ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

ใต้เท้าจางหัวเราะเบาๆ “หน้าตาดีจริงๆ นั่นล่ะ แต่ทำอะไรไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย เมื่อครู่ตอนคุกเข่าถวายคำนับเบื้องพระพักตร์ เขาลนลานเสียจนเกือบลมจับ พูดจาไม่รู้เรื่อง ทำให้องค์จักรพรรดิทรงหงุดหงิด แต่เขาดันเขียนความเรียงได้ดีเยี่ยม หากไม่แก้นิสัยขี้ตื่นเหมือนหนูนี่ล่ะก็ ต่อไปจะ ‘ทำงาน’ ให้เราได้อย่างไรเล่า ถ้าเขากล้าหาญกว่านี้สักนิด ลูกเขยที่ใต้เท้าอู๋หมายตาไว้คงไม่ใช่ถานเสี่ยนย่าหรอก” นิ่งไปครู่หนึ่งก็พูดต่อด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “จริงสิเนี่ยเจวี๋ยเหยีย องค์จักรพรรดิทรงโปรดนักพรต บ้านเกิดข้ามีนักพรตผู้หนึ่งเก่งกาจอย่างยิ่ง ไว้อีกสักพักข้าจะให้เขาเข้าเมืองหลวง เจวี๋ยเหยียยินดีจะไปรับรองเขาเบื้องพระพักตร์ด้วยกันหรือไม่ ต่อไปเมื่อมีคนผู้นี้เป็นสะพาน พวกเราจะได้ผลประโยชน์นับไม่ถ้วนกันเลยทีเดียว”

เส้นเลือดบนท่อนแขนใต้แขนเสื้อกระตุกน้อยๆ เขาเอามือไพล่หลัง ใบหน้าอ่อนเยาว์สว่างไสว ขณะพยักหน้ารับคำยิ้มๆ

“ใต้เท้าว่าอย่างไร ผู้น้อยก็ทำตามนั้น ขอเพียงใต้เท้าช่วยสนับสนุนในทางการงาน แค่ช่วยพูดเบื้องพระพักตร์ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

ใต้เท้าจางเงยหน้ามอง แต่เดิมตั้งใจว่าจะเอ่ยชมที่เขารู้ความ แต่พอเห็นรอยยิ้มนั้นก็พลันอุทานว่า “พวกเจ้าเหมือนกันเหลือเกิน”

“เหมือนกัน?” แม้จะประหลาดใจ รอยยิ้มบางๆ ก็ยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้าของเนี่ยชังหมิง “เหมือนใครขอรับ”

“เหมือนทั่นฮวานั่นอย่างไรเล่า รอยยิ้มของพวกเจ้าเหมือนกันจริงๆ”

เขาผงะไปเล็กน้อย

“ข้าไม่เหมือนคนผู้นั้นแม้แต่นิดเดียว” ดวงหน้านางสะอาดสะอ้านชวนพิศ เป็นได้ทั้งบุรุษและสตรี ผิดกับเขา แม้จะเพิ่งอายุยี่สิบสาม แต่ก็ดูสุขุมเคร่งขรึมเกินวัย

ใต้เท้าจางยิ่งมองยิ่งนึกสนุก จึงหัวเราะออกมาว่า “พวกเจ้าสองคนหน้าตาไม่คล้ายกันก็จริง แต่พอยิ้มเท่านั้นล่ะ รอยยิ้มเหมือนกันมาก มิน่าตอนข้าเห็นเขาครั้งแรกถึงได้รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ที่แท้ก็เหมือนเจ้านี่เอง! ฮ่าๆ…บ้านเจ้าพี่น้องบุรุษเยอะ อย่าบอกนะว่าเขาเป็นน้องชายที่พลัดพรากไปนานปีของเจ้า”

ชายสูงวัยพูดขันๆ เนี่ยชังหมิงเองก็ยิ้มตามไปด้วย

ที่แท้รอยยิ้มคุ้นตานั่นก็เห็นบ่อยๆ จากตัวเขาเอง มิน่าถึงได้ดูน่าโมโหขนาดนี้

มีใบหน้าซื่อๆ ไร้พิษสง แต่เนื้อในกลับเต็มไปด้วยเล่ห์กระเท่ห์ คนประเภทนี้ล่ะที่ควรระวังที่สุด แต่นี่เขาต้องให้นางมาอยู่ร่วมชายคา น่ากลัวว่าต่อไปคนที่ต้องลำบากก็คือเขานี่ล่ะ

สงสัยแค่อย่างเดียว เหตุใดนางถึงจงใจมาหาเขา

“ตกลงตามนี้ล่ะนะ หากสำเร็จ รับรองว่าเจ้าจะต้องได้ผลประโยชน์แน่” ใต้เท้าจางเดินจากไปอย่างพึงพอใจเมื่อพูดจบ

ชายหนุ่มหรี่ตามองตามพลางพึมพำกับตัวเอง “คานบนคดเสียอย่าง คานล่างจะตรงได้อย่างไรกัน”

ราชสำนักมีขุนนางโลภโมโทสันตั้งแต่ระดับสูงจนถึงระดับล่างชุกชุมราวกับมด นับกันไม่หวาดไม่ไหว ตอนแรกได้ยินใต้เท้าอู๋พูดถึงถานเสวียนอวี้ว่าเป็นคนเก่ง เขาจึงได้เตรียมห้องหับในคฤหาสน์สกุลเนี่ยไว้ล่วงหน้าโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากขออาศัย เพื่อจะได้ชิงซื้อใจไว้ก่อน ที่ไหนได้ นางกลับกลายเป็นหนามแหลมที่อาจแทงเขาได้ทุกเมื่อ

เฮ้อ! ความฝันสวยหรูสลายกลายเป็นอากาศ ราชสำนักเช่นนี้ อาศัยกำลังเขาแค่คนเดียวจะช่วยฟื้นฟูได้อย่างไร