจะพลันอ่อนยวบเซล้มเข้ามาปะทะอกเขา

เนี่ยชังหมิงกอดอีกฝ่ายไม่ให้ล้มตามสัญชาตญาณ พอจะถามว่าเป็นอะไรมากหรือไม่ อากาศร้อนจนเป็นลมหรือไร ก็พลันสัมผัสได้ว่าร่างในวงแขนนุ่มนิ่มบอบบาง ราวกับหากโดนบีบแรงหน่อยจะแหลกสลายได้กระนั้น…

หัวใจของเขาเต้นโครมทีหนึ่ง พอเห็นขันทีที่อยู่อีกด้านมองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่ชอบมาพากล เขาก็รีบปล่อยมือทันที เด็กหนุ่มไม่ทันตั้งตัวว่าอยู่ๆ เขาจะชักมือกลับ จึงทำท่าจะล้มลงไปบนพื้น เขาเห็นแล้วสงสาร เลยยื่นมือไปยึดท่อนแขนผอมบางนั้นเอาไว้ไม่ให้เจ้าตัวล้ม

“ขอบคุณท่านผู้บัญชาการ” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนแรง รอยยิ้มซาบซึ้งวาดอยู่บนเรียวปาก “ท่านว่าหากข้าหมดสติไป ก็ไม่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงฉยงหลิน แล้วใช่หรือไม่”

ดวงหน้าขาวราวกับหิมะเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก แม้แต่ริมฝีปากก็ซีดเผือด ท่าทางเหมือนพร้อมจะหมดสติล้มพับไปได้ทุกเมื่อ ในสายตาผู้อื่น เด็กคนนี้เป็นพวกอ่อนแอไม่ได้ความ แต่เขากลับมองว่าเป็นเด็กที่ค่อนข้างอันตรายทีเดียว

“ต่อให้หมดสติก็ยังจะมีคนหามเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงฉยงหลินอยู่ดี” เนี่ยชังหมิงทำลายความหวังอีกฝ่ายให้แตกเป็นเสี่ยง พอเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาที่ยังอยู่บนใบหน้าเด็กหนุ่มอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ความกังขาก็ผุดขึ้นมาในใจ