ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

“พี่ใหญ่! ก้าวเดินตามลำพังคนเดียว ช้าเร็วก็ต้องล้มเอียงเข้าสักวัน แม้ข้าจะไม่ใช่คนเลิศล้ำ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นทั่นฮวา สามารถคอยประคองท่าน ช่วยเหลือท่านได้ทุกเมื่อ! ข้าเก่งอย่างไรท่านก็ได้เห็นแล้ว ข้าจะดูแลราชสำนักร่วมกับท่านไม่ได้เชียวหรือ” นางรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน

ฉลาดน่ะฉลาดอยู่ เสียอย่างเดียวตรงที่เป็นสตรี

“เก็บเจ้าไว้มีแต่จะกลายเป็นภัยในภายหลัง”

“จะเป็นภัยหรือเป็นโชค พี่ใหญ่ก็แค่คาดเดาเท่านั้น!”

“เจ้าเป็นคนนอก จะให้ข้าเชื่อใจเจ้าได้อย่างไร”

“หากเป็นคนครอบครัวเดียวกัน พี่ใหญ่ก็เชื่อใจข้าได้ใช่หรือไม่”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว เขาเห็นนางเหงื่อแตกเต็มหน้า ท่าทางเหมือนจะเป็นลมล้มพับไปได้ทุกเมื่อ ชีวิตคนทั้งคนต้องมาดับสิ้นลงด้วยมือเขา เห็นแล้วแข็งใจไม่ลงจริงๆ นั่นล่ะ

“เลือดในตัวเจ้ากับข้าไม่ใช่เลือดแบบเดียวกัน ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางเป็นครอบครัวเดียวกันได้ ยอมรับชะตากรรมเสียเถิด!”

คราวนี้ได้เสียเลือดไม่น้อยจริงๆ แล้ว ไม่ใช่แค่ปลายนิ้วเลือดออกก็รอดตัวอย่างเมื่อครู่ นางจ้องเขาเขม็งพลางถาม

“อะไรคือชั่วชีวิตนี้? ท่านก็เป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนอย่างข้า จะล่วงรู้อนาคตได้อย่างไร ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก อยู่ที่ว่าเราอยากหรือไม่อยากทำต่างหาก”

ทันใดนั้นนางก็ปาดข้อมือเข้ากับมีดสั้นของเขาโดยแรง เจ็บเสียจนหนังตากระตุก นางก่นด่าความโชคร้ายของตัวเองอยู่ในใจ พลางฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังมัวแต่ตกตะลึง พุ่งตัวเข้าไปกัดข้อมือเขาจมเขี้ยว

เลือดสดๆ พุ่งออกมาทันที นางประกบรอยแผลตัวเองเข้ากับเขา ของเหลวสีแดงฉานไหลรินลงมาจากข้อมือของทั้งคู่

ดวงตาของนางเลื่อนลอย ขณะกัดฟันถาม “พี่ใหญ่ รับรู้ได้หรือไม่ว่าเลือดของข้าไหลเข้าไปในกายท่าน?”

ใบหน้าของเขารางเลือนขึ้นทุกที สิ่งสุดท้ายที่เห็นชัดคือความตะลึงงันของเขา

“เจ้า…”

“เหนือหัวคือแผ่นฟ้า ใต้เท้าคือผืนดิน ข้าถานอู่ฟูขอลั่นสัตย์เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเนี่ยชังหมิง ณ ที่นี้! ในกายท่านมีข้า ในกายข้ามีท่าน พี่น้องร่วมบิดามารดรแล้วอย่างไร แม้ข้ากับท่านจะไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แต่นับจากนี้เราสองคนจะร่วมเป็นร่วมตายกัน ท่านอยากขจัดภัยพาล ข้าก็จะช่วย ต่อให้ต้องเสียตำแหน่ง ต่อให้ต้องพลีชีพเพื่อท่าน ข้าก็ยินดี!”

“ตรงนี้…มีคนร้ายอยู่ตรงนี้…” กลุ่มคนวิ่งมาถึงประตูห้องพักด้านหลังแล้ว

ชายหนุ่มนิ่งเงียบ นางเองก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะสังเกตสีหน้าเขาเพื่อพูดจาให้ถูกใจ ได้แต่เค้นเสียงออกมาเบาๆ เพื่อพูดต่อให้จบ

“โลกนี้นอกจากตัวท่านเองแล้ว ยังมีใครเข้าใจท่านอีก มีแต่ข้านี่ล่ะที่รู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่…” พูดสั่นคลอนอารมณ์ พูดด้วยเหตุผล แม้แต่พูดข่มขู่ นางก็งัดมาลองทั้งหมด ส่วนจะได้ผลหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับดวงแล้ว

นางกำลังพนัน พนันว่าเขาจะเกิดใจอ่อนชั่ววูบ โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนอย่างเขาใจอ่อนเป็นหรือไม่ หมอกขาวเริ่มลอยล่องอยู่เบื้องหน้า ใบหูไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว ดวงตาของนางเหลือกขึ้น ขณะล้มพับไปทางเขา

อยากรักษาชีวิตก็ไม่ควรหมดสติ แต่นางเป็นพวกไร้วินัยมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยฝึกฝนตนให้สติแข็งแกร่งกว่ากายเนื้อสักที มาตอนนี้เลยได้แต่พนันกับตัวเองเท่านั้น พนันว่าหลังจากหมดสติไปแล้ว เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกทีจะได้เห็นภูตผีในปรโลกหรือเห็นเขากันแน่

โอกาสที่จะได้เห็นอย่างแรก…คงมากหน่อยกระมัง… นางทอดถอนใจ

คนเราจะดวงดีได้ถึงสองครั้งในวันเดียวที่ไหนกันเล่า

น่ากลัวว่าคราวนี้นางต้องตายแน่แล้ว…