ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

ผ่านไปครู่หนึ่ง ท่าทางคนในห้องจะเดินออกมา คนชุดดำจึงกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ประตูถูกผลักออกดังแอ๊ด จากนั้นนักพรตสี่ห้าคนก็ก้าวออกมาจากข้างใน

ปวดกระเพาะ ปวดมือ ปวดใจ ตอนนี้ยังปวดหัวเพิ่มอีกอย่าง!

หากนางออกไปตอนนี้ จะไม่ต้องเห็นความอำมหิตของคนชุดดำที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้าหรือไม่

ใครกันนะบอกว่าถ้ารอดตายจากเคราะห์หนักมาได้ ต่อไปจะโชคดี อะไรคือโชคดีกันเล่า ที่นี่มันโรงเตี๊ยมจุ้ยเซียนชัดๆ น่าโมโห!

“พวกเจ้าแยกย้ายกลับห้องไปนอนเถิด” หัวหน้านักพรตพูดขึ้น “พรุ่งนี้เข้าวังหลวง ใต้เท้าจางจะช่วยพูดรับรองให้ หากเป็นที่ถูกพระทัยขององค์จักรพรรดิ ต่อไปเมื่ออาจารย์ได้รับแต่งตั้ง พวกเจ้าก็จะได้ดิบได้ดีไปด้วย”

“อาจารย์…จักรพรรดิองค์นี้อยากเป็นอมตะ แต่พวกเรายังไม่เคยเห็นยาอายุวัฒนะของจริงเลยด้วยซ้ำ เกิดว่า…”

“หุบปาก!” หัวหน้านักพรตเอ็ดเบาๆ “เรื่องยานั้นข้าเตรียมทางออกเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้ใครมันกล้าพูดส่งเดช อย่าหาว่าข้าไม่เตือนแล้วกัน…นั่นเสียงอะไร!”

คนชุดดำบนหลังคาชักมีดสั้นพร้อมกระโดดลงมา

“มีคนร้าย!”

ผู้จู่โจมเคลื่อนไหวว่องไว เพียงพริบตาก็ล้มนักพรตน้อยได้คนหนึ่ง

เหี้ยมเกรียมยิ่งนัก!

แม้ก่อนหน้านี้จะพอเดานิสัยได้บางส่วน แต่พอได้มาเห็นเขาฆ่าคนต่อหน้าต่อตา หัวใจก็ยังไหวสะท้านอย่างยากจะบรรยาย

“เจ้าเป็นใคร” นักพรตเซ่าละล่ำละลักพลางถอยกรูด พอเห็นมีดสั้นของฝ่ายตรงข้ามจ้วงเข้าใส่ก็รีบใช้แส้กันไว้ “ช่วยด้วย! ช่วยด้วยมีคนร้าย…” นักพรตตะโกน

ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย คมมีดจู่โจมอีกครั้ง ฟันเข้าที่เอวจนนักพรตร้องลั่นด้วยความเจ็บ

นักพรตจับลูกศิษย์สองคนมาผลักใส่ชายชุดดำ ส่วนตัวเองวิ่งหนีไปข้างนอก

คนชุดดำเห็นดังนั้นก็ผลักนักพรตน้อยออกจากตัวอย่างคล่องแคล่ว ทำท่าจะวิ่งตามออกไป แต่เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นเสียก่อน…

“จะ…เจ้าเป็นใคร เจ้าก็เป็นโจรเหมือนกันหรือ” นักพรตน้อยที่ถูกผลักกระเด็นมาตรงเนินเขาจำลองถามเสียงสั่นพลางชี้เข้ามาในซอกหิน

ตรงนั้นมีคนหรือ!

ชายชุดดำตระหนกอยู่ในใจ ก่อนจะพุ่งเข้ามาปลิดชีพนักพรตน้อยในดาบเดียว พอมองเข้าไปในเขาจำลองก็เห็นร่างของใครคนหนึ่งเบียดแนบไปกับโขดหิน แต่มองไม่ถนัดนัก

เขาเบี่ยงตัวให้แสงจันทร์ส่องเข้าไปด้านใน แล้วหรี่ตามองใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เงามืด ก่อนจะผงะ

จากนั้นจิตสังหารก็โชนวาบขึ้นในดวงตา มือใหญ่กระชับมีดสั้นเปื้อนเลือดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง