ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

แต่ก่อนใต้เท้าอู๋เคยพูดให้ฟังว่าถานเสวียนอวี้เฉลียวฉลาด มีความรู้แตกฉานเหนือคนทั่วไป หากไม่มีเหตุผิดพลาด จะต้องได้ตำแหน่งจ้วงหยวนปีนี้มาครองอย่างแน่นอน! แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงกลายเป็นทั่นฮวาไปเสียได้ แต่…น่าโมโหนัก!

คนเก่งๆ แบบนี้เหตุใดถึงได้…เป็นสตรีเสียเล่า!

เขาอยากให้ตนเองมองผิดไปเหลือเกิน แต่ตัวเขาเองดันมองคนเก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นแม่นางน้อยชัดๆ ไฉนใต้เท้าอู๋ถึงได้ดูไม่ออก

แล้วแม่นางน้อยผู้หนึ่งสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาได้อย่างไรกัน หากฉลาดมากจริงจะรนหาที่ตายด้วยการมาสอบทำไม! อย่าลืมเสียล่ะว่ากว่าจะเข้าสอบระดับสูงสุดได้จะต้องผ่านสนามสอบใหญ่น้อยมาไม่รู้กี่ครั้ง นางต้องตรากตรำเล่าเรียนมาสักกี่ปีกัน ถึงสอบได้เป็นทั่นฮวาแล้วอย่างไรเล่า นึกหรือว่าจักรพรรดิจะยอมให้นางปลอมตัวเป็นชายมารับตำแหน่งขุนนางจริงๆ

วันใดวันหนึ่งเกิดความแตกขึ้นมาว่านางเป็นหญิง จะโทษฐานล้อเล่นกับราชสำนักหรือโทษฐานปิดบังเบื้องสูงก็ล้วนแต่ต้องตายสถานเดียวเท่านั้น นางผู้นี้ปัญญาอ่อนไปแล้วหรือไร

“ตกลงตามนี้แล้วกัน ท่านพี่ผู้บัญชาการ รบกวนท่านช่วยเก็บห้องไว้ให้ข้าสักห้องด้วยนะ”

“เหลวไหล!”

“ข้าเหลวไหลตรงไหน” เด็กหนุ่มถามอย่างไร้เดียงสา

“เจ้า…” คำพูดแล่นมาถึงริมฝีปากก็ย้อนกลับลงคอไปใหม่ ในใจคิดว่าหากเปิดโปงนางเสียตอนนี้ นางจะต้องถูกประหารอย่างไม่ต้องสงสัย หากไม่เปิดโปง ปล่อยให้นางไปพักที่โรงเตี๊ยม มากคนมากปาก เกิดพลั้งเผลอให้ใครจับได้ว่านางเพศใด ผู้คนคงจะหัวเราะขันว่าจักรพรรดิตาไร้แววถึงได้แต่งตั้งสตรีเป็นขุนนาง แต่…หากให้นางไปพักที่จวน ต่อไปเขาย่อมไม่แคล้วจะเดือดร้อนไปด้วย…

“งานเลี้ยงฉยงหลินกำลังจะเริ่มแล้ว เห็นทีคงคุยกับท่านผู้บัญชาการต่อไม่ได้” เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มอวดฟันขาว แล้วประสานมือคำนับเขาอย่างได้คืบจะเอาศอก “อีกเดี๋ยวข้าจะขอให้กงกงส่งคนไปเอาห่อสัมภาระของข้าจากโรงเตี๊ยมไปไว้ที่คฤหาสน์สกุลเนี่ย ต่อจากนี้ก็ต้องขอให้ท่านพี่ผู้บัญชาการช่วยชี้แนะให้มากๆ นะขอรับ”

เนี่ยชังหมิงเม้มปาก มองนางเดินจากไปพร้อมบัณฑิตที่สอบได้คนอื่นๆ

“ช่างลื่นไหลจนน่ารังเกียจ…” เขาพึมพำ รู้อยู่แก่ใจว่าถึงอย่างไรก็ต้องให้นางอยู่ด้วย ตนเองเดือดร้อนก็ยังดีกว่าปล่อยให้จักรพรรดิขายหน้า ตั้งแต่เข้ารับราชการจนถึงวันนี้ ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่า ‘น้ำท่วมปาก’ หมายความว่าอย่างไร!

“เจวี๋ยเหยีย ก็รังเกียจใครเป็นด้วยหรือนี่” ขุนนางราชสำนักผู้หนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเขาพลางเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

เนี่ยชังหมิงหันไปมองแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ตามความเคยชิน “ใต้เท้าจางหูฝาดแล้วล่ะ ผู้น้อยพูดว่าการสอบเคอจวี่ปีนี้ผ่านไปได้อย่างลื่นไหลต่างหาก”

“อย่างนี้นี่เอง ข้าก็คิดอยู่แล้ว เจวี๋ยเหยียอารมณ์เย็นออกอย่างนี้จะโมโหใครได้” พูดถึงตรงนี้ก็ลดเสียงลง “ถานเสี่ยนย่าจ้วงหยวนปีนี้อายุเท่าเจวี๋ยเหยียนี่ล่ะ อีกไม่กี่วันจะเข้าทำงานในสำนักราชบัณฑิต อนาคตรุ่งโรจน์ทีเดียว ดูเหมือนใต้เท้าอู๋จะอยากยกธิดาให้ตบแต่งด้วย”

“ข้านึกว่าคนที่ใต้เท้าอู๋ถูกใจคือทั่นฮวาเสียอีก”

“เจ้าหมายถึงถานเสวียนอวี้น่ะหรือ” ใต้เท้าจางเข้าใจทันที “เมื่อครู่เห็นเจ้าคุยกับเขาอยู่ คิดว่าคนผู้นี้เป็นอย่างไรบ้างเล่า”

“หน้าตางดงาม อายุยังไม่ถึงยี่สิบ ต่อไปจะต้องเป็นเสาค้ำจุนราชสำนักได้อย่างแน่นอน” เขาตอบกำกวม