ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

เขาพยักหน้ายิ้มๆ มองตามเด็กน้อยที่เปิดประตูเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าขาวซีดของถานอู่ฟูที่นอนอยู่บนเตียง

ลูกตาภายใต้เปลือกตาของนางขยับเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาดูประหลาดขึ้นทันที ชายหนุ่มนั่งลงตรงข้างเตียง ใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมนางเอาไว้ โน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ “หากเจ้ายังหลับต่อไปอีกก็แย่แล้ว จะให้ข้าไว้ใจคนที่พยายามตบตากันอีกครั้งได้อย่างไร น้องชาย?”

ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้า ถานอู่ฟูรีบลืมตาขึ้นโดยไม่รอช้า เห็นดวงหน้าคมคายอยู่ใกล้แค่นิดเดียวก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง “พี่ใหญ่ มีโอกาสได้เห็นท่านอีกครั้ง ข้าช่าง…สะสมบุญมาไม่น้อยจริงๆ”

“นึกว่าพอลืมตาขึ้นมาจะเจอยมทูตหัววัวหน้าม้าอย่างนั้นหรือ” เขาถามเสียงนุ่มนวล

นางทำหน้างงงวย ตาจ้องเขาไม่กะพริบ กลีบปากขาวซีด กระนั้นก็ยังคลี่ยิ้ม

“พี่ใหญ่เรียกข้าว่าน้อง ก็แสดงว่านับข้าเป็นพวกเดียวกันแล้วใช่หรือไม่ ประเสริฐแท้ ต่อไปน้องคนนี้ก็มีที่พึ่งแล้ว ใครยังจะกล้ารังแกข้าอีก” เกือบไปๆ คราวนี้รอดตายมาได้อย่างเฉียดฉิวจริงๆ

“เจ้าใช้แผนยอมเจ็บตัวได้ดีนี่” เขาโพล่งขึ้น

“พี่ใหญ่ใจแข็งดุจเหล็กกล้า แผนยอมเจ็บตัวนิดๆ หน่อยๆ เท่านี้จะสั่นคลอนท่านได้อย่างไร อีกอย่างนี่ไม่ใช่แผน แต่เป็นความจริงใจของข้า ข้าเองก็เป็นคนมีหลักการเช่นกัน จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับข้า ถ้าข้าไม่ชอบขี้หน้าก็ไม่เอาด้วยหรอก!”

เขามองนางอยู่นาน สุดท้ายก็กระแอมเบาๆ แล้วลุกจากขอบเตียง

หญิงสาวสูดหายใจแผ่วๆ อยู่สองสามที ก่อนจะปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“นิสัยอย่างเจ้าช่างน่ารังเกียจเสียจริง” ความชิงชังสะท้อนออกมาทางคำพูดอย่างโจ่งแจ้ง

“เฮ้อ มองคนเก่งก็มักจะโดนเกลียดแบบนี้ล่ะ ดังนั้นข้าถึงได้ขี้เกียจใช้สมองอย่างไรเล่า มีแต่พี่ใหญ่นี่ล่ะที่ทำให้ข้าเค้นสมองได้”

“หือ? เห็นเจ้าชอบพูดนักว่ามองข้าออก เช่นนั้นลองบอกหน่อยซิว่าตอนนี้ข้ากำลังคิดอะไรอยู่” เนี่ยชังหมิงเดินไปตรงหน้าโต๊ะ แล้วหันมาอมยิ้มมองอีกฝ่าย

นางพยายามยันตัวขึ้นมาอยู่หลายครั้ง กว่าจะลุกขึ้นมานั่งอย่างอิดโรยได้สำเร็จ ใต้ผ้าห่มคือเครื่องแบบขุนนางที่ยังไม่ได้ถอด ทว่าผมที่มัดไว้ถูกปล่อยลงมาพาดเป็นกระเซิงอยู่บนบ่า

พลันนึกสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าสภาพอย่างนี้จะบ่งบอกความเป็นหญิงให้เขาเห็นหรือไม่ แต่แล้วความคิดนั้นก็ถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว นางแข็งใจยิ้มตอบไปว่า

“พี่ใหญ่กำลังคิดว่า…โลกนี้มีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะไม่พูด จุดอ่อนของท่านอยู่ในมือข้า ไม่มีอะไรรับรองได้ว่าข้าจะไม่แอบเอาไปบอกใคร ดังนั้นท่านจึงอยากรู้ความลับที่ข้าบอกคนอื่นไม่ได้เหมือนกันใช่หรือไม่”

เพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าการถูกคนอื่นอ่านใจได้อย่างทะลุปรุโปร่งไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลยสักนิด…