ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

รอยยิ้มเช่นนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน…คุ้นจนเหมือนเขาเห็นจากที่ใดอยู่ตลอดเวลา เขาเชื่อว่าตนเองเห็นใครแล้วไม่มีทางลืม โดยเฉพาะกับคนเก่งจะยิ่งจดจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ ใบหน้าของเด็กคนนี้ไม่ติดอยู่ในความทรงจำเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนรู้จักรอยยิ้มนี้

“เจ้า…เป็นทั่นฮวาจริงๆ น่ะหรือ” เขาถามขึ้น

“จริงแท้แน่นอนขอรับ” เด็กหนุ่มเดาได้อยู่แล้วว่าเขาต้องไม่เชื่อ จึงโอ้อวดตนอย่างไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย “องค์จักรพรรดิทรงเล็งเห็นแวว ข้าจึงได้รับคัดเลือกให้เป็นทั่นฮวา ดำรงตำแหน่งอาลักษณ์ในสำนักราชบัณฑิต ไม่แน่ว่าในอนาคต ข้าอาจเป็นหนึ่งในตัวเลือกคนที่จะเข้าไปอยู่ในสภาขุนนางก็เป็นได้”

เนี่ยชังหมิงขำพรืด “ช่างสำคัญตัวเหลือเกินนะ”

“ที่สำคัญตัวก็เพราะว่าข้าฉลาด หากท่านผู้บัญชาการยอมให้ข้าอยู่ด้วย จะเป็นผลดีต่อท่านในวันข้างหน้าอย่างแน่นอน”

“ยอมให้เจ้าอยู่ด้วย?”

“ถูกต้อง ก่อนจะเข้าสอบ ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่าราชสำนักให้เบี้ยหวัดน้อยนัก บัณฑิตต่างเมืองที่สอบได้จะต้องอยู่โรงเตี๊ยมในเมืองหลวง ค่าเช่าแต่ละเดือนไม่ใช่น้อย จะกินจะใช้ต้องกระเบียดกระเสียร เพราะเหตุนี้ท่านผู้บัญชาการจึงแบ่งจวนของตัวเองให้บัณฑิตที่สอบได้เช่าอยู่โดยเฉพาะ เก็บค่าเช่าถูกแสนถูก ดังนั้นจึงใคร่ขอให้ท่านผู้บัญชาการเก็บห้องไว้ให้ผู้น้อยสักห้อง” พูดจบก็คำนับเขาอีก

เนี่ยชังหมิงมองฝ่ายตรงข้ามเขม็งอยู่สักพัก ก่อนจะเปรยขึ้นเนิบๆ “เจ้ารู้เรื่องของข้าดีทีเดียวนะ”

“ที่ถูกควรบอกว่าข้าเลื่อมใสในตัวท่านผู้บัญชาการอย่างมากต่างหาก จึงสนอกสนใจข่าวลือเกี่ยวกับท่านเป็นพิเศษ” เด็กหนุ่มยิ้มตามเคย

รอยยิ้มเช่นนี้เห็นแล้วช่างหงุดหงิดนัก! เขาเคยเห็นยิ้มใสซื่อที่แสนจอมปลอมแบบนี้จากที่ใดกันนะ ตระกูลเขามีพี่น้องบุรุษมากมาย แต่ละคนนิสัยต่างกัน แต่ไม่มีใครยิ้มได้ประจ๋อประแจ๋เหมือนเด็กนี่เลยสักคน

“อาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ใด ตามหลักเจ้าควรอยู่กับอาจารย์มากกว่า”

“อาจารย์ของข้าก็อยู่ข้างหลังท่านอย่างไรเล่า เห็นหรือไม่ อาจารย์กำลังยุ่งอยู่กับการแสดงความยินดีแก่จ้วงหยวน หากข้าหาที่พักได้ อาจารย์มีแต่จะดีใจล่ะไม่ว่า ท่านผู้บัญชาการวางใจได้เลย”

“ใต้เท้าอู๋?” เขาเหลือบตามองไป เห็นว่าเป็นผู้คุมสอบปีนี้ เดิมทีเขานึกว่าวันนี้มีเรื่องให้แปลกใจมากพอจนไม่มีอะไรทำให้เขาแปลกใจได้มากกว่านี้แล้วเสียอีก ทว่าเด็กหนุ่มยังโยนเรื่องน่าตกใจใส่เขาระลอกแล้วระลอกเล่า “เจ้า…คือถานเสวียนอวี้หรอกหรือ”

“ข้านี่ล่ะถานเสวียนอวี้ ชื่อรองอู่ฟู คนรู้จักเรียกข้าว่าอู่ฟูกันทุกคน ท่านพี่ผู้บัญชาการ ทีนี้ท่านเองก็โปรดเรียกข้าว่าอู่ฟูเถิดนะ” เด็กหนุ่มตอบยิ้มๆ

เป็นคนผู้นี้จริงด้วย!