ปฐมบท
เมื่อนานแสนนาน…นานมาแล้ว เซียนบนสวรรค์ได้จัดการแข่งวิ่งวิบากระยะไกลครั้งหนึ่ง แดนมนุษย์จึงมีสิบสองนักษัตรตั้งแต่นั้นมา ผู้คนใช้ชื่อของสัตว์มาแบ่งแยกปีต่างๆ ทว่าหลังการแข่งขันวิ่งระยะไกลเสร็จสิ้นลง บรรดาสิบสองนักษัตรได้บังเกิดพลังวิเศษ ท่านเซียนเจ้าภาพจึงส่งสิบสองนักษัตรสลับสับเปลี่ยนกันไปอยู่แดนมนุษย์ทุกๆ สิบสองปีต่อหนึ่งตน
เซียนเจ้าภาพได้สร้างสวนสัตว์แห่งหนึ่งขึ้นในแดนเซียนเพื่อให้เป็นที่พำนักของสิบสองนักษัตร ที่เรียกที่แห่งนี้ว่าสวนสัตว์ นั่นเป็นเพราะว่าต้องทำการขอวงเงินก่อสร้างถึงได้เรียกมันเช่นนั้น ไหนเลยจะอยากทำให้ผู้คนเห็นเป็นเรื่องขบขัน อีกทั้งยังทำให้สิบสองนักษัตรหลายตนไม่พอใจ ทั้งที่ทุกตนที่อยู่ที่นี่ล้วนอยู่ดีกินดีกันทั้งนั้น
เนื่องจากเหล่าสิบสองนักษัตรต้องรอถึงสิบสองปีกว่าจะได้ลงไปทำงานสักครั้ง ช่วงที่ว่างพวกเขาจึงชอบสร้างปัญหาและหาเรื่องสนุกทำไปทั่ว สิบสองนักษัตรบ้างหลอกเอาเงิน บ้างก็เห็นทหารสวรรค์เป็นกระสอบทราย บางตนยิ่งร้าย ถึงขนาดหัดทำตัวเป็นลิงแสบขโมยผลท้อผานเถา อาละวาดตำหนักสวรรค์ ก่อกวนอวี้หวงต้าตี้ จนมีผมหงอกขึ้นมาหลายเส้น
อวี้หวงต้าตี้จึงเรียกเซียนหลายตนมาหารือและสรุปได้ว่าสิบสองนักษัตรเหล่านี้ ‘ว่าง-มาก-ไป’ เพราะต้องรอถึงสิบสองปีกว่าจะได้ทำงานกันสักครั้งจึงเบื่อหน่ายยิ่ง ควรจะหาอะไรให้พวกเขาทำบ้าง เซียนทั้งหลายจึงเสนอให้แต่งตั้งตำแหน่งงานให้สิบสองนักษัตร เทพเฒ่าจันทราจึงกล่าวว่า ‘การมีครอบครัวทำให้สร้างตัวได้’
เทพเฒ่าจันทราใช้ประสบการณ์ชี้แจงให้สหายผู้ร่วมงานเก่าแก่ทั้งหลายฟังว่าถ้าหากเหล่าสิบสองนักษัตรหาคู่มาอยู่เป็นเพื่อนได้ก็จะไม่สร้างเรื่องวุ่นวายอีก เมื่อเหล่าเซียนฟังก็พลันฉุกคิดถึงวาจายอดนิยมในแดนมนุษย์ขึ้นมาได้ว่า ‘ปุจฉาโลกรักนั้นคือฉันใด สอนให้รู้คู่เคียงจวบวายปราณ’ จึงพากันเห็นดีด้วย เพียงแต่พวกเขารู้นิสัยของเหล่าสิบสองนักษัตรดีว่าถ้าบอกไปตรงๆ เช่นนี้จะต้องถูกต่อต้านแน่นอน ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนวิธีพูดเสียใหม่เป็น…อีกหลายปีต่อจากนี้แดนเซียนจะจัดการแข่งขันวิ่งผลัดระยะไกลขึ้นอีกครั้ง
