ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่ห้า

“ถึงไม่ชอบ ฝืนใจเอาก็ได้นี่” ถานเสี่ยนย่าเถียงอย่างมีโมโห จ้องถานอู่ฟูตาวาววับ

“ข้าฝืนไม่ได้ เดี๋ยวอาเจียน” นางบอกยิ้มๆ

“ฝืนทนไม่ได้? มิน่าเล่าเจ้าถึงยังเป็นแค่ราชบัณฑิตเล็กๆ ในสำนักราชบัณฑิตอยู่อย่างนี้!” เพียงแค่พลั้งปากพูดออกไปก็เสียใจขึ้นมาแล้ว ต่อให้เป็นเรื่องจริง เขาก็ไม่ควรทำร้ายความรู้สึกคนอื่น ถานอู่ฟูแม้จะโง่งม แต่ก็สะอาดบริสุทธิ์ ไม่มัวหมองด้วยค่านิยมในแวดวงขุนนาง นี่เป็นสิ่งที่เขาทั้งชื่นชมและริษยาอีกฝ่ายมาโดยตลอด

ท้องร้องจ๊อกๆ นางเริ่มหงุดหงิดว่าเหตุใดถึงให้ถานเสี่ยนย่ามารบกวนเวลาอาหารของตน หากเป็นไปได้ นางขอเลือกกลับไปนั่งกินในเรือนตัวเองดีกว่า

ยามนั้นเอง นางตาลายวูบ ขณะล้มไปทางเนี่ยชังหมิงก็พูดกับเขาเบาๆ “ช่วยจัดการให้ข้าที พี่ใหญ่ ข้าไม่ไหวแล้ว”

ถานเสี่ยนย่าสูดหายใจเฮือกเมื่อเห็นดังนั้น แล้วยกมือสั่นระริกขึ้นชี้คนทั้งคู่ “พวกเจ้า…พวกเจ้า…”

เนี่ยชังหมิงไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี ได้แต่ถอนหายใจยิ้มๆ “อู่ฟูแค่หิวจนหน้ามืดน่ะ ใต้เท้าถานอย่าได้คิดเกินเลย”

“ต่อให้คิดเกินเลยจริง อู่ฟูอยู่กับพี่ชังหมิงก็ต้องมีความสุขแน่นอน” ต้วนหยวนเจ๋อที่เคี้ยวเกี๊ยวเต็มปากอดพูดขึ้นมาไม่ได้ “อย่างน้อยเทียบกับใต้เท้าจางที่ชอบเด็กหนุ่มๆ นั่นแล้ว พี่ชังหมิงยังปกติกว่าเยอะ”

“ใต้เท้าจาง?!” ถานเสี่ยนย่าตกใจไม่น้อย “หรือว่า…เขาหมายตาอู่ฟู?”

“ใต้เท้าถานไม่ทราบหรือ ท่านตกข่าวแล้ว” พอจะเอื้อมมือไปคีบเกี๊ยวในชามถานอู่ฟู ฝ่ายนั้นก็ดีดนั่งตัวตรงปัดตะเกียบเขาออกไปทันที

“ท่านพูดเป็นเล่น ใต้เท้าจางโปรดปรานเด็กหนุ่มๆ อู่ฟูเลยวัยแล้ว จะถูกหมายตาได้อย่างไร”

“ของสวยๆ งามๆ ใครก็ชอบทั้งนั้น โดยเฉพาะรูปร่างหน้าตาอู่ฟูดูไม่ออกว่าชายหรือหญิง หากไม่ติดว่ามีพี่ชังหมิงล่ะก็ ป่านนี้เขาอาจตกเป็นสมบัติของใต้เท้าจางไปแล้วก็ได้”

ถานเสี่ยนย่าเบิกตามองถานอู่ฟูที่หันกลับไปกินเกี๊ยวอีกครั้ง พร้อมนึกถึงเนื้อตัวเหี่ยวยานเพราะเอาแต่หมกมุ่นในกามของใต้เท้าจาง แม้เขาจะไม่ฉับไวกับข่าวทำนองนี้นักและไม่คิดจะใส่ใจสอดรู้ แต่ก็เคยได้ยินมาว่าเด็กหนุ่มหลายคนถูกใต้เท้าจางเล่นวิปริตจนตายคาเตียง ที่ผ่านมาเขามองว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง อีกประการหนึ่งข่าวลือก็คือข่าวลือ ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ ทว่า…

“ใต้เท้าถานวางใจได้” ต้วนหยวนเจ๋อกล่าว “ได้ยินว่าช่วงนี้เฒ่าเจ้าตัณหาเปลี่ยนเป้าหมายไปเล็งเด็กหนุ่มรูปงามอีกคนแทนแล้ว”

“ระวังหน้าต่างมีหูประตูมีตา” เนี่ยชังหมิงเอ่ยเตือนขณะมองถานเสี่ยนย่า

“พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พี่เสี่ยนย่าเป็นคนซื่อตรง ปกป้องลูกน้อง ข้าทำงานอยู่ในสำนักราชบัณฑิตก็ได้เขาคอยช่วยดูแลตลอด เขาไม่เอาออกไปพูดข้างนอกหรอก จริงหรือไม่พี่เสี่ยนย่า” นางหันมายิ้มให้ ถานเสี่ยนย่าเลยเคลิ้มไปอีกครั้ง

นัยน์ตาสีดำของเนี่ยชังหมิงหรี่ลงขณะส่งเสียงตอบรับ นึกเคืองที่นางใช้วิธียกยอปอปั้นมาซื้อใจคน นางลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นหญิง หากพลาดพลั้งเกิดอะไรขึ้น นางรับไหวหรือ ยิ่งพอนึกออกว่าในอดีตนางก็เคยใช้วิธีนี้ตื๊อเขามาก่อน ความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งเพิ่มพูน

ต้วนหยวนเจ๋อเป็นพวกจมูกไวกับข่าวชาวบ้านและจมูกไวกับปฏิกิริยาเช่นนี้นัก จึงจ้องมองเนี่ยชังหมิงอย่างครุ่นคิด