ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 2

แม้หน้าตาและผิวพรรณของหลินไต้อวี้จะไม่ด้อย แต่จุดอ่อนอยู่ที่สีหน้าอมโรค รูปร่างผอมบางจนเหลือแต่กระดูก จะไปสู้รูปร่างอวบอัดเย้ายวนของผู้อื่นได้อย่างไร

ระหว่างที่นางกำลังนึกปลงในความน่าสงสารของตน หลินไต้อวี้พลันได้ยินเสียง

“ผู้ใดอนุญาตให้คนรับใช้อย่างพวกเจ้ามาส่งเสียงเอะอะ ไม่มีระเบียบกันเช่นนี้”

น้ำเสียงมีอายุแต่ฟังดูภูมิฐานทำให้บรรดาสาวใช้ที่กำลังเล่นหูเล่นตาหน้าถอดสีกันทันทีพลางก้มลงศีรษะคารวะอย่างนอบน้อม “คารวะนายหญิงผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

เรือนผมขาวโพลนของฮูหยินผู้เฒ่าจย่ารวบขึ้นแล้วปักปิ่นอย่างง่ายๆ แต่ถ้าใครที่สายตาดีหน่อยดูจะรู้ว่านั่นคือปิ่นหยกมันแพะที่มีค่าควรเมืองเล่มหนึ่ง นางสวมชุดกระโปรงสีดำอีกาที่ดูเรียบสนิท แต่ตรงสาบเสื้อ ชายแขนเสื้อ และชายกระโปรงล้วนปักด้ายทองเป็นลายกระเรียนมงคลสมปรารถนา เส้นไหมทองนั้นเป็นเส้นไหมที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ได้เฉพาะในวัง

สำหรับหลินไต้อวี้ นางรู้สึกสบายตากับความหรูหราที่แฝงอยู่ในความเรียบง่ายของฮูหยินผู้เฒ่าจย่า เพราะเมื่อเทียบกับความอวดเบ่งของหวังซีเฟิ่งที่ชอบวางโต ฮูหยินผู้เฒ่าจย่าวางตัวสำรวมได้อย่างพอเหมาะพอดี แต่คนที่ทำให้หลินไต้อวี้นึกสงสัยคือสตรีที่ประคองฮูหยินผู้เฒ่าจย่าเข้ามาในห้อง

สตรีนางนั้นดูมีอายุราวยี่สิบปี สวมชุดหรูซานฉวินสีแดงดอกท้อ ศีรษะคลุมด้วยหมวกของเสื้อคลุมประดับขนจิ้งจอก เสียบปิ่นดอกไม้ไหวทอง แม้จะดูสูงส่งน่าเกรงขามแต่กลับไม่ฉูดฉาด ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์และทรงเกียรติอย่างไม่อาจล่วงละเมิด เป็นความเหมาะเจาะพอดีอย่างยิ่ง

“ทั้งหมดออกไป” สตรีนางนั้นพูดเสียงเบา

สาวใช้ทั้งหมดจึงทยอยก้มหน้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

จย่าเป่าอวี้ที่ไม่มีใครคอยรับใช้แล้วต้องเดินเข้าไปคารวะ “ท่านย่า พี่เข่อชิง”

หลินไต้อวี้หัวใจกระตุกนิดหนึ่งเมื่อรู้แล้วว่าคนผู้นี้คือภรรยาของจย่าหรง ถ้านับกันตามศักดิ์ นางถือได้ว่าเป็นหลานสะใภ้ของจย่าเป่าอวี้ ตระกูลย่อมถือเรื่องลำดับรุ่นมากกว่าอายุ ผู้ที่ใช้ชื่อที่มีอักษรหยก จึงต้องเป็นคนที่เป็นรุ่นเดียวกับจย่าเป่าอวี้ และคนที่มีอักษรต้นหญ้าคือคนรุ่นถัดจากเขาลงไป

จวนหนิงกั๋วกงมีจย่าเจินเป็นผู้ดูแล แม้เขาจะอยู่ในลำดับญาติรุ่นเดียวกับจย่าเป่าอวี้แต่กลับอายุมากกว่าเกือบสามสิบปี ดังนั้นจย่าหรงที่เป็นลูกชายของจย่าเจินจึงโตกว่าจย่าเป่าอวี้เล็กน้อยและแต่งงานกับฉินเข่อชิงนานแล้ว

“เหลวไหล ผู้ใดให้เจ้าเรียกส่งเดช ไม่รู้จักกฎระเบียบเช่นนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าจย่าตำหนิอย่างทั้งฉิวทั้งขัน แต่สายตาคมปลาบที่มองมาที่จย่าเป่าอวี้กลับเต็มไปด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม ราวกับว่าต่อให้ต้องควักหัวใจของตนเองออกมา นางก็ไม่จะลังเลแม้แต่น้อย

“จริงด้วย ท่านอารองเป่าเรียกเช่นนี้มิทำให้ข้าต้องอายุสั้นหรือ” ฉินเข่อชิงหัวเราะเบาๆ แล้วประคองฮูหยินผู้เฒ่าจย่าให้นั่งลงบนตั่งนุ่ม

“ข้าไม่สนใจเรื่องลำดับรุ่นหรอก ทุกคนล้วนแต่เป็นพี่น้องกัน ถ้าไม่ใช่เพราะท่านย่าไม่ยอม ข้าจะเรียกท่านเป็นพี่สาว” เขาพูดพลางนั่งลงที่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าจย่า คำพูดนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจย่าหัวเราะหน้าบาน ทั้งหัวเราะและด่าไปด้วย

หารู้ไม่ว่าบทสนทนานี้ทำให้หลินไต้อวี้ที่กำลังป่วยอยู่ต้องพยายามสะกดตนเองไม่ให้อาเจียนออกมา

ดูเอาเถอะ คนอื่นเขาปากหวานนำหน้าไปไกลตั้งเท่าไร นางจะเอาอะไรไปสู้เขา ถึงหลินไต้อวี้อยากจะเป็นที่โปรดปรานแต่ใช่ว่าแค่พูดว่าอยากแล้วจะทำได้ หาไม่ ลองให้จย่าหวน น้องชายของจย่าเป่าอวี้ที่เกิดจากอนุภรรยามาลองพูดแบบเดียวกันดูสิ ถ้าเขาไม่ถูกไล่ออกจากคฤหาสน์สกุลจย่าเดี๋ยวนั้น นางจะกระโดดบ่อน้ำเองเลย