โดยบอกเหล่าสิบสองนักษัตรว่าในการแข่งขันวิ่งผลัดครั้งนี้ พวกเขาจะต้องหาคู่ร่วมแข่งขันมาช่วยด้วย แต่ห้ามไปที่แดนมนุษย์ เพราะจะเป็นการทำให้วิถีธรรมชาติวุ่นวาย (ควรกล่าวว่าเทพเฒ่าจันทราชอบสร้างเรื่องทำให้วิถีธรรมชาติวุ่นวาย ครั้งนี้จึงถูกปรามให้สร้างเรื่องน้อยหน่อยจะดีกว่า) พวกหนังสือในห้องหนังสือของแดนเซียนล้วนมีพลังวิเศษ และบรรดาตัวละครในหนังสือเหล่านั้นก็ล้วนมีพลังวิเศษแบบเดียวกัน ท่านเซียนเจ้าภาพจึงให้สิบสองนักษัตรเข้าไปเลือกหาคู่จากโลกในหนังสือเหล่านั้น
แน่นอนว่าการเลือกหาคู่จะใช้วิธีลากตัวคนมาที่แดนเซียนเลยไม่ได้ แต่จะต้องเพาะบ่มความรู้สึกที่ดีและสร้างเสริมวาสนาร่วมกัน คอยให้คนคนนั้นสิ้นอายุขัย (ในหนังสือก็มีอายุขัยเหมือนกัน) แล้วยินดีมาทำหน้าที่เป็นคู่ร่วมแข่งขันด้วยความเต็มใจ พวกเขาจึงจะสามารถพาคนผู้นั้นกลับมาที่แดนเซียนได้
พอได้ยินคำพูดของท่านเซียนเจ้าภาพแล้ว บรรดาสิบสองนักษัตรที่ไม่พอใจอันดับของตนเองในตอนนี้ หรือที่อยากจะปกป้องตำแหน่งของตนจึงตัดสินใจทุ่มสุดความสามารถเพื่อทำให้ ‘คู่ร่วมแข่งขันในอนาคต’ มีใจเสน่หาต่อตนและเชื่อฟังทำตามทุกอย่าง จนกระทั่งยอมให้พาตัวมาแดนเซียนได้ จะไม่ทำให้เสียเวลาเปล่าแน่นอน
เพื่อความยุติธรรมสิบสองนักษัตรทุกตนตัดสินใจใช้หนังสือแบบเดียวกันเป็นเครื่องตัดสินชี้ขาด หลังจากเลือกไปเลือกมาแล้ว พวกเขาต่างต้องตาหนังสือหมวด ‘นิทานโบราณ’ เพราะเจ้าหนูที่มีนิสัยแปลกประหลาดบอกว่า ‘ช่วงนี้พวกมนุษย์ชอบทะลุมิติกัน และทุกครั้งที่ย้อนไปก็จะไปโกงความตายในยุคโบราณทำให้ได้รับการเคารพยกย่องจากคนในยุคนั้น ดังนั้นพวกเราก็ไปหลอกล่อหาคู่ร่วมแข่งขันสักคนกลับมาจากยุคโบราณกันเถอะ!’
บรรดาสิบสองนักษัตรเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง จึงพากันมุดเข้าไปในหนังสือนิทานกันทีละตน โดยหารู้ไม่ว่าแผนการนั้นไม่อาจรับมือกับความเปลี่ยนแปลงได้ทัน
เปลี่ยนที่หนึ่ง…การทะลุมิติ พวกเขาไม่อาจเลือกบทบาทได้ ดังนั้นหนทางอันแสนยากลำบากจึงเพิ่งจะเริ่ม!
เปลี่ยนที่สอง…พวกเขาไปผิดหมวด เพราะเรื่องที่พวกเขามุดเข้าไปไม่ใช่นิทานต้นฉบับ แต่เป็น ‘นิทานฉบับดัดแปลง’ ที่เหล่าเซียนรวบรวมเอาไว้ตอนแข่งเขียนความเรียงกันเมื่อก่อนหน้านี้!
สรุปคือเรื่องราวการทะลุมิติแบบฉบับไม่ดั้งเดิมที่แสนสนุก หวานชื่น ไร้สาระ และน่าประทับใจได้เปิดฉากขึ้นแล้ว…
